Woensdag 31 mei 2006
Een regenachtige dag met een einde vol zon.
Gesterkt door alle positieve verhalen en reakties op deze site ( o.a Monica: bedankt) is het er na 2 jaar dan toch eindelijk van gekomen.
Een bezoek brengen aan een t&t-avond deed ik al vaker maar gewoon als vrouw over straat lopen is toch heel iets anders.
Ik had al een tijdje geleden een leuke vent leren kennen die mij als vrouw accepteerde. Ik had hem mijn grootste wens verteld en samen maakten we de afspraak om als man en vrouw een dagje naar de Moezel te gaan en daar Cochum te bezoeken, wat wandelen en verder maar af te wachten hoe de dag verder zou gaan verlopen.
Helaas, enkele dagen voor de afgesproken datum dat "het" zou gaan gebeuren besloten wij onze relatie te verbreken en gingen we als vrienden uit elkaar.
En dan, na een paar dagen van teleurstelling is het 31 mei een regenachtige dag........................
Aan het ontbijt neem ik plotseling het besluit om dan maar alleen naar Cochum te rijden en alles wat er gaat gebeuren maar gewoon over mij heen te laten komen.
Ik kan/wil mij in mijn woonomgeving niet als vrouw vertonen en daarom zijn enkele voorbereidingen nodig.
Baard wegwerken, weinig make-up, een lijntje langs de ogen het krijgt toch allemaal iets meer aandacht.
Spijkerbroek en zwart topje kunnen zonder probleem worden aangetrokken. Mijn sportschoenen en mijn zwarte jack aan en ik ben er klaar voor. De pruik, lippenstift, het roze crincle blousje, de ketting en de kleine roze oorclips gaan met de zwarte laarzen in de tas.
Ik besluit een zwart heuplang uni- regenjack mee te nemen, ook in Duitsland worden voor de hele dag regenbuien aangegeven.
Op de A2 neem ik een parkeerplaats om mijn vrouwelijke uiterlijk te vervolmaken en verdwijnen de sportschoenen en het herenjack om plaats te maken voor de laarzen en de roze blouse, pruik op, de sierraden en lippenstift maken het uiterlijk kompleet . Toch weer even wennen om met laarzen met een hak (5cm) te rijden.
Ik besluit om te genieten van de rit en via Monschau dwars door de Eifel naar de Moezel te rijden een rit van ongeveer 300km. Ik kan die rit trouwens aan iedereen die van de natuur en autorijden houden van harte aanbevelen.
Het regent al even als het eerste probleem zich voordoet. Ik moet echt direkt naar het toilet maar er is natuurlijk niets te vinden waar ik als vrouw even gebruik van kan maken. Langer ophouden is niet mogelijk dus besluit ik om als man maar te gaan wildplassen ergens op/bij een parkleerplaats in de bosrijke omgeving.
Het regent behoorlijk als ik die eindelijk heb gevonden. Helaas is alles waar ik kijk een grote modderpoel en de bosjes ingaan kan ik wel vergeten, zeker met een hak van 5cm. Dus: laarzen uit, sportschoenen aan , regenjack aan en aan de kant van een onverharde weg als man doen waarvoor ik was gestopt. Op dat moment (de strakke spijkerbroek open) draaid een grote tractor de onverharde weg op en komt recht op mij afrijden, ik realiseer mij dat ik mijn pruik nog op heb, oorbellen in iets in mijn hand en ik wil graag dat de grond nu opengaat en ik er in kan verdwijnen.
De tractor met een hele grote bestuurder moet vlak achter mij voorbij en ik probeer zo mee te draaien dat deze man alleen maar zicht kan hebben (hoop ik) op mijn rug.
Zonder enige reaktie van de “herr bauer” passeert de tractor en ik waag het niet om naar hem om te kijken .
Terug in de auto valt de spanning van mij af en moet ik eigenlijk wel lachen om het hele voorval.
De reis naar de Moezel verloopt verder zonder problemen. Vlak voor Cochum besluit ik een parkeerplaats te nemen die een prachtig uitzicht geeft op de moezel en daar de benen even te strekken en wat van het meegenomen eten en drinken te nuttigen. Het is droog er is verder niemand en ik wandel zonder jas wat rond en geniet van het uitzicht.
Na een klein kwartiertje rijden parkeer ik in Cochum de auto op een rustige parkeerplaats aan de overkant van het water langs de Moezel. Het is voor mij bekend terrein en ik besluit om langs het water via de brug naar het centrum te lopen. Het regenjack aan, plu en tasje in de hand ga ik op weg. De hakken van mijn laarzen op het asfalt maken een herrie, volgens mij moet ik wel heel erg opvallen!! Voor mij lopen een wat oudere man met zijn vrouw: ik ga die natuurlijk inhalen hoe gaan ze reageren???? Bij de lange trap naar boven de brug op komen we gelijk aan. Ik wacht vlak achter het stel tot zij de trap op zullen lopen. Dan blijkt dat de man mij heeft gehoord (die hakken ook!) maakt ruimte, draaid zich naar mij om en zegt “bitte” terwijl hij op de trap wijst. Ik mompel iets van “danke” en ga het stel voor op de trap. Zal ik nu wat horen, zal ik omkijken naar een eventuele reaktie? Niets van dat alles en ik sta na dertig treden boven op de brug.
