Waar je voorzichtig mee om moet gaan....Babette schreef: en het hebben van principes vind ik een kwaliteit.
Male boobs
Moderator: Moderators
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
@Lisa: die centendiscussie hebben we uitgebreid gehad. Als de VU het zo zou aanbieden dat de psycholoog alleen verplicht zou zijn als je de hormoon- en/of SRS-behandeling via het ziekenfonds zou willen hebben - be my guest. Maar die keuze bieden ze niet. Die keuze biedt niemand niet. Ik heb je ook al eerder geschreven dat als er privé-klinieken zouden zijn die hormonen + arts zonder verplichte psycholoog en met eigen betaling zouden leveren, dat ik daar vele malen eerder gebruik van zou maken dan een betuttelend en belerend instituut als de VU. Dat niemand die keuze biedt is raar: in de SoC staat nl dat je hormonen mag leveren als iemand 3 maanden RLE gedaan heeft (een psycholoog is strikt volgens de SoC niet verplicht).
Verder weet ook jij net zo goed als ik dat iedere TG die bij de huisarts hormonen krijgt dit krijgt onder het motto "dit is een TS", ook vanwege de verzekering. En misschien wist je het nog niet: mijn logopedie wordt van jouw centen (en die van mij) betaald, uit de ziektekostenverzekering. Op basis van een doktersverwijzing die ik in 10 minuten kreeg, een verwijzing waar geen TS en TG op voorkwam. Waarom kan dat wel - en moet het bij de VU een jaar doorlooptijd duren voordat je hulpvraag (= medische begeleiding voor gebruik van hormonen) opgepakt wordt? Waarom wil de VU eerst uitgebreid onderzoeken of je in hun ogen "man-of-vrouw-bent" voordat ze je hormonen willen geven - en waarom is dat bij logopedie, epilatie, etc. niet relevant? Ze bemoeien zich met zaken die hen niet aangaan. Ze staan te ver van de werkelijkheid af, uit angst om te ver van vakcollega's af te staan.
De vraag waar het hier om gaat is dus niet alleen een autonomie-vraag, het is ook een loyaliteitsvraag.
En als we het toch met zware dingen gaan vergelijken: ik maak nog liever de vergelijking met iemand met kanker. Iemand die kanker heeft heeft een ziekte waarbij het lichaam zichzelf heel langzaam sloopt. Als je er niets aan doet dan houdt het leven op. Als iemand met kanker behandeld wordt met een chemokuur, dan valt het hoofdhaar uit. Daar ziet de omgeving dus iets van.
Bij genderdysforie is het zo dat het hele gendergebeuren je geest langzaam maar zeker sloopt. Zozeer, dat als je niets met je genderdysforie doet, het leven geen zin meer heeft. Ook als je geen zelfmoord pleegt is het zo dat je geestelijk al dood bent - ook als er lichamelijk gezien misschien niets aan de hand is.
Bij genderdysforie is het zo, dat voordat de beslissing genomen wordt of iemand wel-of-niet behandeld wordt, ook de omgeving geraadpleegd wordt. Dit gebeurt, omdat "we niet willen dat je na onze behandeling ongelukkiger bent dan daarvoor omdat je omgeving je niet accepteert".
Als je de kankerbehandeling net zo in elkaar zou zetten als nu de genderdysforie-behandeling dan zou dat ongeveer als volgt gaan.
Arts: "U wilt dus graag een bestraling, klopt dat?"
Patiënt: "Ja, daarvoor zit ik hier".
Arts: "Ja, maar bij patienten met kanker worden vaak ook andere lichamelijke klachten ontdekt. We willen eerst een volledige diagnose doen van uw volledige lichaam voordat we u kunnen behandelen. Oh ja, die volledige diagnose duurt een jaar".
Patiënt: "Ja maar dan gaat mijn lichaam in de tussentijd wel achteruit..."
