Male boobs

[Janiek_]

Is het zo vreemd om je eigen leven te willen benaderen als iets van grote schoonheid; iets unieks en iets heel essentieels? Niemand kan datgene voelen en ervaren zoals je dat zelf kan, dus dat zou centraal moeten staan. Helaas blijkt de "realiteit" anders te werken, en ik blijf me daar iedere keer weer over verbazen, aangezien we allemaal in onze geheel eigen "werkelijkheid" leven en het eigenlijk gesneden koek zou moeten zijn.....

Natuurlijk sta je in je eigen leven centraal en dat geld voor transwhatever mensen misschien nog wel een beetje meer dan voor iedereen. Maar voor zo iemand in een ziekenhuis ben je een mens die out of the blue in de behandelkamer komt zitten, van wie je dus niets weet en ik korte tijd voldoende van te weten moet zien te komen om te kijen of je iets voor die iemand kunt betekenen binnen de grenzen van wat daar mogelijk is. En als je dan iemand bent met hoge verwachtingen en heel individuele wensen, dan zit zo een mens daar ook maar met van de ene kant de druk van het logge instituut en aan de andere kant de druk van iemand die het nu eindelijk wel eens voor het zeggen wil hebben in uts eigen leven. Geen makkelijke positie, als je het mij vraagt.

Mijn idee is dat, als jullie het ook eens van die kant zouden bekijken, er eerdereen sfeer zou ontstaan waarin je elkaar vindt om iets te bereiken waar jullie mee verder kunnen.

Let wel: ik ga af op één kant van het verhaal, maar vaak kun je daar -net als bij een voetafdruk in de modder- wel een beeld uit krijgen van hoe het er aan de andere kant uitziet.

[mila]

Hoi Frederique,

<Je kunt kiezen: een betuttelend behandeling in Nederland op kosten van de verzekering, of behandeling onder jouw voorwaarden en op jouw kosten in Thailand. Wat belet je om voor dat laatste te kiezen?>

Ik ben het helemaal met Lisa eens. Als de VU nou het enige instituut ter wereld zou zijn waar je aan een behandeling zou kunnen komen, ja, dan kan ik me je argumenten wel voorstellen.

Maar er zijn inmiddels talloze andere mogelijkheden, waaronder inderdaad Thailand, alwaar nog aanmerkelijk betere resultaten qua esthetiek, functionaliteit etc te behalen zijn dan in het VU.

In 'transenland' is de afgelopen vijf jaar een duidelijke '2 deling' onder pre op transen ontstaan; de transen die het zich op de een of andere manier kunnen permitteren laten zich opereren in Thailand, en niet alleen door dr Suporn (heel erg duur) maar ook oa door dr Chettawut (betaalbaarder) en andere (nog betaalbaardere) thaise SRS chirurgen, met in de regel uitstekende resultaten.

De 'armlastige' transen zijn min of meer gedwongen hun SRS in Nederland te ondergaan, met aanmerkelijk minder goede resultaten qua esthetiek en functionaliteit etc.

Als ik al jouw berichtjes over het onderwerp VU en behandeling van Fredeique zo lees, dan komt onwillekeurig de vergelijking met Don Quichote bij mij op, of.....als dat je het min of meer onbewust gebruikt als een drogreden omdat jij je transsexualiteit en behandeling daarvan in het VU op jouw voorwaarden......gebruikt omdat het min of meer onmogelijk is, en jij je TS behandeling en je TS zijn op die manier erg......eehhhhhhh........'vrijblijvend' houdt.

Groetjes Mila.

[Frederique_]

Hoi Mila,

1) Ik vind het heel raar dat ik afhankelijk zou zijn van een ver buitenland en dat je dat als reden noemt als goede reden waarom het in Nederland rustig verkeerd geregeld mag blijven.
2) Ik vind ook dat mijn TG/TS-zijn ook heel vrijblijvend moet zijn en blijven. Wie zou ik ook iets verplicht moeten zijn - buiten mijzelf?!

