Laura Schuttinga (46) uit Kloosterburen is transsexueeel. Lichamelijk is zij een man, innerlijk een vrouw. Maandag 26 april 2004 ondergaat zij een zware en pijnlijke operatie die haar geslacht veranderd. Ze verlangt er naar. “Lichamelijke pijn gaat over, geestelijke pijn niet.” Ze werd geboren als jongen, maar voelde zich altijd meisje. Ze valt op jongens, maar is niet homoseksueel. Was ze dat maar geweest in plaats van transseksueel, het had haar leven een stuk makkelijker gemaakt, denkt Laura Schuttinga. Homoseksualiteit is uit de taboesfeer, transseksualiteit nog niet. Daarom wil zij haar verhaal vertellen.

“Het word nog steeds niet geaccepteerd.” Laura was iets meer dan twee jaar geleden nog Klaas, fietsenmaker in Kloosterburen. Een harde werker. Volgens Laura was Klaas een stoere vent, maar ook neerslachtig; hij liep altijd met gebogen hoofd. “Ïk had een rijwielbedrijf aan huis en deed klusjes: schilderen ,metselen, klein loodgieterswerk. Op een gegeven moment kon ik niet verder leven als man. Die rol kon ik niet meer spelen, ik ging er aan kapot, werd steeds magerder. Ik wilde uit het leven stappen. ’s Nachts zat ik brieven te schrijven aan mijn vrouw Ria en dochter Alisa. En ik ging op pad om afscheid te nemen van die plekken die mij dierbaar zijn. Ik ging als vrouw, de laatste dagen van mijn leven wilde ik als vrouw gekleed zijn. Voor mij was die operatie toen geen optie. Ik wist zeker dat ik iedereen daar door kwijt zou raken. Dan was ik wel vrouw, maar zou ik in mijn eentje achter de geraniums zitten.” Al van kinds af aan wilde Laura een meisje zijn, ze keek naar meisjes, wilde met ze spelen en wilde hun kleren aan. Maar dat gedrag werd afgestraft, op het schoolplein en thuis. Laura groeide op in een streng gereformeerd gezin. Elke avond voor het slapen gaan, bad ze tot God of zij de volgende dag een meisje mocht zijn. Zij zei dat ook tegen haar ouders, maar die hadden er volgens Laura geen begrip voor. “Vooral mijn vader wilde er niets van weten. Ik kan me nog goed herinneren dat hij meisjes kleren kreeg voor de dochter van een kennis. Ik vroeg de hele tijd of ik die kleren mocht hebben, mijn moeder heeft me toen in de keuken omgekleed als meisje. Vol trots liep ik aan haar hand naar mij vader in de kamer. ‘Kijk we hebben een dochter’, zei mijn moeder. Mijn vader lachte me keihard uit, ik voelde mij zo vernederd. Toen we gingen verhuizen, gooide mijn moeder m’n pop weg, ik was acht jaar”. Laura kwam in grote problemen, na de lagere school volgde ze een timmermansopleiding in de stad Groningen. Ze raakte aan de drugs, wilde constant in een roes zijn. Toen ze vijftien jaar was, kreeg ze toevallen, een soort epileptische aanvallen, die volgens Laura werden veroorzaakt door opgekropte spanningen. Ze belande er door in de psychiatrie, ze ging een lange weg langs verschilllende instellingen in Amersfoort, Utrecht en Assen. Haar nieuwe pop Yvonne ging mee. Bij haar behandeling lag het accent op haar verslavingen aan drugs en alcohol, haar suicidale neigingen en haar explosieve gedrag. Laura zegt dat haar hulpverleners zich alleen richtten op de gevolgen van haar worsteling, haar diepgewortelde verlangen om vrouw te zijn. Maar in de verschillende instellingen is aan dat probleem nooit iets gedaan. Sommige hulpverleners negeerden het of wisten niet wat ze er mee aan moesten, anderen beschouwden het als een geestesziekte. “Toen ik negentien jaar was, kwam ik terecht bij dokter Anton Verschoor in Amsterdam. Hij was destijds degene die besliste of je werd getransformeerd of niet. Hij wilde mij wel opereren, in die tijd begon het Academisch Ziekenhuis Groningen ook een zogeheten gendergroep en daar werd ik verder geholpen. Voordat ik geopereerd