Arts: "Heb vertrouwen in ons, wij zijn de artsen, wij hebben ons protocol waar we goed over nagedacht hebben en waardoor we iedere patiënt gelijk behandelen, dus u ook, en daar houden we ons dus ook aan. Oh ja, bij een bestraling valt uw hoofdhaar ook uit. We willen in de periode van een jaar dus ook graag met uw familieleden praten: pas als die het er mee eens zijn dat we u bestralen dan zullen we dat ook doen: we willen tenslotte niet dat u misschien wel van uw kanker af bent, maar dat u dankzij uw kale kop niet door uw omgeving geaccepteerd wordt".
Hoe zou zoiets voelen?
Bij genderdysforie vinden veel mensen het heel normaal.
Groetjes,
Frederique
Verder weet ook jij net zo goed als ik dat iedere TG die bij de huisarts hormonen krijgt dit krijgt onder het motto "dit is een TS", ook vanwege de verzekering. En misschien wist je het nog niet: mijn logopedie wordt van jouw centen (en die van mij) betaald, uit de ziektekostenverzekering. Op basis van een doktersverwijzing die ik in 10 minuten kreeg, een verwijzing waar geen TS en TG op voorkwam. Waarom kan dat wel - en moet het bij de VU een jaar doorlooptijd duren voordat je hulpvraag (= medische begeleiding voor gebruik van hormonen) opgepakt wordt? Waarom wil de VU eerst uitgebreid onderzoeken of je in hun ogen "man-of-vrouw-bent" voordat ze je hormonen willen geven - en waarom is dat bij logopedie, epilatie, etc. niet relevant? Ze bemoeien zich met zaken die hen niet aangaan. Ze staan te ver van de werkelijkheid af, uit angst om te ver van vakcollega's af te staan.
De vraag waar het hier om gaat is dus niet alleen een autonomie-vraag, het is ook een loyaliteitsvraag.
En als we het toch met zware dingen gaan vergelijken: ik maak nog liever de vergelijking met iemand met kanker. Iemand die kanker heeft heeft een ziekte waarbij het lichaam zichzelf heel langzaam sloopt. Als je er niets aan doet dan houdt het leven op. Als iemand met kanker behandeld wordt met een chemokuur, dan valt het hoofdhaar uit. Daar ziet de omgeving dus iets van.
Bij genderdysforie is het zo dat het hele gendergebeuren je geest langzaam maar zeker sloopt. Zozeer, dat als je niets met je genderdysforie doet, het leven geen zin meer heeft. Ook als je geen zelfmoord pleegt is het zo dat je geestelijk al dood bent - ook als er lichamelijk gezien misschien niets aan de hand is.
Bij genderdysforie is het zo, dat voordat de beslissing genomen wordt of iemand wel-of-niet behandeld wordt, ook de omgeving geraadpleegd wordt. Dit gebeurt, omdat "we niet willen dat je na onze behandeling ongelukkiger bent dan daarvoor omdat je omgeving je niet accepteert".
Als je de kankerbehandeling net zo in elkaar zou zetten als nu de genderdysforie-behandeling dan zou dat ongeveer als volgt gaan.
Arts: "U wilt dus graag een bestraling, klopt dat?"
Patiënt: "Ja, daarvoor zit ik hier".
Arts: "Ja, maar bij patienten met kanker worden vaak ook andere lichamelijke klachten ontdekt. We willen eerst een volledige diagnose doen van uw volledige lichaam voordat we u kunnen behandelen. Oh ja, die volledige diagnose duurt een jaar".
Patiënt: "Ja maar dan gaat mijn lichaam in de tussentijd wel achteruit..."
Arts: "Heb vertrouwen in ons, wij zijn de artsen, wij hebben ons protocol waar we goed over nagedacht hebben en waardoor we iedere patiënt gelijk behandelen, dus u ook, en daar houden we ons dus ook aan. Oh ja, bij een bestraling valt uw hoofdhaar ook uit. We willen in de periode van een jaar dus ook graag met uw familieleden praten: pas als die het er mee eens zijn dat we u bestralen dan zullen we dat ook doen: we willen tenslotte niet dat u misschien wel van uw kanker af bent, maar dat u dankzij uw kale kop niet door uw omgeving geaccepteerd wordt".
Hoe zou zoiets voelen?
