Hoi Janiek,
De reden dat ik geen hormonen van Mara aanneem (of hormonen via het internet bestel) is heel simpel. Ik weet dan niet waar ik mee bezig ben. Mara kan mij wel hormonen, maar geen bloedcontroles aanbieden. Ik speel niet met medicijnen.
Jij koppelt twijfel aan mijn weigering om zonder medische begeleiding hormonen te willen gebruiken. Dat is echt onzin. Ik twijfel niet over mijn hormoonwens. Ik ben er niet uit of ik wel-of-geen SRS wil, maar dat is geen vraag die mij op dit moment bezighoudt. Het is een vraag die mij wordt opgedrongen. En dat irriteert.
Als de VU-psycholoog niet behoedzaam met mij om zou springen - tja, dat klinkt toch wel als een medische dwaling, vind je ook niet? Ik vind dat ze helemaal op geen enkele manier met mij om moet springen - haar enige taak is te bepalen of de VU mij wel-of-geen hormoonbehandeling wil geven. Ze is geen onderdeel van mijn hulpvraag - voor psychische hulp heb ik mijn coach. Geen enkel idee waarom zij haar hulp aan mij zou willen opdringen... Vermoedelijk uit het idee dat zij (en niet ik) verantwoordelijk ben voor de vraag of ik in de toekomst mogelijk wel-of-geen spijtoptant wordt? Is daar in jouw beleving ook geen sprake van tegenoverdracht?
Groetjes,
Frederique
Male boobs
Moderator: Moderators
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Kijk ook eens op de genderkalender !
Geen tegenoverdracht, hoor. Zij moeten dat doen, en maar goed ook.Frederique_ schreef: Vermoedelijk uit het idee dat zij (en niet ik) verantwoordelijk ben voor de vraag of ik in de toekomst mogelijk wel-of-geen spijtoptant wordt? Is daar in jouw beleving ook geen sprake van tegenoverdracht?
Vergeljking: heb je ook moeite met veiligheidscontrôles op vliegvelden, omdat jij toch zelf wel weet dat je geen bom in je tas hebt? Beschouw je zo'n contrôle ook als een gebrek aan vertrouwen in jouw vermogen voor jezelf te beslissen?
Ik geef toe, het is een beetje een rare vergelijking, maar als jij zeker van je zaak bent, heb je van geen psych iets te vrezen.
Oh, en ken je de aanbevelingen van Vennix voor gedeeltelijke behandeling van transgenderisten in die draad die Mina vorige week opgezet heeft?
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Janiek,
Ik vrees er ook niet voor - weer een aanname die niet klopt.
Ik vind het alleen vervelend dat ze me een jaar in de weg zit. En dat zij de beslissing moet nemen of ik wel-of-geen hormonen mag gaan gebruiken.
Ik zie genderdysforie als iets dat veel breder is dan alleen de buitenkant. Genderdysforie is bij mij begonnen met: meer afstand tot mijn ouders/zus nemen. Dus inderdaad: mijn autonomie vergroten. En daarna allerlei beslissingen nemen die mij voor mijn situatie het beste leken. Zelf allerlei vrouwenkleren kopen. Zelf bepalen welke stijl het beste bij mij past. Zelf bepalen of, en zo ja op welk moment, ik make-up gebruik.
Zelf de stap genomen om mijn gezicht te laten epileren - na een gesprekje van een kwartier. Zelf de beslissing genomen om die epilatie uit te breiden naar armen en benen. Zelf de beslissing genomen om logopedie te willen volgen. De doorverwijzing van de huisarts was een formaliteit. Zelf besloten om mijn familie, mijn chef en mijn collega's in te lichten - iedereen is door mijzelf ingelicht, niet door een ander. Ik heb zelf besloten dat ik gebruik maak van het vrouwentoilet - zowel op het werk als in mijn vrije tijd.
Maar als ik zelf besluit dat hormonen voor mij de beste oplossing zijn - dan is er iemand bang dat ik de verkeerde beslissing neem. Dan moeten er formulieren ingevuld, dan moet ik worden doorgezaagd of ik het wel-of-niet-zeker-weet. Dan wordt mijn familie uitgenodigd in een periode dat nog niet zeker is of de VU mij wil helpen. Dan mag ik ineens niet meer voor mijzelf kiezen - dan wordt er over en voor mij gedacht. Dat gaat zelfs zo ver dat ik regelmatig doorgezaagd wordt met vragen die niets met hormonen, maar alles met een SRS te maken hebben!