@Janiek: de VU heeft daarin geen ander probleem dan elk ander behandelinstituut voor epilatie/logopedie dat een intake van 10 minuten kent. Voor mij geen enkele reden om het normaal te vinden dat die intake bij de VU een jaar moet zijn.

@Marusha: ik vind het raar dat iedere T* volgens jou op dezelfde manier behandeld moet worden. Als iemand een arm breekt doet men dat toch ook niet en laat men de behandeling toch ook afhangen van de manier waarop de breuk in elkaar zit? Zodra het psychisch is kan het ineens allemaal op standaardwijze? Raar, hoor... En verder bestaat mijn manier juist uit het verminderen van de hoeveelheid verplichte psychologische hulp. Ik zie even niet hoe dat de wachtlijsten kan vergroten...

Groetjes,

Frederique

[Janiek_]

@Janiek: de VU heeft daarin geen ander probleem dan elk ander behandelinstituut voor epilatie/logopedie dat een intake van 10 minuten kent. Voor mij geen enkele reden om het normaal te vinden dat die intake bij de VU een jaar moet zijn.

Ik kan dit soort vergelijkingen eerlijk gezegd ook al niet normaal vinden...

[Frederique_]

Hoi Janiek,

Dat komt vermoedelijk omdat je het met dit bericht niet eens bent en we andere uitgangspunten hebben?

Groetjes,

Frederique

[Janiek_]

Juist, en dat heb ik toen ook al uit de doeken gedaan, dus we draaien kennelijk in kringetjes rond...

[Frederique_]

Ik heb je op dit uitgangspunt:

Maar vanuit de medische professie moet men bij die ingrepen in het lichaam, die voor dat lichaam medisch gezien een aanslag vormen, de grootst mogelijke terughoudendheid betrachten. Elke kans dat degene die zoiets nastreeft het ook zonder die ingrepen weet te rooien in het leven, moet verkeken zijn eer men daaraan begint.

nog geen antwoord gegeven. Het rare is namelijk dat ik bij geen enkel gesprek bij de VU op dit uitgangspunt gestoten ben! Zou dat wel zo zijn dan zou ik -weer- de vergelijking met borstvergrotingen en luposectie trekken: ook daar is het strikt gesproken niet zo dat er niet verder te leven valt zonder die behandelingen.

Wat ik raar vind is het volgende. Jarenlang is er gemeenschapsgeld gestoken in wetenschap. Met die wetenschap kunnen we nu heel veel mooie dingen doen. Toch is wetenschap nog steeds geen zaak van vraag en aanbod: als ik denk dat er aan mijn lichaam iets beter kan zo goed mogelijk kijken wat er medisch mogelijk is en dat dan, als vanzelfsprekend, doen. In plaats daarvan krijg ik een standaard behandeling voorgeschoteld die met grote logheid en bureaucratie en al stuntelend voortschreidt, waarbij ik moet praten als Brugman om iets voor elkaar te krijgen... Maar je mag er van een aantal mensen hier niets van zeggen, je moet het maar gewoon slikken, want ze bedoelen het allemaal heel goed...

En ja, ook ik denk wel dat een aantal mensen het goed bedoelen. Maar er zijn er net zo goed die wat in het gat hangen. Die het niet zo erg vinden dat 9 jaar na SoC versie 5 hormonen zonder SRS nog steeds geen formeel VU-beleid is. Die het niet zo erg vinden dat de wachtlijst tussen intake en start van de hormoonbehandeling een jaar is. Die niet willen weten dat de SoC het ook toestaat om mensen met alleen een RLE en zonder psychotherapie te behandelen met hormonen. Die ook niet willen weten dat er buiten de VU ook kwalitatief goed werk verricht wordt, waardoor patienten sneller geholpen zouden kunnen worden. Die het normaal zijn gaan vinden dat regels dynamisch aangepast worden opdat de desbetreffende medewerker gewoon kan doen wat die goed dunkt. Ik heb de voorbeelden genoemd. Ik vind het dieptriest dat mensen dat hier gaan goedpraten alsof dat in mijn patientbelang (of: het algemeen belang) zou zijn...

