Male boobs

[Morbide]

A Campo zou het graag anders willen - maar als een vrouw voor de tweede, derde, vierde keer haar borsten wil veranderen - geen probleem.

Niet waar. Mijn vriendin wil een borstverkleining en je wilt niet weten wat voor gedoe dat is.

Overigens heb ik een artikel gelezen over mensen die graag hun arm(en) of been(en) geamputeerd willen hebben omdat ze het gevoel hebben dat ze gelukkiger zouden zijn zonder (een gedeelte van) hun armen en/of benen. Die mensen nemen nu soms hun toevlucht tot het spoor om dat voor elkaar te krijgen. Ik vind dat mensen het recht moeten hebben om dat medisch gezien kwalitatief zo goed mogelijk moeten kunnen laten doen. Da's trouwens ook beter tegen de vertragingen bij de spoorwegen

Ik niet. Niemand heeft het recht om mensen die ongelukkig geboren zijn na te doen.

[Frederique_]

Ik heb ergens een site gelezen waarbij mensen hun gevoelens beschrijven - het is akelig gelijk aan de gevoelens zoals transen en transgenders die beschrijven.

Zo simplistisch als jij het hier suggereert is het dus -echt- niet.

Groetjes,

Frederique

[Morbide]

Ik ken de site die je bedoelt. We hebben er hier, geloof ik, eerder over gepraat. Die duitse kannibaal, die de penis van z'n slachtoffer samen met hem wou opeten, was die strafbaar volgens jou?

[Dorine]

ja dan kom je weer op 'ruimdenkendheid' je eigen t-problematiek verwacht en hoop en zelfs vecht je voor begrip, oei oei lange tenen en die van anderen (hoe vergezocht ook) daar ga je mee met het massa (telegraaf, jensen) denken. maw ; burn the witch

Ik zie dat wij en dus ook IK dat doen, is echt iets om aan te werken, de balk in je eigen oog en zo. Kan het gewoon niet helpen het eerste wat je denkt is: gatver net als bij bradina pitt.

Zolang ze niemand kwaad doen zou je denken toch?

Ik zag vandaag een meisje een pirouette maken, was zo gracieus, was stiekem jaloers op een jeugd die ik niet ken, ik dacht ben te lang (>1.68 nap), te lelijk te oud te dit te dat toen zag ik dat ze maar 1 been had.

ruimdenkendheid..........niet oordelen

staat op mijn lijstje bijna boveaan, onder zelfacceptatie

[Frederique_]

Hoi Petra,

Ik geef toe dat dat wel zo de grens van wat ik acceptabel vind raakt. Dat komt vooral omdat ik het moeilijk vind om te bepalen in hoeverre het slachtoffer vrijwillig meedeed aan deze "gebeurtenis".

Groetjes,

Frederique

[mina]

Zeg, automutulatie kun je toch niet vergelijken met genderdysforie?

[Maruscha]

Zeg, automutulatie kun je toch niet vergelijken met genderdysforie?

Tuurlijk wel. Het gaat allebei over mensen die zichzelf niet compleet voelen. En voor een hoop mensen is jezelf laten 'ombouwen' ook een vorm van mutilatie.

[Janiek_]

Ik ken de site die je bedoelt. We hebben er hier, geloof ik, eerder over gepraat. Die duitse kannibaal, die de penis van z'n slachtoffer samen met hem wou opeten, was die strafbaar volgens jou?

Strikt genomen kun je niemand strafbaar stellen die iets met instemming van de ander doet. Maar...

Voor mijzelf is SM al een dubieus fenomeen, zeker zodra daar dingen als brandende sigaretten aan te pas komen.

En wat te denken van 'feeders' en hun slachtoffers? Heb ik een keer een zeer genuanceerde docu over gezien, maar dan nog.

Iemand die in zijn/haar vroege jeugd misbruikt is, schijnt soms maar moeilijk los te komen van de drang om het lustgevoel op te zoeken in het steeds maar herhalen van zo'n misbruiksituatie.