Bij genderdysforie vinden veel mensen het heel normaal.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Dat is ook precies hoe het werkt: medisch gezien zijn hormonen en SRS geen risicoloze behandeling. De behandeling wordt geboden als laatste redmiddel en dus moet het voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn duidelijk zijn dat dat het geval is. Het gaat ook voor hen om een recht.Frederique_ schreef: Bij genderdysforie is het zo dat het hele gendergebeuren je geest langzaam maar zeker sloopt. Zozeer, dat als je niets met je genderdysforie doet, het leven geen zin meer heeft. Ook als je geen zelfmoord pleegt is het zo dat je geestelijk al dood bent - ook als er lichamelijk gezien misschien niets aan de hand is.
De rationaliteit en principialiteit (is er een beter woord?) die jij bij deze kwestie aan de dag legt, wekt bij mij de indruk dat je die dingen over het hoofd ziet. En zo zingt het zich los van de werkelijkheid. Daar ben je een par jaar geleden al eens op gewezen door Esther, meen ik. Die zei zoiets als "kom nou gewoon met je eigen verhaal en met wat jij wilt, dan komt het heus wel goed".
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Lisa met een S
- Moderator
- Berichten: 3650
- Lid geworden op: do aug 15, 2002 10:39
- Locatie: Boven de rivieren
- Contacteer:
Ik kan je vertellen hoe dat voelt. Dat voelt klote. Maar kanker is iets wat makkelijker te ontdekken is dan genderdysforie, omdat kanker een fysieke kwaal is dat dmv een paar eenvoudige testen kan worden vastgesteld. Het ellende is, dat artsen veels te lang wachten om men door te wijzen voor testen, omdat de kosten van medische zorg zo duur zijn geworden. Dus ik ben heel blij voor je, dat je huisarts bereid was, op basis van een gesprek van nog geen 10 minuten, een behandeling van een paar duizend euro uit te schrijven. Maar jammer voor mijn vriend, die 6 maanden met klachten naar de huisarts ging voordat hij werd doorverwezen, en toen binnen een maand was overleden.Frederique_ schreef:Hoe zou zoiets voelen?
Ik zet dus wel vraagtekens bij jouw logopodie behandeling, en het uitschrijven van hormonen door huisartsen. Om Babette een antwoord te geven, dat 'wij' is onze samenleving. Wij kiezen een regering, en geven de regering het recht om voor ons te beslissen hoe zij met onze gemeenschapsgeld omgaan. Dat de regering niet altijd de juiste keuzen maakt, wil ik niet bestrijden. Onlangs stond het voorstel van de rollator uit het pakket van zorg te halen, iets wat ik onbegrijpelijk vind. Maar wanneer men voor zulke keuzen staan in het zorg, lijkt het mij onvermijdelijk dat men ook beperkingen oplegt aan andere vormen van zorg. En een beperking dat bestaat uit een gedegen diagnose vind ik niet onredelijk. Je kunt hoogstens vraagtekens zetten bij de vorm van de diagnose.
Babette -- ik heb moeitie om het standpunt van Frederique als alleen maar principieel te beschouwen. Het komt bij mij over als gemakzucht. Wat zij wilt is niet alleen het recht om hormonen te krijgen en evt een SRS te ondergaan zonder langdurig bemoeienis van een psycholoog, ze wilt dat het in Nederland gebeurt. Ze wilt niet uitwijken voor haar behandeling naar een of andere buitenlandse kliniek. Ze wilt niet zelf de hormonen bestellen via internet, en daarna een arts vinden die de controle uit wil oefenen. Ze wilt dat er een kliniek komt in de beurt waar ze naartoe kan gaan voor haar behandeling.
En mijn antwoord is dat het gewoon ligt aan marktwerking. Er is geen belemmering in de samenleving voor dat kliniek, alleen is er niet genoeg vraag naar in Nederland. Mi, is de keus van de genderteams in Nederland wel principieel: zij vinden dat ze maar beperkte capaciteit hebben en wenden dat liever aan mensen van wie ze zelf overtuigd zijn dat ze het hardste nodig hebben. Als ze de capaciteit hadden, zouden ze misschien bereid zijn om een prive traject toe te staan, zodat mensen met geld voorkeur zouden kunnen krijgen en voor in de rij zou komen te staan, ipv, zoals nu weleens gebeurt, dat die mensen naar Thailand gaan. Alleen dan jammer voor de mensen die het niet kunnen betalen, en moeten wachten op goedkeuring voor het inzetten van de verzekering, want dan zouden ze langer moeten wachten.