Ik besluit aan de rechterzijde de brug over te steken en aan de andere kant de trap te nemen. Verschillende personen komen mij tegemoet en er volgt geen enkele reaktie, alleen een vrouw kijkt wat langer naar mij. De trap aan de andere oever eindigt op een pleintje met allemaal kraampjes, iets verder staan verschillende mensen met elkaar te praten en bij de bushaltes staan wachtende mensen. Ook nu is er niets te merken van enige reaktie in mijn richting.
Ik loop langs de kraampjes en vraag mij af of het dan echt zo zal zijn dat ik mijzelf 2 jaren “in de wacht” heb gezet voor niets??? Ik wil de weg oversteken naar de oever van de Moezel maar sta niet bij een voetgangersovergang een automobilist is zo vriendelijk om te stoppen en wuift met zijn hand dat ik rustig kan oversteken. Ik kijk hem aan en steek mijn hand op om hem te bedanken.
Ik loop langs de oever, vlak langs de rondvaartboten met wachtende passagiers en langs de mensen die een ticket staan te kopen. Drie mannen, duidelijk inwoners van het gebied, staan druk te kletsen met elkaar als ik er aan kom lopen ze kijken maar het gesprek gaat gewoon verder………
Ik voel mijzelf steeds rustiger worden, klopt het dat mijn hakken nu plotseling niet meer zo’n herrie maken??
Ik besluit om terug te lopen richting de brug maar dan aan de overzijde van de straat. Langs de winkeltjes, de café’s en al die mensen die hier naar toe zijn gekomen om naar mij te kijken!! Toch?? …… Echt niet!!!!
Ik kijk om mij heen kijk naar de mensen en kijk in de ruiten van verschillende etalages naar mijzelf. Is dit echt??
Ik krijg er steeds meer vertrouwen in en besluit om nog een extra lang stuk langs de rivier te lopen tussen al die andere dagjesmensen en daarna terug te gaan naar de auto. Op de terugweg kom ik langs een bouwplaats. De groep bouwvakkers.zullen vast wel reageren dus reken ik op het ergste………….Niets dus.
Rest nog de brug en het stuk naar de auto. Op de brug komen aan de andere kant mij een 8-tal jongens en meiden tegemoet 1 van de meiden merkt mij op en geeft dat heel rap door aan de groep ze kijken allemaal 1 persoon geeft aan dat hij het ook heeft gezien en dan zijn ze voorbij. Ik hoor geen gegiechel, er worden geen opmerkingen gemaakt.
Als ik de auto nader merk ik dat er 2 busjes bij staan een grote rondvaartboot heeft net aangemeerd en de passagiers komen van de boot naar de busjes. Naast mijn auto staat een man bij een aantal goed gevulde groentenkisten te wachten om die aan boord te kunnen brengen. Ik loop naar mijn auto doe de kofferbak open en leg mijn paraplu er in. Doe mijn regenjack uit, open het achterportier en leg het jack op de achterbank. Daar sta ik dan, naast een groenteman en bij een twintigtal passagiers. Ik kijk met een heel ander gezicht naar de rivier en naar Cochum als toen ik hier voor de eerste keer in mijn leven kwam. Ik weet het niet maar was niet alles anders als toen??
Toen was ik toch ook gelukkig???
Dat was ik ook, maar nu was het anders…………………..!
Liefs van Sjaleesha.
Een regenachtige dag met een einde vol zon.
Moderator: Moderators
-
Sjaleesha
- ff weer wat posten
- Berichten: 55
- Lid geworden op: zo feb 22, 2004 14:38
- Locatie: Tussen de rivieren
Een regenachtige dag met een einde vol zon.
Door vriendschap wordt vreugde verdubbeld en verdriet gedeeld.
-
Monica Dreamgirl
- ForumFan
- Berichten: 447
- Lid geworden op: wo apr 30, 2003 20:12
- Locatie: Rotterdam
Hoi Sjaleesha,
gefeliciteerd! Hartstikke goed. En nu je eenmaal de vrijheid hebt geproefd is er geen weg meer terug, let maar op. Volgende keer dus niet alleen langs de winkels en café's lopen, maar ook naar binnen als je iets leuks ziet, dorst hebt of naar de wc moet
En dank voor de credits. Leuk dat je dankzij m'n verhalen over de drempel bent gestapt.
groetjes,
Monica
gefeliciteerd! Hartstikke goed. En nu je eenmaal de vrijheid hebt geproefd is er geen weg meer terug, let maar op. Volgende keer dus niet alleen langs de winkels en café's lopen, maar ook naar binnen als je iets leuks ziet, dorst hebt of naar de wc moet
En dank voor de credits. Leuk dat je dankzij m'n verhalen over de drempel bent gestapt.
groetjes,
Monica
-
Sjaleesha
- ff weer wat posten
- Berichten: 55
- Lid geworden op: zo feb 22, 2004 14:38
- Locatie: Tussen de rivieren
Hoi Denise,Denise2 schreef:Wow,
ben jij Sjaleesha die in Groningen voor de deur is gaan staan en toen terug naar huis is gereden zonder naar binnen te gaan?
Klopt inderdaad dat was ik.
Dat is inmiddels ook al een hele tijd geleden. Ik denk dat ik binnenkort maar eens een nieuwe poging moet wagen. 
Zie je in Groningen dus. (of eerder in een ander plaats)
Groetjes, Sjaleesha
Door vriendschap wordt vreugde verdubbeld en verdriet gedeeld.