Zo kun je nog wel even doorgaan. Het is niet iets waar je met principes en dogma's erg ver komt. Ik heb zelf ooit gedacht dat ik iemand van zelfmoord moest zien te weerhouden en kon niks begrijpen van de onbewogenheid waarmee sommige andere omstanders zeiden: "Ja maar als hij dat nou wil?"

Hoe ga je om met de autonomie van iemand die iets wil doen waarvan je denkt dat het die persoon schade zal doen? Wat zijn er allemaal voor mogelijkheden tussen paternalisme en onverschilligheid?

Ik heb Frederique al vaker gezegd dat ik vind dat zij een extreem principiëel standpunt inneemt als het gaat om de autonomie van de patiënt tegenover de medische stand.

[Irene]

Janiek schreef:

Ik heb Frederique al vaker gezegd dat ik vind dat zij een extreem principiëel standpunt inneemt als het gaat om de autonomie van de patiënt tegenover de medische stand.

Ik verbaas me daar ook steeds weer over, omdat frederique meestal heel genuanceerd schrijft, maar juist op dit punt heel star is.

Iedereen heeft zo haar gevoelige snaren.

Irene

[Frederique_]

Ik vind mijzelf niet star. Sterker nog: ik snap niet hoe jullie je zo gemakkelijk bij de huidige situatie neer kunnen leggen.

Je hebt als T* zelf de keuze om:
* je te kleden zoals je wilt
* je te ontharen waar je wilt
* anders te leren praten als je dat wilt
* wel-of-geen make-up te gebruiken op de manier waarop jij dat het beste lijkt
* wel-of-geen oorbellen of oorknopjes te dragen (zo groot of zo klein als dat je zelf mooi vindt)
* je omgeving te vragen je met een andere naam aan te spreken en met "zij/haar" aan te spreken
* wel-of-geen nepborsten te dragen in de grootte die jij bij jezelf vindt passen

Allemaal in iedere combinatie die jou het beste lijkt.
Allemaal in de snelheid die jou het beste lijkt.
Allemaal zaken waar je direkte omgeving direkt iets van ziet of merkt.

Wat je (in Nederland) niet mag zonder intake van meerdere maanden en zonder toestemming van een psycholoog is:
* hormonen gebruiken
* een SRS te ondergaan

Beide zaken waar je omgeving normaal gesproken niets van ziet of merkt.
Beide zaken die alleen het eigen lichaam raken.

Vervelend, dat men "in mijn belang" voor mij gaat besluiten dat ik dat wel-of-niet mag doen...
Vervelend, dat een ander mens (die per definitie niet kan voelen wat ik voel) wil bepalen of ik wel-of-niet voel dat mijn lichaam (al-dan-niet: deels) niet bij mij past.
Vervelend, dat men de beslissing (!) of ik wel-of-geen hormonen/SRS krijg laat afhangen van mijn omgeving.

Waarom accepteren jullie zo gemakkelijk dat de medische wereld T*'s in de weg zit door beslissingen voor ons te willen nemen die men niet kan nemen?

Groetjes,

Frederique

[Babette]

Hoi hoi Frederique,

perfect geschreven en ik ben het helemaal met je eens! Alsof de medische instellingen het zo goed weten! Dat zijn onvoorstelbaar logge instituten die eerst naar zichzelf kijken, en weinig soepel zijn. Zij bepalen hoe of het zit en niet jij. Ook ik vind dat een vreemde gang van zaken aangezien het uitgangspunt bij de zorgvrager hoort te liggen.

Groetjes en liefs,

Babette.

[Janiek_]

Ik snap jullie wrevel wel. Je voelt je aangetast in je autonomie.

Maar vanuit de medische professie moet men bij die ingrepen in het lichaam, die voor dat lichaam medisch gezien een aanslag vormen, de grootst mogelijke terughoudendheid betrachten. Elke kans dat degene die zoiets nastreeft het ook zonder die ingrepen weet te rooien in het leven, moet verkeken zijn eer men daaraan begint.

Vergelijk het liever met de discussie rond de hulp bij zelfdoding, dan met dingen als "ik weet toch beter dan de bakker dat ik liever bruinbrood heb dan wit."