Groetjes,
Lisa
Frederique zegt zelf dat het gaat om gemak -- ze is bereid om er zelf voor de behandeling te betalen, maar wil dat het door het VU, of door een privekliniek in Nederland wordt geboden.
If all else fails, buy new shoes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Lisa,
Als jij last van je ogen hebt en je hebt medische zorg nodig, vind je het ook normaal dat je naar Thailand moet om daar behandeld te worden - omdat Nederlandse artsen er niet van overtuigd zijn "dat jij het het hardste nodig hebt"?
Ik ga uit van de Nederlandse samenleving en in mijn betogen stel ik het tekort van de Nederlandse visie op hulp aan de orde. Ik vind het te gemakkelijk van jou om mij dan als "gemakzuchtig" af te schilderen.
Verder heb je gelijk dat genderdysforie moeilijk vast te stellen is. Ik zal het nog sterker vertellen: het is NIET vast te stellen door een buitenstaander, omdat je als buitenstaander niet kunt voelen wat een ander voelt. En als je het dan toch NIET kunt vaststellen, waarom wil je dan een jaar wachten voordat je mensen hun klachten serieus neemt? Waarom wacht je geen 10 minuten - zoals bij epilatie, logopedie, enz ook gebeurt?
't Is niet in het belang van de patient wat er gebeurt - zoveel is zeker.
Groetjes,
Frederique
Als jij last van je ogen hebt en je hebt medische zorg nodig, vind je het ook normaal dat je naar Thailand moet om daar behandeld te worden - omdat Nederlandse artsen er niet van overtuigd zijn "dat jij het het hardste nodig hebt"?
Als jij met een klacht over hoofdpijn bij de dokter komt, vind je het dan ook normaal dat je je schoenen en sokken uit moet trekken zodat hij "ook nog even naar je tenen kan kijken, omdat 2% van de mensen met hoofdpijn ook voetproblemen heeft"? Da's wel wat er bij genderteams gebeurt.Lisa schreef:En een beperking dat bestaat uit een gedegen diagnose vind ik niet onredelijk.
Ik ga uit van de Nederlandse samenleving en in mijn betogen stel ik het tekort van de Nederlandse visie op hulp aan de orde. Ik vind het te gemakkelijk van jou om mij dan als "gemakzuchtig" af te schilderen.
Verder heb je gelijk dat genderdysforie moeilijk vast te stellen is. Ik zal het nog sterker vertellen: het is NIET vast te stellen door een buitenstaander, omdat je als buitenstaander niet kunt voelen wat een ander voelt. En als je het dan toch NIET kunt vaststellen, waarom wil je dan een jaar wachten voordat je mensen hun klachten serieus neemt? Waarom wacht je geen 10 minuten - zoals bij epilatie, logopedie, enz ook gebeurt?
't Is niet in het belang van de patient wat er gebeurt - zoveel is zeker.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Ik ga dit nog één keer herhalen:Frederique_ schreef: En als je het dan toch NIET kunt vaststellen, waarom wil je dan een jaar wachten voordat je mensen hun klachten serieus neemt? Waarom wacht je geen 10 minuten - zoals bij epilatie, logopedie, enz ook gebeurt?
En dan moet ik maar eens proberen of ik het kan laten, om mijn eigen hardnekkigheid door de jouwe te laten uitdagen.En zo zingt het zich los van de werkelijkheid.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Janiek,
Als je met "werkelijkheid" bedoelt dat het nu niet zo werkt zoals ik het graag zou willen - dan heb je gelijk.
Als je met "werkelijkheid" bedoelt dat wat ik beschrijf niet is wat jij wilt - dan kan ik daar ook wel mee leven.