Groetjes,

Frederique

[Janiek_]

Ook al vind ik dat jij je vergelijkingen een beetje rhetorisch kiest, misschien heb je wel een punt dat het fysiek veranderen van een mannenlichaam in een vrouwenlichaam moreel "beladener" is dan dingen als liposuctie en borstvergroting. Maar worden die dingen dan geleverd door dezelfde medische stand, of door instituten die zich bedienen van medische technieken, maar verder buiten de juridische kaders vallen waaraan de VU wel gehouden is?

Ik denk steeds maar aan artsen, die een eed van Hippocrates gezwren hebben en niet aan een soort tattooshops, waar je je oren kunt laten aanpunten à la Startreck, kaaklijnen kunt laten stroomlijnen en schaamlippen kunt laten snoeien.

Misschien ben ik ondertussen een beetje wereldvreemd aan het worden of gaat de VU niet met haar tijd mee of klop jij aan de verkeerde deur?

Tenslotte wil ik nog wel zeggen dat het laatste postje van Mila in deze draad mijn gevoel over jouw houding in deze aardig weerspiegelt: dezelfde beelden hadden zich al herhaaldelijk aan mij opgedrongen, alleen ben ik meestal wat terughoudender om ze zo te poneren. Ik heb het gevoel dat jij jezelf geen goed doet door deze strijd te voeren. de weg naar geluk voor jou lijkt -vanbuitenaf gezien- veel korter.

[mila]

<Ik heb het gevoel dat jij jezelf geen goed doet door deze strijd te voeren>

Of juist wel. Het blokkeert namelijk de behandeling an sich, en wellicht is die strijd en de onwil naar elders uit te wijken wel een onbewuste drijfveer om de ts behandeling uit te stellen of helemaal niet te ondergaan?

Mila.

[Frederique_]

Hoi Janiek,

De vraag of het de VU is of een particulier bedrijf dat iets levert vind ik niet zo relevant. De Nederlandse artseneed verbiedt op geen enkele manier wat ik hier voorstel. Wat ik voorstel past ook prima binnen de SoC, in die zin is het niet zo extreem als het voor jou misschien lijkt.

Zie op diezelfde site ook de gedragsregeling voor artsen:
II.3 De arts stemt de hulpverlening af op de reële individuele behoefte van de patiënt.
II.11 De arts dringt niet verder door tot de privé-sfeer van de patiënt dan in het kader van de hulpverlening noodzakelijk is.

Over II.3: in mijn geval is er geen behoefte aan psychische ondersteuning vanuit, of psychisch onderzoek van de VU. Gezien het feit dat ik al bij iemand loop voor psychische ondersteuning vind ik mijn (gebrek aan) behoefte ook niet ireëel.
Over II.11: ik vind het voor mijn behandeling niet zo nodig dat de VU met mijn familie praat

Zie op dezelfde site ook de (richtlijn) voor modelovereenkomst arts/patient:
Artikel 15:
Arts en patiënt hebben een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid bij het streven naar een zo groot mogelijke doelmatigheid bij onderzoek en behandeling, met behoud van kwaliteit.

Hierover: ik vind de doelmatigheid van de behandeling op dit moment ver te zoeken...

Tot slot: dit soort discussies voer ik inderdaad vaker - en ik merk dat het mij helpt om allerlei zaken op een rijtje te krijgen. Onder meer door te kijken wat mij raakt, waarom het mij raakt en wat ik daar verder mee kan. In die zin helpt het mij (en niet alleen in negatieve zin).

Groetjes,

Frederique

[Janiek_]

<Ik heb het gevoel dat jij jezelf geen goed doet door deze strijd te voeren>

Of juist wel. Het blokkeert namelijk de behandeling an sich, en wellicht is die strijd en de onwil naar elders uit te wijken wel een onbewuste drijfveer om de ts behandeling uit te stellen of helemaal niet te ondergaan?