[Babette]

Hoi hoi Janiek,

ik begrijp heel goed dat de medische professie de grootst mogelijke terughoudendheid moet betrachten, en daar ben ik het ook mee eens. Maar daar gaat het in essentie volgens mij ook niet om. Waar het om gaat, is dat is dat grote medische (en andere) instituten heel erg de neiging hebben om de zorgvrager te institutionaliseren, en daar heb ik absoluut geen behoefte aan. En het gaat inderdaad over je autonomie èn je gevoelens. Ik denk dat Frederique ( en ik ook trouwens) behoefte heeft aan overleg, het samen onderzoeken wat het best voor jou is of bij jou past; vanuit dat perspectief de zaken bekijkend, en niet datgene wat het beste bij het instituut past.

En vlak niet weg dat wij met z'n allen hier in deze gezellige moesradelta behoorlijk normatief en gezagsgetrouw zijn. Persoonlijk denk ik (vanuit m'n eigen ervaringen) dat grote instituten daar dankbaar gebruik van maken. Het is nog niet zolang geleden dat mensen (ten onrechte overigens) huizenhoog tegen notabelen opkeken. Maar dat is een andere discussie .

Groetjes en liefs,

Babette.

[Lisa met een S]

Mijns inziens is de reden waarom je in Nederland geen SRS mag ondergaan of hormonen voorgeschreven mag krijgen zonder instemming van een psycholoog puur markt-gedreven.

Omdat de ingrepen en gevolgen van beide zo duur zijn, dat maar een heel klein percentage van mensen het wil laten doen op eigen kosten, maar doorgaans wensen dat het door hun ziektekostenverzekering wordt betaald, en de zorgverzekeraars vragen om een diagnose door een door hen erkende specialiste voordat ze de kosten daarvoor willen vergoeden.

Waren er genoeg mensen die zonder een indicatie zulke ingrepen wilde aangaan, dan zou er klinieken ontstaan waar het wel mogelijk was, net zoals er klinieken zijn waar je je ogen kunt laten laseren, je borsten kunt laten vergroten of verkleinen, je overtallige vetrollen kunt laten wegzuigen, je rimpels kunt laten wegsnijden, enz. -- allerlei medische behandelingen die je kunt laten doen maar door ziektekostenverzekeringen niet of alleen maar gedeeltelijk worden gedekt.

Gelukkig kan je, mits je bereid bent om de kosten zelf te dragen, makkelijk via de on-line apothekers aan hormonen komen, en kan je nog steeds bij huisartsen of specialisten terecht voor de gewenste medische controle. En een vakantie naar Thailand, gekoppeld aan een bezoek aan een genderkliniek daar voor een SRS, mag altijd, mits je bereid bent om dat zelf te financieren.

Ik snap niet dat je dat zelf niet ziet: kijk goed in jouw lijst -- alle behandelingen die je noemt dat wel mogen zijn behandelingen die je zelf moet betalen. Alleen de behandelingen waarvoor men doorgaans via de zorgverzekering bij de gemeenschap aanklopt voor betaling daarvan vragen voor een verantwoording daarvoor. En het lijkt mij niet onredelijk, dat als jij geld van 'ons' wil voor een behandeling, dat jij er een verantwoording afleggen op een manier dat 'wij' bepalen.

Groetjes,
Lisa

[Babette]

Hoi hoi Lisa,

ik neem aan dat jij je antwoord aan Frederique richtte. Ik heb haar betoog zorgvuldig gelezen, en ik kon daar toch niets over het financiele aspect in terug vinden: het is een principe-kwestie, en het hebben van principes vind ik een kwaliteit.

En het is een diep trieste zaak om "zorg" van marktwerking af te laten hangen, om vervolgens ook nog eens te stellen dat je het niet onredelijk vind dat je voor een dergelijke behandeling verantwoording moet afleggen op een manier die "wij" bepalen. Mijns inziens is dat een volstrekt ongelijkwaardige situatie, en alhoewel de "realiteit" waarschijnlijk een stuk weerbarstiger zal blijken dan de wens, vind ik dat toch wel een heftig standpunt.

Wie zijn die "wij" trouwens???

Groetjes en liefs,

Babette.