Als je mij probeert te vertellen dat ik dingen uit z'n verband ruk - tja, dat kun je van ieder betoog zeggen - als je me niet vertelt waar mijn vergelijkingen voor jouw gevoel mank gaan dan zul je me nooit overtuigen.
Wat ik nog steeds niet begrijp is hoe jij het normaal kunt vinden dat medici patienten niet serieus nemen.
Groetjes,
Frederique
Als je met "werkelijkheid" bedoelt dat het nu niet zo werkt zoals ik het graag zou willen - dan heb je gelijk.
Als je met "werkelijkheid" bedoelt dat wat ik beschrijf niet is wat jij wilt - dan kan ik daar ook wel mee leven.
Als je mij probeert te vertellen dat ik dingen uit z'n verband ruk - tja, dat kun je van ieder betoog zeggen - als je me niet vertelt waar mijn vergelijkingen voor jouw gevoel mank gaan dan zul je me nooit overtuigen.
Wat ik nog steeds niet begrijp is hoe jij het normaal kunt vinden dat medici patienten niet serieus nemen.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Frederique_ schreef:Wat ik nog steeds niet begrijp is hoe jij het normaal kunt vinden dat medici patienten niet serieus nemen.
Is dat jouw eigen persoonlijke ervaring, toen jij naar de VU ging en vertelde wat jij precies wilde? Of is dit een theoretisch verhaal, waarmee je een verontwaardiging blijft voeden die op een dieper niveau heel ergens anders over gaat?
Zolang als ik je hier meemaak heb ik het gevoel dat je er meer bij gebaat zou zijn je die vraag eens serieus te stellen en dat tot een oplossing te brengen.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Ja en nee.
Door dokter De Ronde en meneer Megens voelde ik me resp. niet echt en echt niet serieus genomen. De eerste wou me geen concreet antwoord geven op een concrete vraag wat de VU zou doen in een bepaalde situatie (ik heb die vraag 2 keer zeer expliciet gesteld en 2x geen antwoord gekregen) en respecteerde het feit niet dat ik geen besluit genomen had over wel/geen SRS (toen ik hem dat vertelde zei hij letterlijk "WIJ gaan er vanuit dat U een geslachtsoperatie zult ondergaan" - het zal vermoedelijk een communicatieverstoring zijn waarbij hij vermoedelijk "WIJ behandelen alleen patienten die wel een geslachtsoperatie willen ondergaan" bedoelde - wat later dus veel genuanceerder bleek te liggen), de tweede zat spelletjes te spelen met het VU-protocol en zat onwaarheden over de procedure rond de M op mijn VU-pas te verkopen. En als van de 4 afspraken het maken van 3 afspraken niet lekker gaat - waarbij ik van mevrouw Breweays een ander verhaal hoor dan van meneer Megens, tja, dan kost het mij grote moeite om meneer Megens serieus te nemen.
Door mevrouw Breweays voel ik me heel serieus genomen. Zij luisterde naar mij - ook toen ik kritiek uitte. Soms was ze het niet met mij eens, soms woog ze mijn woorden en gaf ze verder geen antwoord; soms snapte ze me wel maar zei ze gehouden te zijn aan het VU-protocol.
Door de werkwijze (jaar wachttijd tussen intake + werkelijke behandeling, uitnodigen familie bij intake) voel ik me niet serieus genomen. De uitspraak over de reden waarom familie uitgenodigd wordt heb ik rechtstreeks opgetekend uit de mond van mevrouw Breweays. Mijn kritiek daarop is niet persoonlijk aan haar bedoeld (ook niet t.o.v. mijn persoonlijke situatie - mijn zus en mijn ouders accepteren het goed en dus zal het wel geen probleem opleveren), maar wel t.a.v. het genderteam als geheel dat het verkeerde uitgangspunt hanteert. Naar mijn mening staat de patient centraal en als de omgeving van die patient het niet accepteert dan moet je de patient sterker maken en niet de behandeling van de patient afwijzen.