kon worden, moest ik de drank laten staan, dat kon ik niet. Ik zou mijn familie en vrienden al kwijtraken door de operatie, ik kon niet ook nog mijn drank missen. Je moet je wel realiseren dat er zeker in die tijd nog zo’n enorm taboe op rustte. Je moet zoveel moed hebben wil je geboren als man verder leven als vrouw”. Af en toe ging Laura in vrouwenkleren naar de kerk, maar verder probeerde ze als man te leven, ze trouwde. Maar scheidde in het vijfde huwelijksjaar, ze had nog steeds een groot drankprobleem en raakte in een zware depressie. Ze leerde haar huidige echtgenote Ria kennen via haar eerstye vrouw, zij was Ria’s nichtje. “Op 17 oktober 1987 bracht Ria mij naar de Beukemakliniek in Groningen, daar hebben ze mij van mijn alcoholverslaving afgeholpen. Ria heeft mij daarna in huis genomen. Het voelde zo ontzettend goed dat iemand vertrouwen in mij stelde, ik dacht; ik moet van een vrouw kunnen houden. Ik heb zoveel overwonnen: de drugs, de alcohol, nu moet ik ook als man kunnen leven,dat moet lukken. In die tijd dacht ik nog dat ik biseksueel was,ik kon klaar komen als een man,ik kon vrijen met vrouwen, maar er zat altijd een rem op. Achteraf waren mijn overwegingen hartstikke naïef, ik heb mij zelf gewoon voor de gek gehouden. Maar ik werd alleen maar beloond als ik me gedroeg als jongen en later als man. Ik had kleding, die lag in Groningen, in de werkplaats van mijn vader, die trok ik wel eens aan en dan ging ik als vrouw in de werkplaats zitten. Het was geen travestietenspel, voor mij was het een uitlaatklep. Ik kon me even gedragen en kleden zoals ik wilde. Ik patse ook wel eens kleren van Ria, als zij iets nieuws had gekocht, probeerde ik het stiekem uit. Het deed pijn en maakte me angstig, ik stond voor de spiegel te draaien met de constante vrees dat Ria eerder thuis zou komen” . Ria en Laura zijn nu zestien jaar getrouwd, veertien jaar heeft Laura zich stil gehouden .Ze kregen hun dochter Alisa en ze hadden hun eigen bedrijf ‘Return’. Het leek een perfect gezin, maar toen Laura aan Ria vertelde dat zij een vrouw wil zijn, dreigde alles uit elkaar te spatten. Ze hebben nachten lang gepraat, gegild en gehuild. “Ik was zo ontzettend gelukkig toen Ria zei: ik blijf bij je, het is het proberen waard. Daarna is het heel snel gegaan,de ene dag was ik nog Klaas, en de volgende dag was ik Laura. Ik heb het in een advertentie in de lokale krant wereldkundig gemaakt. Daarin kondigde ik aan dat Return ophield te bestaan vanwege een grote persoonlijke verandering. Ik wilde dat werk niet meer doen, je ontwikkeld spieren die je niet wilt hebben, en als vrouw zou ik altijd mijn nagels en handen kapot hebben. Bovendien loop je de hele dag in die vieze werkkleding, en daar walgde ik zo van. De laatste fietsen gingen op zaterdag 9 februari 2002 weg voor achttien euro vijftig. Ik heb mijn klanten die dag in vrouwenkleren te woord gestaan. Ik heb hier niet voor gekozen, ik sta ’s morgens op, loop naar de wc en zie die piemel hangen. Telkens denk ik weer:wat moet ik met dat ding, ik haat dat ding, ik zit nu nog gevangen in dit lichaam. Ik verlang enorm naar die operatie, het is een grote pijnlijke ingreep. Maar lichamelijke pijn gaat over,geestelijke pijn blijft.” Stralend de operatiekamer in Laura Schuttinga word op maandag 26 april geopereerd. Ze is uiterst kalm, eerder opgetogen dan nerveus. “De laatste dagen voor de operatie heb ik letterlijk af gestreept.” Laura is een van de gemiddeld acht mensen die jaarlijks in het Academisch Ziekenhuis Groningen (AZG), een zogeheten transformatie operatie ondergaat. In oktober 2001 meldde zij zich bij de gendergroep van het AZG, een team specialisten dat zich bezighoudt met geslachtsverandering. “Je