Volstrekt de tegenovergestelde richting van wat ik wil. Ik wil verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen daden, mijn eigen lichaam. Natuurlijk is er een kleine kans dat ik daarbij verkeerd kies. Maar dan heb ik dat wel ZELF gedaan en dan is dat niet voor mij gedaan. En als de VU daar dan ooit achterkomt - dan wordt mijn verkeerde inschatting vast misbruikt om allerlei andere mensen in de weg te zitten met meer onderzoek, een nog langere procedure, nog minder autonomie...
Het is het verkeerde uitgangspunt, Janiek... Het uitgangspunt zou moeten zijn dat wie niet onder curatele staat handelingsbekwaam is - en die handelingsbekwaamheid zelf mag invullen zoals hem of haar dat het beste dunkt. Het uitgangspunt is nu dat je toch wel knap geestelijk ziek moet zijn als je bij de VU komt om hormonen of SRS - en dat het dus vanzelfsprekend is dat een ander de regie over je leven overneemt. En dat uitgangspunt klopt dus niet.
En jouw vergelijking met die bom is een hele mooie. Met die bom kan ik een ander knap in de weg zitten. Wie zit ik in de weg als ik, na alle besluiten die ik op gendergebied al genomen heb en die allemaal succesvol zijn geweest, ook die laatste twee besluiten zelf wil nemen - op het moment dat het mij uitkomt?
Groetjes,
Frederique
Ik vrees er ook niet voor - weer een aanname die niet klopt.
Ik vind het alleen vervelend dat ze me een jaar in de weg zit. En dat zij de beslissing moet nemen of ik wel-of-geen hormonen mag gaan gebruiken.
Ik zie genderdysforie als iets dat veel breder is dan alleen de buitenkant. Genderdysforie is bij mij begonnen met: meer afstand tot mijn ouders/zus nemen. Dus inderdaad: mijn autonomie vergroten. En daarna allerlei beslissingen nemen die mij voor mijn situatie het beste leken. Zelf allerlei vrouwenkleren kopen. Zelf bepalen welke stijl het beste bij mij past. Zelf bepalen of, en zo ja op welk moment, ik make-up gebruik.
Zelf de stap genomen om mijn gezicht te laten epileren - na een gesprekje van een kwartier. Zelf de beslissing genomen om die epilatie uit te breiden naar armen en benen. Zelf de beslissing genomen om logopedie te willen volgen. De doorverwijzing van de huisarts was een formaliteit. Zelf besloten om mijn familie, mijn chef en mijn collega's in te lichten - iedereen is door mijzelf ingelicht, niet door een ander. Ik heb zelf besloten dat ik gebruik maak van het vrouwentoilet - zowel op het werk als in mijn vrije tijd.
Maar als ik zelf besluit dat hormonen voor mij de beste oplossing zijn - dan is er iemand bang dat ik de verkeerde beslissing neem. Dan moeten er formulieren ingevuld, dan moet ik worden doorgezaagd of ik het wel-of-niet-zeker-weet. Dan wordt mijn familie uitgenodigd in een periode dat nog niet zeker is of de VU mij wil helpen. Dan mag ik ineens niet meer voor mijzelf kiezen - dan wordt er over en voor mij gedacht. Dat gaat zelfs zo ver dat ik regelmatig doorgezaagd wordt met vragen die niets met hormonen, maar alles met een SRS te maken hebben!
Volstrekt de tegenovergestelde richting van wat ik wil. Ik wil verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen daden, mijn eigen lichaam. Natuurlijk is er een kleine kans dat ik daarbij verkeerd kies. Maar dan heb ik dat wel ZELF gedaan en dan is dat niet voor mij gedaan. En als de VU daar dan ooit achterkomt - dan wordt mijn verkeerde inschatting vast misbruikt om allerlei andere mensen in de weg te zitten met meer onderzoek, een nog langere procedure, nog minder autonomie...