De beloftes die meneer De Ronde aan mij deed zijn niet goed in mijn dossier terechtgekomen waardoor die beloftes eerst in het genderteamoverleg geverifieerd moesten worden en ik drie weken in de zenuwen gezeten heb of de VU mij zowieso nog verder wou behandelen. De uitslag van dat overleg zou mij per mail worden toegestuurd door mevrouw Breweays wat niet gebeurd is. Ik heb de dag erop veel moeite moeten doen om er achter te komen wat er echt besloten was. Wat daar gebeurde is gebrek aan organisatie en dat vind ik kwalijk.
Ongetwijfeld zit er een kern van waarheid in je opmerking dat ik soms in mijn eigen verleden geraakt wordt door wat er daar gebeurt en dat mijn schrijfstijl daar soms zeer door beinvloed wordt. Maar daarom gebeuren de dingen die ik beschrijf daar nog wel(!) en is dat ook niet goed te praten(!).
Wat ik bij Lisa en jou een beetje proef is dat jullie net zo tegen het genderteam aan lijken te kijken als ik tegen het diabetesteam aankeek toen ik bij de VU binnenkwam in 1996. Ik was er, zonder enige ziekenhuiservaring, heilig van overtuigd dat de mensen die daar rondliepen vakmensen waren die het beste met mij voor hadden. Ik ben nu 11 jaar verder - heb 4 internisten, 5 diabetesverpleegkundigen, 2 dietisten versleten. Voor sommigen heb ik respect, voor sommigen veel minder. Wel is het zo dat iedereen inmiddels weer mens voor mij geworden is - mensen die net als ik zo hun nukken en grillen kunnen hebben.
Mensen die soms zo bang voor hun omgeving zijn dat ze hun eigen VU-behandelprotocol niet aan patiënten willen geven (ja, ik heb er om gevraagd, ja, meneer Megens stuurde na heel lang en meerdere keren aandringen een versie uit 1997). Mensen die zo bang voor hun omgeving zijn dat ze maar heeeel erg kleine stapjes durven te zetten (zie het kader bij jouw artikel uit psychologie magazine). Ik denk dan: het proces dat jij en ik gehad hebben om ons los te maken van onze omgeving en onze eigen keuzes te maken staat daar nog in de kinderschoenen. Ik denk dan ook: wie heeft er eigenlijk meer een psycholoog nodig. Ik die mijn eigen keuzes nu al durf te maken, los van mijn omgeving, of de VU die in haar handelen nog meer uitgaat van de vraag "wat zou mijn omgeving nu van mij denken" dan van de vraag "wat is het beste voor de patient die hier aan tafel zit" - en "waartoe zijn wij als VU hier op aarde"? Ik denk dan ook: "vanwege wie z'n angst moeten mijn familieleden hier komen - vanwege de angst voor verhalen over de VU door die familieleden, of vanwege de patiënt die ongelukkiger is met behandeling dan daarzonder"?
Het valt me bij zowel Lisa als bij jou op dat je niet inhoudelijk op mijn betoog ingaat maar dat je probeert om mij als persoon onderuit te halen (bij Lisa: door mij gemakzuchtig te noemen, bij jou: door te vertellen dat ik de werkelijkheid verdraai) waardoor ook het verhaal niets meer kan zijn. Ik vind dat geen nette manier van discussieren. Als je geen argumenten hebt - vertel dan dat je het niet met me eens bent en hou je verder stil.
Groetjes,
Frederique
Door dokter De Ronde en meneer Megens voelde ik me resp. niet echt en echt niet serieus genomen. De eerste wou me geen concreet antwoord geven op een concrete vraag wat de VU zou doen in een bepaalde situatie (ik heb die vraag 2 keer zeer expliciet gesteld en 2x geen antwoord gekregen) en respecteerde het feit niet dat ik geen besluit genomen had over wel/geen SRS (toen ik hem dat vertelde zei hij letterlijk "WIJ gaan er vanuit dat U een geslachtsoperatie zult ondergaan" - het zal vermoedelijk een communicatieverstoring zijn waarbij hij vermoedelijk "WIJ behandelen alleen patienten die wel een geslachtsoperatie willen ondergaan" bedoelde - wat later dus veel genuanceerder bleek te liggen), de tweede zat spelletjes te spelen met het VU-protocol en zat onwaarheden over de procedure rond de M op mijn VU-pas te verkopen. En als van de 4 afspraken het maken van 3 afspraken niet lekker gaat - waarbij ik van mevrouw Breweays een ander verhaal hoor dan van meneer Megens, tja, dan kost het mij grote moeite om meneer Megens serieus te nemen.