Dat lijkt me een heel rake observatie, Mila.

[Frederique_]

Mij niet. Ik bespeur eerder een nieuwe poging om in deze discussie de basisvraag wie nu eigenlijk verantwoordelijk is voor iemands lichaam (en wiens behoeften - die van de arts of die van de patient - centraal zouden moeten staan) te ontwijken.

Groetjes,

Frederique

[mina]

Hiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii Frederique...

Ok dan ga ik me er maar even mee bemoeien. Ik ben het in grote lijnen gewoon met je eens dat het genderteam en te ouderwets en te langzaam en bemoeihallerig te werk gaat als ik het zo lees.... Ik heb zelf het gevoel dat ik met dat protocol direct tot vrouw gebombardeerd wordt en daarmee een beetje aan mijn werkelijke wensen en problemen voorbij gelopen wordt....
Vind het verder ook raar dat ik zoooooooooooooooooooo lang moet wachten. Bizar.
Van wat ik allemaal gelezen heb over het VU krijg ik ook best wel de indruk dat er niet echt gekeken wordt naar de bijzondere wensen/behoeften van clienten...kan me nl. voorstellen dat er best transjes zijn die een SRS willen ondergaan maar gewoon als man door zouden willen leven, waarom zou dat niet mogen kunnen...net als bijv het niet kunnen vervrouwelijken bij het VU als je geen transseksueel bent...
Als ik 1 ding geleerd heb de afgelopen maanden is het dat er enorm veel verschillen bestaat tussen de wensen/behoeften van TS en TG onderling...en dat het VU veel te veel bezig lijkt met mensen eerder de wet voor te schrijven en alleen diegenen te helpen die werkelijk binnen dat protocol vallen...
Ik vind daarom jou aanpak wel goed, hopelijk brengt dat wat verandering teweeg daar.
Lijkt me toch vrij ouderwets, zoals het er nu aan toegaat...

x,
Mina

[Mara]

Hé, Mara, zit je lekker ergens in het buitenland met de paasdagen of ga je feesten?

Niks van allebei......lekker thuis bij mun kerel en mun scheten nu met de van een of andere christelijke overblijfsel en daaruit resulterende vrije dagen wegens rijverbod elders, al sinds gister trouwens.....maandag avond pas weer en ja weer verschillende plaatsen in Italie als bestemming, het is zo'n kiks bedrijf, kleine familie bijna aan het worden voor mij en verder very good conditions, luxe truck, goeie betaling en weinig te pikeren over de werktijden.....in Italie ben ik al overal bekend en geaccepteerd bij de klanten en collegachauffeurs, sommige die me voor het eerst zien, hebben meestals al van mij gehoort en doen aangenaam verrast als ze mij leren kennen....kan echt niet beter gaan hoor......

......maar ff genoeg succesverhaal, ff ontopic verder, ik persoonlijk vind dat ik maar beter toen in '97 verder de duitse pad had kunnen doen, was ik in '99 zo ver dan nu, het VU heeft me zoveel tijd gekost en bovendien naast allgemene neerslachtigheit nog veel meer frustraties bezorgd, te gek voor woorden......ach ja, past ja in deze draad, waar iedereen in herhaling valt.......ik heb me al genoeg uitgelaten over het VU......en ook veel erover geschreven, dat dit bvb in Duitsland trouwens wel kan via 100 anderen manieren....maar daar kwam ik pas iets te laat achter......

.......geeft nie, ik ben er nu, we leven nu, heel wat achter de rug.....ik ben blij met de situatie nu, ik heb un kiks leven, erg veel kennissen, en ik wil niet anders!

Ach maarja, alles loopt naar het VU, een omslachtigere weg is er ook, meestals korter, veel moet je zelf regelen, je moet wat inspanning doen, niet alleen om over de financiele middelen te beschikken, om bvb kosten voor te schieten, rompsloop en al......