moet eerst praten, praten, praten, er word gekeken of je voldoende standvastig bent. Door zo’n transformatie van man naar vrouw kun je vrienden en familie kwijtraken of problemen krijgen op je werk. Bovendien hebben sommige mensen verkeerde verwachtingen, ik kan straks bijvoorbeeld niet zwanger worden of ongesteld” Na de intensieve reeks gesprekken volgde een psychologische test. Een oneindige lijst vragen, die op het eerste gezicht niks met vrouw-of manzijn te maken heeft, zegt Laura. “Ik kreeg vragen als: wat is je lievelingskleur? Heb je last van nachtmerries? Ga je liever op de fiets of met de auto? De test is speciaal ontwikkeld om te achterhalen of iemand werkelijk transseksueel is of bijvoorbeeld lijdt aan een waanidee door een psychose.” Na een half jaar van gesprekken en tests kreeg Laura toestemming voor de operatie. Van af dat moment mocht zij beginnen met Androcur, een medicijn dat de aanmaak van het mannelijk hormoon testosteron stillegt. “Het maakt je impotent,je kunt geen erectie en zaadlozingen meer krijgen.” Ook kreeg zij pleisters die het vrouwelijk hormoon oestrogeen afgeven. “Daardoor kreeg ik een zachtere huid, een andere vetverdeling en borstgroei.” In zijn algemeenheid geld dat transseksuelen die beginnen met de hormonenkuur vanaf dat moment moeten leven in een mannen-dan wel vrouwenrol. Voor Laura voelde de hormonenkuur als een “geestelijke bevrijding”. “Die vrouwelijke hormonen horen in mijn lichaam, zo voelde het.” Maar oestrogeen remde haar baardgroei niet en had ook geen invloed op haar zware stemgeluid. Een logopediste hielp om haar stem te laten klinken als een vrouw en ze onderging pijnlijke laserbehandelingen om van de gezichtsbeharing af te komen. “Het voelt alsof er een strijkijzer op je gezicht is gezet, mijn borst en buik heb ik op dezelfde manier laten ontharen. Dat heb ik zelf betaald, alleen de gezichtsbehandeling wordt vergoed door het ziekenfonds, ik heb een lening afgesloten om alles te kunnen betalen.” Eenmaal op weg om het lichaam van een vrouw te krijgen, bant Laura al het mannelijke uit haar leven. Haar korte, zwarte haar werd lang en blond, in eerste instantie door pruiken, later door peperdure haarverlengingen. “Ik heb in een jaar tijd 4400 euro uitgegeven aan de kapper.” Haar bril met mannenmontuur wisselde zij in voor een vrouwelijke model. En toen zij een kunstgebit moest, nam ze een fijner exemplaar. Drie weken voor de operatie is Schuttinga gestopt met de hormonen,vanwege het risico op trombose. “Na de operatie van maandag ben ik eindelijk klaar,ik ga stralend de operatiekamer in Ik zal dan misschien niet de mooiste vrouw worden, maar ik weet zeker dat ik er straks ook best mag zijn.” Na operatie is naar wc gaan erg pijnlijk Het veranderen van het geslacht is een complexe chirurgische ingreep. Vrouw-transseksuelen (mannen die vrouw worden ) krijgen een zogeheten neo-vagina. De penis wordt als het ware binnenste buiten gekeerd en naar binnen gebracht. De eikel wordt gebruikt om de clitoris te maken en de scrotumhuid wordt aangewend om de schaamlippen te maken. De chirurg verwijdert de teelballen, borsten worden vergroot met behulp van siliconen. Na de operatie zal Laura naar verwachting ongeveer tien dagen in het ziekenhuis liggen. “Ik weet van transseksuelen die al zijn geopereerd dat ze vooral in de eerste maand na de operatie veel pijn hadden. Zitten kun je niet de eerste weken en ook naar de wc gaan is pijnlijk.” Door de transformatie is het voor vrouwtransseksuelen mogelijk om op een normale manier seks te hebben met mannen. Zij kunnen, net als andere vrouwen, een orgasme krijgen door middel van stimulatie van de clitoris. Bron:

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here