Door mevrouw Breweays voel ik me heel serieus genomen. Zij luisterde naar mij - ook toen ik kritiek uitte. Soms was ze het niet met mij eens, soms woog ze mijn woorden en gaf ze verder geen antwoord; soms snapte ze me wel maar zei ze gehouden te zijn aan het VU-protocol.
Door de werkwijze (jaar wachttijd tussen intake + werkelijke behandeling, uitnodigen familie bij intake) voel ik me niet serieus genomen. De uitspraak over de reden waarom familie uitgenodigd wordt heb ik rechtstreeks opgetekend uit de mond van mevrouw Breweays. Mijn kritiek daarop is niet persoonlijk aan haar bedoeld (ook niet t.o.v. mijn persoonlijke situatie - mijn zus en mijn ouders accepteren het goed en dus zal het wel geen probleem opleveren), maar wel t.a.v. het genderteam als geheel dat het verkeerde uitgangspunt hanteert. Naar mijn mening staat de patient centraal en als de omgeving van die patient het niet accepteert dan moet je de patient sterker maken en niet de behandeling van de patient afwijzen.
De beloftes die meneer De Ronde aan mij deed zijn niet goed in mijn dossier terechtgekomen waardoor die beloftes eerst in het genderteamoverleg geverifieerd moesten worden en ik drie weken in de zenuwen gezeten heb of de VU mij zowieso nog verder wou behandelen. De uitslag van dat overleg zou mij per mail worden toegestuurd door mevrouw Breweays wat niet gebeurd is. Ik heb de dag erop veel moeite moeten doen om er achter te komen wat er echt besloten was. Wat daar gebeurde is gebrek aan organisatie en dat vind ik kwalijk.
Ongetwijfeld zit er een kern van waarheid in je opmerking dat ik soms in mijn eigen verleden geraakt wordt door wat er daar gebeurt en dat mijn schrijfstijl daar soms zeer door beinvloed wordt. Maar daarom gebeuren de dingen die ik beschrijf daar nog wel(!) en is dat ook niet goed te praten(!).
Wat ik bij Lisa en jou een beetje proef is dat jullie net zo tegen het genderteam aan lijken te kijken als ik tegen het diabetesteam aankeek toen ik bij de VU binnenkwam in 1996. Ik was er, zonder enige ziekenhuiservaring, heilig van overtuigd dat de mensen die daar rondliepen vakmensen waren die het beste met mij voor hadden. Ik ben nu 11 jaar verder - heb 4 internisten, 5 diabetesverpleegkundigen, 2 dietisten versleten. Voor sommigen heb ik respect, voor sommigen veel minder. Wel is het zo dat iedereen inmiddels weer mens voor mij geworden is - mensen die net als ik zo hun nukken en grillen kunnen hebben.
Mensen die soms zo bang voor hun omgeving zijn dat ze hun eigen VU-behandelprotocol niet aan patiënten willen geven (ja, ik heb er om gevraagd, ja, meneer Megens stuurde na heel lang en meerdere keren aandringen een versie uit 1997). Mensen die zo bang voor hun omgeving zijn dat ze maar heeeel erg kleine stapjes durven te zetten (zie het kader bij jouw artikel uit psychologie magazine). Ik denk dan: het proces dat jij en ik gehad hebben om ons los te maken van onze omgeving en onze eigen keuzes te maken staat daar nog in de kinderschoenen. Ik denk dan ook: wie heeft er eigenlijk meer een psycholoog nodig. Ik die mijn eigen keuzes nu al durf te maken, los van mijn omgeving, of de VU die in haar handelen nog meer uitgaat van de vraag "wat zou mijn omgeving nu van mij denken" dan van de vraag "wat is het beste voor de patient die hier aan tafel zit" - en "waartoe zijn wij als VU hier op aarde"? Ik denk dan ook: "vanwege wie z'n angst moeten mijn familieleden hier komen - vanwege de angst voor verhalen over de VU door die familieleden, of vanwege de patiënt die ongelukkiger is met behandeling dan daarzonder"?