......de VU met hun 6 gesprekken is dan de makkelijkere weg maar ook de meest slopende omdat er un communicatieprobleem bestaat met de behandelaars, psychs net zo als internisten, boar wat liep ik tegen muren aan, maargoed, je moet daar dan wel tegenkunnen en met geduld kom je er ook....jaren later......

.....maar echte vaklui lijken ze daar niet met hun standaardreceptjes en zo....en ja weer herhaling, ben blij met mun endocrinologe nu, ze is zelfs postoperatief en wil zich specialiseren op TS-gebied, en nee spreekuur bestaat niet, we treffen ons zo wel af en toe en maken lol, nadeel is alleen dat ik prive-recepten krijg die ik in Nederland niet indienen kan, maar dat weegt niet zo zwaar omdat de injecties tegenover de VU-medicatie maar weinig kosten, mun bloedwaardes zijn iig veel beter dan ze bij het VU waren en mun stemming is veel beter daarop dan dit half jaar VU-troep(sorry) toen......

......medische hulp is er ook buiten het VU, we leven in Europa(bovendien op een ronde aardbol) en wil je geklukkig zijn met jezelf, moet je dus op zoek gaan naar die hulp die je nodig hebt, kies je voor het VU, moet je nie zeuren toch, heb het ja gemakkelijk ook gedaan en zeur nu, tja ben zelf niet beter, hahaha.....maar toch, het kan anders, mun endocrinologe had me wel de nodige papieren voor Thailand geschreven, vind het alleen jammer dat ik haar zo laat heb leren kennen.....de centen had ik ervoor wel over....nu maar toch de operatieverklaring afgewacht en maar lekker bij de meest bekende operateuse laten doen op vergoeding, heb ik tenminste de centen voor un FFS in Thailand over.....

@Frederique, alleen maar geduld is belangrijk bij het VU, dat gebabbel daar is echt nie van belang......tis alleen verplicht afzitten en koffie-leuten, meer niet, discuteren veroorzaakt alleen maar stress, zijn maar 6 gesprekken, helaas versprijd over un vastgezette tijd en dan mag je hun hormoontjes krijgen...pfffffffffff zweetuitbrekingen en slechte zin kreeg ik ervan, heel anders wat ik van mun zelfmedcicatie ervoor vanuit duitsland kende, de zelfde die ik nu gebruik en die mun endocrinologe zelf gebruikt, toevallig heb ik toen ik via via mun injecties kreeg, een perfect schema op nagehouden....lijkt nu....intussen heb ik zoveel gelezen over HRT bij transseksuelen en veel ben ik via haar te weten gekomen en ja ze vind wat ik over het VU te vertellen heb maar raar, maar Frederique, je hebt je redenen om bij het VU te lopen, blijkbaar heb je ook genoeg energie en ambities om met hun in strijd te gaan.....

......succes iig daar met hun de volgende tijd!

En ja, ieder trajekt is ook un leer-proces, dit nog ff btw

fijne kerstdagen of zo

Mara

[Janiek_]

Mij niet. Ik bespeur eerder een nieuwe poging om in deze discussie de basisvraag wie nu eigenlijk verantwoordelijk is voor iemands lichaam (en wiens behoeften - die van de arts of die van de patient - centraal zouden moeten staan) te ontwijken.

Dat is ook een rake observatie.

Het probleem is dat die vraag en de rechtlijnige rationaliteit waarmee je hem beantwoord je in een patstelling brengen. Ik heb in deze draad een paar keer geprobeerd je begrip te mobiliseren voor de arts en zijn ethiek, maar daarvan zie jij alleen het paternalistische.

Over een paar jaar spreken we elkaar vast en zeker nog wel eens hierover en het zou mij niet verbazen wanneer het dan duidelijk zou zijn waarom je deze weg van de meeste weerstand hebt gekozen. Je wint er in elk geval tijd en ruimte mee om meer duidelijkheid te krijgen over wat je nu precies wilt en je ontwikkelt kracht om dingen voor elkaar te krijgen. Mila zit er vast niet zo heel ver naast.