Het is het verkeerde uitgangspunt, Janiek... Het uitgangspunt zou moeten zijn dat wie niet onder curatele staat handelingsbekwaam is - en die handelingsbekwaamheid zelf mag invullen zoals hem of haar dat het beste dunkt. Het uitgangspunt is nu dat je toch wel knap geestelijk ziek moet zijn als je bij de VU komt om hormonen of SRS - en dat het dus vanzelfsprekend is dat een ander de regie over je leven overneemt. En dat uitgangspunt klopt dus niet.
En jouw vergelijking met die bom is een hele mooie. Met die bom kan ik een ander knap in de weg zitten. Wie zit ik in de weg als ik, na alle besluiten die ik op gendergebied al genomen heb en die allemaal succesvol zijn geweest, ook die laatste twee besluiten zelf wil nemen - op het moment dat het mij uitkomt?
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Theoretisch kan ik een heel eind met je mee, hoor, Frederique, en rationeel wordt het natuurlijk steeds moeilijker om er een speld tussen te krijgen. Maar toch...Frederique_ schreef: Het is het verkeerde uitgangspunt, Janiek... Het uitgangspunt zou moeten zijn dat wie niet onder curatele staat handelingsbekwaam is - en die handelingsbekwaamheid zelf mag invullen zoals hem of haar dat het beste dunkt. Het uitgangspunt is nu dat je toch wel knap geestelijk ziek moet zijn als je bij de VU komt om hormonen of SRS - en dat het dus vanzelfsprekend is dat een ander de regie over je leven overneemt. En dat uitgangspunt klopt dus niet.
En jouw vergelijking met die bom is een hele mooie. Met die bom kan ik een ander knap in de weg zitten. Wie zit ik in de weg als ik, na alle besluiten die ik op gendergebied al genomen heb en die allemaal succesvol zijn geweest, ook die laatste twee besluiten zelf wil nemen?
Ik denk dat je het "de regie over je leven overnemen" te sterk ziet. Het spiegelbeeld daarvan zou in jou situatie zijn, dat je redenen hebt om een ander geen blik te gunnen in je psyche en te laten zien waarin het succes van je eedere stappen bestaat.
En: aannames heb ik bewust niet gedaan in mijn antwoorden aan jou. Ik spreek telkens slechts vermoedens uit over dingen die jij strikt genomen niet zegt, maar die ik wel hoor doorklinken in wat jij hier zo door de jaren heen hebt geschreven. Het is aan jou om die te bevestigen of niet. En om erdoor geprikkeld te worden of niet.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Janiek,
Ik doe mee aan elk onderzoek dat er op gebied van transgender is en dat mij wordt aangeboden - ook bij de VU. Ik publiceer ook mijn dagboek op de VGK en op Isis. In die zin is het onzin dat een ander niets van mij zou mogen leren.
Wat er tegen is is dat een ander voor mij de beslissing neemt. Dat een ander dat onderzoek niet gebruikt om meer te willen weten, maar dat onderzoek gebruikt om te bepalen wat zij vinden dat ik moet doen. Die vorm van onderzoek - daar ben ik op tegen.
Jouw uitgangspunt is dat het een goede zaak is dat een ander -verplicht- toetst of mijn hormoon- en/of SRS-vraag wel-of-niet terecht is. En dat die toets geen hamerstuk is (zoals bij epilatie, logopedie, enz), maar dat men dat zo serieus neemt dat men verantwoordelijkheid voelt voor de juistheid van mijn beslissing. En dat gaat mij echt veel te ver. In mijn ogen zijn ze verantwoordelijk voor de juiste adviezen in de hormoonbehandeling, het papierwerk voor het krijgen van de hormonen, een juiste controle van bloedwaarden en een kwalitatief hoogstaand kunststukje bij de SRS - alles in afstemming met wat de patiënt wel-of-niet wil. En daar stopt hun verantwoordelijkheid.
Als ik de regie over mijn eigen leven heb en houd, dan betekent dat dat de beslissing over wel-of-geen hormonen bij mij ligt. Dan betekent dat dat niet mijn familieleden uitgenodigd worden bij de VU als ik daar geen behoefte aan heb. Dan betekent dat dat de VU vraagt of ze onderzoek mogen doen, in plaats dat ze het verplicht stellen voordat ik hormonen krijg.
Groetjes,
Frederique
Ik doe mee aan elk onderzoek dat er op gebied van transgender is en dat mij wordt aangeboden - ook bij de VU. Ik publiceer ook mijn dagboek op de VGK en op Isis. In die zin is het onzin dat een ander niets van mij zou mogen leren.
Wat er tegen is is dat een ander voor mij de beslissing neemt. Dat een ander dat onderzoek niet gebruikt om meer te willen weten, maar dat onderzoek gebruikt om te bepalen wat zij vinden dat ik moet doen. Die vorm van onderzoek - daar ben ik op tegen.
Jouw uitgangspunt is dat het een goede zaak is dat een ander -verplicht- toetst of mijn hormoon- en/of SRS-vraag wel-of-niet terecht is. En dat die toets geen hamerstuk is (zoals bij epilatie, logopedie, enz), maar dat men dat zo serieus neemt dat men verantwoordelijkheid voelt voor de juistheid van mijn beslissing. En dat gaat mij echt veel te ver. In mijn ogen zijn ze verantwoordelijk voor de juiste adviezen in de hormoonbehandeling, het papierwerk voor het krijgen van de hormonen, een juiste controle van bloedwaarden en een kwalitatief hoogstaand kunststukje bij de SRS - alles in afstemming met wat de patiënt wel-of-niet wil. En daar stopt hun verantwoordelijkheid.
Als ik de regie over mijn eigen leven heb en houd, dan betekent dat dat de beslissing over wel-of-geen hormonen bij mij ligt. Dan betekent dat dat niet mijn familieleden uitgenodigd worden bij de VU als ik daar geen behoefte aan heb. Dan betekent dat dat de VU vraagt of ze onderzoek mogen doen, in plaats dat ze het verplicht stellen voordat ik hormonen krijg.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Hier wil ik graag een paar citaten van Paul Vennix tegenover stellen.Frederique_ schreef:Als ik de regie over mijn eigen leven heb en houd, dan betekent dat dat de beslissing over wel-of-geen hormonen bij mij ligt.
Zelfbeschikkingsrecht weinig realistisch
In transgenderkringen wordt steeds vaker op gehamerd op het zelfbeschikkingsrecht wanneer het om geslachtsaanpassende behandelingen gaat (zie bijvoorbeeld Rothblatt, 1995).
Het perspectief dat de klant koning zou moeten zijn, stuit echter op een aantal bezwaren die direct samenhangen met eerder genoemde kenmerken van transgenderisme. Op de eerste plaats zijn bepaalde veranderingswensen vaak ambivalent en wisselend, omdat de het mannelijk en vrouwelijk subsysteem conditioneel tot uitdrukking komen, afhankelijk van de persoonlijke situatie waarin men zich bevindt. Deze omstandigheden
kunnen zich echter wijzigen, waardoor de machtsverhouding tussen beide subsystemen eveneens kan veranderen. Een (gedeeltelijke) geslachtsaanpassing kan men echter niet meer `uittrekken' wanneer dit noodzakelijk zou zijn, omdat (na enige jaren) het mannelijk subsysteem weer de overhand krijgt. Een ander aspect is dat er bij transgenderisten vaak sprake is van een obsessieve preoccupatie met het vrouw-zijn, waardoor een objectieve afweging van de voor- en nadelen van een (gedeeltelijke) geslachtsaanpassing wordt belemmerd.
Om spijtoptanten te voorkomen zijn diagnostiek en criteria voor (gedeeltelijke) geslachtsaanpassing derhalve ook voor transgenderisten noodzakelijk.
Als basisvoorwaarde (`eligibility criteria') geldt:
- leeftijd tenminste 18 jaar1
- aantoonbare kennis van mogelijke medische en sociale gevolgen van het hormoongebruik
- tenminste drie maanden levenservaring in de rol van de gewenste sekse (real life experience2) of psychotherapie gedurende een door een gekwalificeerde psychotherapeut vastgestelde periode na de diagnostische fase.
Daarnaast geldt dat men `klaar' moet zijn (`readiness criteria') voor het hormoongebruik, d.w.z.:
- er is sprake van een verdere consolidatie van de genderidentiteit gedurende de real life experience of de psychotherapie
- men kan beter omgaan met andere mogelijke problemen, wat heeft geleid tot een verbeterde of voortdurende stabiele psychische gezondheid (bijvoorbeeld geen sociopathologie, geen drug- of alcoholmisbruik, geen suïcidale neigingen)
- er mag verwacht worden dat de hormonen op de voorgeschreven wijze worden ingenomen.
Om voor hormoonbehandeling in aanmerking te komen stellen Levine et al. dat het niet noodzakelijk is dat men een volledige geslachtsaanpassende behandeling wenst of een real life experience achter de rug heeft. Ook Levine et al. stellen dat dan extra zorgvuldigheid noodzakelijk is, zonder echter nader uitgewerkte richtlijnen voor transgenderisten te geven.
De bevindingen uit het NISSO-onderzoek bieden echter, uitgaande van biologische mannen, enige aanknopingspunten voor een te volgen beleid. Ik denk daarbij aan de volgende suggesties:
- Zolang het mannelijk en vrouwelijk subsysteem niet in harmonie zijn, dient een verzoek tot gedeeltelijke geslachtsaanpassing afgewezen te worden. Enerzijds is er dan vaak sprake van een te obsessieve preoccupatie met het vrouw-zijn, waardoor het belang van eventuele aanpassingen wordt opgeblazen. Anderzijds zijn bepaalde veranderingswensen vaak ambivalent: het mannelijk subsysteem wil niet, het vrouwelijk subsysteem wil wel. Integratie van het mannelijk en vrouwelijk subsysteem is dan allereerst noodzakelijk.
- Er moet duurzaam sprake zijn van een identiteit als transgenderist3, transseksueel of tussen beiden in. Een stabiele genderidentiteit is daarbij niet noodzakelijk, mits tenminste een identiteit als transgenderist is bereikt en het zoekproces naar de onderliggende genderidentiteit (Doorn, 1997) verder de kant van transseksualiteit uitgaat. Een gedeeltelijke geslachtsaanpassing kan dan dit zoekproces bevorderen (Doorn, 1997). Indien de genderidentiteit zich tussen travestie en transgenderisme bevindt is een gedeeltelijke geslachtsaanpassende behandeling om dit zoekproces te bevorderen te riskant.
- Het is essentieel dat het vrouwelijk subsysteem al volledig uit de kast is gekomen. Op de eerste plaats is dit natuurlijk onontbeerlijk teneinde beide subsystemen in harmonie te brengen. Ook moet echter vaststaan dat er een sociale omgeving is waarbinnen
het vrouwelijk subsysteem voldoende ruimte heeft. Zolang dit onduidelijk is, loopt men het risico door gedeeltelijke geslachtsaanpassing in een sociaal isolement terecht te komen.
- Indien men een vaste relatie heeft, dient de partner ook in het besluitvormingsproces betrokken te worden. Het kan blijken dat bepaalde veranderingswensen vooral van de partner uitgaan of dat er bij de partner juist veel weerstand is tegen bepaalde aanpassingen. Relatietherapie is dan aangewezen om tot een juiste beslissing te komen.
- Vanzelfsprekend geldt verder dat veranderingswensen niet gehonoreerd dienen te worden indien zij auto-erotisch zijn. De veranderingen dienen erop gericht te zijn het uiterlijk meer in overeenstemming te brengen met de genderidentiteit en op het bieden van meer ontplooiingsmogelijkheden voor het vrouwelijk subsysteem.
Anders gesteld, gedeeltelijke geslachtsaanpassing zou in geval van transgenderisme m.i. mogelijk moeten zijn indien:
- het mannelijk en vrouwelijk subsysteem in harmonie zijn
- er duurzaam sprake is van een identiteit als trans-genderist
- men volledig uit de kast is gekomen en over een sociale omgeving beschikt waarbinnen het vrouwelijk subsysteem niet beperkt wordt
- er met een eventuele vaste partner consensus is over de gewenste aanpassingen
- de veranderingswensen duurzaam zijn en gericht zijn op de ontplooiing van het vrouwelijk subsysteem.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
Ik denk dat je hier wel genuanceerder over zal gaan denken op het moment dat je aan de hormonen gaat en merkt wat het werkelijk met je doet...Frederique_ schreef: Maar als ik zelf besluit dat hormonen voor mij de beste oplossing zijn - dan is er iemand bang dat ik de verkeerde beslissing neem.
Liefs,
Mina
Dat artikel wat jij zelf had gevonden is een deel van "Travestie en transseksualiteit in Nederland en Vlaanderen" van Paul Vennix. Lijvig, degelijk, maar wel interessant.mina schreef:Hoi Janiek,
Dank je voor die bijdrage.
Ik besef me nu dat ik eigenlijk een heel goed boek zou moeten lezen om meer te weten te komen over dat mannelijk en vrouwelijk subsysteem in transgenderisten, heb jij wellicht een tip voor me?
Groetjes,
Mina
Gewoon eens wat doen, mensen ontmoeten die van alles gedaan hebben, helpt misschien nog wel meer
.En ken je "Man of vrouw, min of meer" van Tim de Jong al?
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Mina,
"Travestie in Nederland en Vlaanderen" van Paul Vennix heeft mij veel geholpen. Het gaat niet alleen over TV, ook over TG en TS.
Daar hoor ik veel verschillende verhalen over: van het ene uiterste dat het helemaal niets met iemand doet, tot en met mensen die beweren dat elke 4 weken gevoelens hebben die lijken op ongesteld zijn (en nog van alles wat er tussenin zit). Afwachten...
Janiek,
Als je Paul Vennix heel serieus neemt zou je geen enkele transgender en transseksueel moeten behandelen: je weet tenslotte nooit zeker of het vrouwelijke subsysteem niet terugswitched?
En dan blijft de vraag: waarom kan een onderzoeker dat beter vaststellen dan de transgender/transseksueel - terwijl die onderzoeker niet kan voelen wat de transgender/transseksueel voelt, en de transgender/transseksueel wel wat hij/zij/zhij zelf voelt?
Er is een punt waarop je de T* los moet laten en diens eigen gevoel en kop moet laten volgen. Op dit moment gebeurt dat 1 jaar na de intake - na veel paternalistisch onderzoek en meerdere gesprekken met een psycholoog. Je kunt het ook na 20 minuten of een uurtje intake doen. Zie epilatie/logopedie, waar dezelfde machtsstrijd tussen mannelijk en vrouwelijk subsysteem speelt.
Je kunt een transgender waarschuwen. Je kunt hem vertellen wat er met anderen gebeurd is. Je kunt hem allerlei alternatieven aanrijken. Wat je niet kunt (en m.i. als buitenstaander ook niet mag) is bepalen wat voor die transgender/transseksueel het beste is.
Groetjes,
Frederique
"Travestie in Nederland en Vlaanderen" van Paul Vennix heeft mij veel geholpen. Het gaat niet alleen over TV, ook over TG en TS.
Ik denk dat je hier wel genuanceerder over zal gaan denken op het moment dat je aan de hormonen gaat en merkt wat het werkelijk met je doet...
Daar hoor ik veel verschillende verhalen over: van het ene uiterste dat het helemaal niets met iemand doet, tot en met mensen die beweren dat elke 4 weken gevoelens hebben die lijken op ongesteld zijn (en nog van alles wat er tussenin zit). Afwachten...
Janiek,
Als je Paul Vennix heel serieus neemt zou je geen enkele transgender en transseksueel moeten behandelen: je weet tenslotte nooit zeker of het vrouwelijke subsysteem niet terugswitched?
En dan blijft de vraag: waarom kan een onderzoeker dat beter vaststellen dan de transgender/transseksueel - terwijl die onderzoeker niet kan voelen wat de transgender/transseksueel voelt, en de transgender/transseksueel wel wat hij/zij/zhij zelf voelt?
Er is een punt waarop je de T* los moet laten en diens eigen gevoel en kop moet laten volgen. Op dit moment gebeurt dat 1 jaar na de intake - na veel paternalistisch onderzoek en meerdere gesprekken met een psycholoog. Je kunt het ook na 20 minuten of een uurtje intake doen. Zie epilatie/logopedie, waar dezelfde machtsstrijd tussen mannelijk en vrouwelijk subsysteem speelt.
Je kunt een transgender waarschuwen. Je kunt hem vertellen wat er met anderen gebeurd is. Je kunt hem allerlei alternatieven aanrijken. Wat je niet kunt (en m.i. als buitenstaander ook niet mag) is bepalen wat voor die transgender/transseksueel het beste is.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
Paul Vennix heeft die criteria opgesteld om o.a. te voorkomen dat transgenders door hun geobsedeerdheid sneller en verder gaan dan nodig is en zichzelf daarmee een hoop sociaal-emotionele schade berokkenen. Als zij de tijd nemen om die harmonie te bereiken zonder aanpassingen, winnen zij veel en blijven (of geraken) zij werkelijk emotioneel geïntegreerd in hun sociale omgeving.Frederique_ schreef:En dan blijft de vraag: waarom kan een onderzoeker dat beter vaststellen dan de transgender/transseksueel - terwijl die onderzoeker niet kan voelen wat de transgender/transseksueel voelt, en de transgender/transseksueel wel wat hij/zij/zhij zelf voelt?
Iemands gedrag zegt doorgaans veel over die sociaal-emotionele integratie en over geobsedeerdheid. Daarvoor hoef je niet te voelen wat een ander voelt.
Laat ik een voorbeeld geven uit mijn eigen leven: toen ik voor het eerst als vrouw uit werken ging, droeg ik een opgevulde bh. Dat zou ikvanuit mezelf niet doen, maar wel vanuit de onzekerheid of ik wel als vrouw overkom. Na een keer of drie bleek die onzekerheid ongegrond: ook zonder een duidelijke boezem zien mensen mij als vrouw, dus het belang van die hulpmiddelen kwam te vervallen.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Janiek,
Goed idee van Paul Vennix om dat soort zaken op te stellen. Laat hij ze ergens op het internet en in zijn boeken publiceren, zodat iedere transgender erbij kan en snapt wat er bedoeld wordt. Zorg ervoor dat er kopiëen bij de VU liggen. Zorg ervoor dat iedere transgender die daar een intake volgt ook zo'n papier mee krijgt.
En houdt de beslissing bij de transgender.
Ik wil ook wel nog een voorbeeld uit mijn eigen leven noemen. Toen ik net bij mijn coach kwam, dacht ik "drie coachingsgesprekken, een paar rollenspelletjes en ik kan mijn verhaal bij mijn ouders doen, in diezelfde maand kan ik ook als vrouw naar het werk". Ze heeft me DRINGEND geadviseerd om dat niet op die manier te doen. Ik heb haar advies gevolgd - en ben beter uitgekomen dan ik mijn eigen kop gevolgd had.
Dwang is niet nodig bij T*'s. Een goed verhaal wel.
Groetjes,
Frederique
Goed idee van Paul Vennix om dat soort zaken op te stellen. Laat hij ze ergens op het internet en in zijn boeken publiceren, zodat iedere transgender erbij kan en snapt wat er bedoeld wordt. Zorg ervoor dat er kopiëen bij de VU liggen. Zorg ervoor dat iedere transgender die daar een intake volgt ook zo'n papier mee krijgt.
En houdt de beslissing bij de transgender.
Ik wil ook wel nog een voorbeeld uit mijn eigen leven noemen. Toen ik net bij mijn coach kwam, dacht ik "drie coachingsgesprekken, een paar rollenspelletjes en ik kan mijn verhaal bij mijn ouders doen, in diezelfde maand kan ik ook als vrouw naar het werk". Ze heeft me DRINGEND geadviseerd om dat niet op die manier te doen. Ik heb haar advies gevolgd - en ben beter uitgekomen dan ik mijn eigen kop gevolgd had.
Dwang is niet nodig bij T*'s. Een goed verhaal wel.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
-
Irene
- ForumDiva 3000
- Berichten: 3151
- Lid geworden op: di mar 28, 2006 16:48
- Locatie: Breda
- Contacteer:
Frederique,
Je hebt er allemaal heel erg goed over nagedacht, en als ik de psycholoog of de behandelaar van de VU zou zijn zou ik als ik niet aan regels gebonden zou zijn onmiddellijk een uitzondering voor je maken, maar dat ben ik niet en zo zit het systeem niet in elkaar. Je kan het best niet eens zijn met het systeem, maar dat is niet zo gemakkelijk om daar tegen te vechten en veel steun zal je daarin niet krijgen, omdat de meesten hun energie liever besteden aan zichzelf.
De meeste kiezen voor de gemakkelijke weg, accepteer het systeem of probeer het naar je hand te zetten. Principes kosten altijd veel en ik heb veel respect voor mensen die de consequenties van hun principes accepteren.
Ik wens je vooral sterkte in je strijd.
Irene
Je hebt er allemaal heel erg goed over nagedacht, en als ik de psycholoog of de behandelaar van de VU zou zijn zou ik als ik niet aan regels gebonden zou zijn onmiddellijk een uitzondering voor je maken, maar dat ben ik niet en zo zit het systeem niet in elkaar. Je kan het best niet eens zijn met het systeem, maar dat is niet zo gemakkelijk om daar tegen te vechten en veel steun zal je daarin niet krijgen, omdat de meesten hun energie liever besteden aan zichzelf.
De meeste kiezen voor de gemakkelijke weg, accepteer het systeem of probeer het naar je hand te zetten. Principes kosten altijd veel en ik heb veel respect voor mensen die de consequenties van hun principes accepteren.
Ik wens je vooral sterkte in je strijd.
Irene
Kleine stapjes
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi Irene,
Veranderingen voor elkaar krijgen begint bij bewustwording:
1) bij T*'s zelf - het is niet vanzelfsprekend dat de VU voor jou besluiten neemt (mede daarom dat ik deze discussie inderdaad met regelmaat voer)
2) binnen de medische wereld - daarom voer ik de discussie (soms) ook bij de VU
Pas als er bewustwording is dat het niet vanzelfsprekend is dat een medicus besluit wat een patiënt aan behandeling krijgt - pas dan kun je proberen om daar iets aan te veranderen. Als je de afgelopen 11 pagina's terugleest is er in de bewustwording nog een lange weg te gaan. Maar dat we er komen - daar ben ik zeker van.
Groetjes,
Frederique
Veranderingen voor elkaar krijgen begint bij bewustwording:
1) bij T*'s zelf - het is niet vanzelfsprekend dat de VU voor jou besluiten neemt (mede daarom dat ik deze discussie inderdaad met regelmaat voer)
2) binnen de medische wereld - daarom voer ik de discussie (soms) ook bij de VU
Pas als er bewustwording is dat het niet vanzelfsprekend is dat een medicus besluit wat een patiënt aan behandeling krijgt - pas dan kun je proberen om daar iets aan te veranderen. Als je de afgelopen 11 pagina's terugleest is er in de bewustwording nog een lange weg te gaan. Maar dat we er komen - daar ben ik zeker van.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
-
Mara
- ForumDiva 2000
- Berichten: 2835
- Lid geworden op: za jun 26, 2004 22:17
- Locatie: Europa
- Contacteer:
Nee dat wil ik ook niet kunnen aanbieden lieve Frederique, maar daar kun je makkelijk un formulier bij je huisarts halen en mee naar het dichtbijzijnde lab...ik doe dat ook zo om het jaar, zelf un huisarts of jezelf kunt eraan zien of de waardes op pijl zijn, daar heb je echter geen speciaal genderteam voor nodig, gewone biovrouwen lopen ook nie bij een speciale endo bij pilgebruik toch.....Frederique_ schreef:Mara kan mij wel hormonen, maar geen bloedcontroles aanbieden.
.....trouwens ligt dan de volledige verantwoording bij jou en dat wil je toch zo graag, trouwens ben je sowieso al onder internistisch toezicht!
Ik snap echt niet waarom je persee bij het VU-genderteam ervoor wilt gaan ondanks ik duizend keer je lijst met argumenten heb gelezen, sorry hoor.....maar ik ben dan ook niet de enigste hier die het nie vat waarom je de omslachtigste weg wilt gaan die er is!
Maargoed.....ik accepteer het wel en wens je veel sterkte toe in de strijt met Jos & Co......ik ken er alles van.....en trouwens zal ik je prognosticeren dat als je aan de hormonen begint en un jaar of twee mee bezig bent, je strijtlust afneemt die je nu nog zo energisch laat wezen....trouwens maakt je de gebruikelijke overmatige VU-dosering van Androcur best moe en futloos, kan zelfs tot prestatieachteruitgang op je werkvloer lijden, dus wees gewaarschuiwt......
Groetjes vanuit Chiasso
Mara
-->