Het valt me bij zowel Lisa als bij jou op dat je niet inhoudelijk op mijn betoog ingaat maar dat je probeert om mij als persoon onderuit te halen (bij Lisa: door mij gemakzuchtig te noemen, bij jou: door te vertellen dat ik de werkelijkheid verdraai) waardoor ook het verhaal niets meer kan zijn. Ik vind dat geen nette manier van discussieren. Als je geen argumenten hebt - vertel dan dat je het niet met me eens bent en hou je verder stil.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Zelf had ik het idee dat ik je -uit een misschien wat misplaatste mensenredderigheid- een spiegel voorhield, niet dat ik je probeerde te vernederen. Het spijt mij als het wel zo overkomt en zal kijken of ik me wat beter in kan houden...Frederique_ schreef:dat je probeert om mij als persoon onderuit te halen
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Dat snap ik wel, hoor... Er stonden niet voor niets meerdere alinea's boven waarin ik op die inhoudelijke kant inging voordat ik die laatste alinea plaatste.Janiek2 schreef:Zelf had ik het idee dat ik je -uit een misschien wat misplaatste mensenredderigheid- een spiegel voorhield, niet dat ik je probeerde te vernederen. Het spijt mij als het wel zo overkomt en zal kijken of ik me wat beter in kan houden...
Ik zou het ook fijn vinden als je ook eens wel op mijn inhoud in zou willen gaan - want dat doe je ook nu weer niet...
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Ik geloof dat ik al wel duidelijk gemaakt heb dat ik de hele discussie te theoretisch is, zichzelf loszingt van de (jouw?) werkelijkheid en daarom een nodeloze omtrekkende beweging vormt, vooral voor jouzelf. Maar daar ben ik alweer aan het....Frederique_ schreef:Ik zou het ook fijn vinden als je ook eens wel op mijn inhoud in zou willen gaan - want dat doe je ook nu weer niet...
Groetjes,
Frederique
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Janiek,
Als ik je dus goed begrijp vind je het een goede zaak dat de intakeprocedure van de VU een jaar duurt en dat de VU en niet de patient de beslissing neemt of iemand hormonen/SRS mag hebben.
En als ik het daar niet mee eens ben en als ik me niet juist behandeld voel dan moet ik dat vooral bij mijzelf oplossen en niet bij de VU?
Groetjes,
Frederique
Als ik je dus goed begrijp vind je het een goede zaak dat de intakeprocedure van de VU een jaar duurt en dat de VU en niet de patient de beslissing neemt of iemand hormonen/SRS mag hebben.
En als ik het daar niet mee eens ben en als ik me niet juist behandeld voel dan moet ik dat vooral bij mijzelf oplossen en niet bij de VU?
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Irene,
Jij vraagt aan een TV-verkoper niet alleen de garantie op de TV (= juiste hoeveelheid hormonen, leuk uitziende vagina na de SRS), jij vraagt ook aan de TV-verkoper dat JIJ geen spijt krijgt van het kopen van die TV (= dat je geen spijt krijgt dat JIJ hormonen/SRS genomen hebt)?
Ik snap nog steeds niet waarom je het een goede zaak vindt dat die laatste "service" ongevraagd aan iedereen opgedrongen wordt.
Groetjes,
Frederique
Jij vraagt aan een TV-verkoper niet alleen de garantie op de TV (= juiste hoeveelheid hormonen, leuk uitziende vagina na de SRS), jij vraagt ook aan de TV-verkoper dat JIJ geen spijt krijgt van het kopen van die TV (= dat je geen spijt krijgt dat JIJ hormonen/SRS genomen hebt)?
Ik snap nog steeds niet waarom je het een goede zaak vindt dat die laatste "service" ongevraagd aan iedereen opgedrongen wordt.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !