Ze kunnen de ballen krijgen

[ik ben hier niet meer]

Nu eens een keer een ander soort pol, vnl met een grappige achtergrond, alhoewel ik besef dat het echt niet voor iedereen grappig is. En dat het bij menigeen ook veel gevoelens kan losmaken. Toch wil ik deze pol plaatsen, dit nav van enkele reacties in het xxy onderwerp.
Toelichtingen zijn uiteraard toegestaan, ook serieuze, maar niet elkaar aanvallen aub.

Voor alle duidelijkheid, ik heb het over de ballen van het manlijk geslacht(sorgaan)

[Sticky]

Je haalt hier wel een persoonlijk stokpaardje van stal Nannette, zo kom ik nooit aan de slag vandaag

Voor mij is het het grootste verschil tussen man en vrouw, de ene soort heeft testikels, de andere eierstokken. Die laatste zullen we niet krijgen, de eerste kunnen we in ieder geval wel kwijt zien te raken.
Tenminste... je zult ervoor naar het buitenland moeten, mag alles zelf regelen en betalen, want nederlandse specialisten en zorgverzekeraars werken er niet aan mee.

Ze vinden het middeleeuws en onethisch, wat ik zo begrijp. Alsof het wel ethisch is om me plat te leggen met Androcur, in combinatie met vrouwelijke hormonen waardoor er na een paar maanden van vruchtbaarheid toch nooit meer sprake zal zijn.

Een hele vreemde gang van zaken vind ik het, voor een SRS zouden de deuren vergoed en wel open gaan, maar voor de veel lichtere operatie die ik wil, moet ik aardig tegen de stroom in zwemmen.

Zo kreeg een goede vriendin van me laatst te horen dat ze bij de VU niet meer welkom zou zijn als ze pre-SRS een castratie in het buitenland zou laten doen, 'dan ga je maar met Tanja van Hengel verder', werd letterlijk gezegd. Bizar.

Als je dus de juiste mensen niet weet te vinden, of het zelf niet kunt betalen, is dus een SRS wel mogelijk, maar een castratie niet of nauwelijks.

Het zal nog wel een prijzig verhaaltje worden, gisteren hoorde ik van mijn endocrinoloog dat ik ook voor het lichamelijke vooronderzoek niet in Nederland terecht kan, dat moet de anaesthesist in Brussel maar doen

Anyway, mijn lichamelijke integriteit gaat me boven alles, ik ben lekker baas in eigen buik

Sticky

[ik ben hier niet meer]

Hallo Sticky,

je opent voor mij weer een heel nieuwe blik op dit onderwerp, ik dacht eigenlijk aan de SRS operatie, maar ja, er zijn inderdaad net als jou mensen die er gewoon vanaf willen, voor de SRS, of ook zonder SRS. Raar eigenlijk als er goede psychische redenen voor zijn dat ze dat niet doen. Iemand die om psychische redenen niet meer kan lopen krijgt wel een rolstoel (gelukkig), maar de ene psychische reden is de andere niet, dat blijkt wel.

Er is best wel sprake van (rechts)ongelijkheid in deze. Ik kan me de wens van ts heel goed voorstellen om castratie te ondergaan, immers geen anti-manlijke hormonen meer nodig. Ik denk dat het misschien zelfs nog een beetje kosteneffectief zou kunnen zijn, immers androcur is ook niet goedkoop. 3 maanden androcur, 2x p/d 50 mg kost ook 121,50. En dat minimaal 18 maanden (als er geen wachtlijst is voor SRS). Stel je laat na 3 maanden hormonen castratie doen, bespaar je toch minimaal 607,50 en je loopt niet de risico's die het gebruik van androcur toch met zich meebrengt. Castratie zal wel wat meer kosten, maar afgezet tegen de mogelijke risico's van androcur, zou het genderteam dit eigenlijk als reële optie kunnen aanbieden.

[Bea-Smit.]

Hallo Nannette,

volgens mij gaat het alleen castereren niet op omdat de ballen iets aanmaken dat je lichaam nodig heeft. Ik heb problemen met medicijnen, als ik echt ziek ben slik ik ze. Zodra ik me weer beter voel is dat slikken gebeurd. Een keur van 10 dagen daar maak ik zo 15 dagen van.
Zodoende is voor mij het advies van het genderteam er niet aan beginnen. Homonen enz. Maar ook de ballen wegnemen geeft problemen want dan zou ik weer andere medicijnen moeten slikken. Ik zelf hoef niet zonodig een volledige SRS. Gewoon als vrouw door de wereld is lekker genoeg, maar soms zitten die ballen wel in de weg. bij een lekker strakke rok. Ik stem dus ook op ballen weg, maar......
groetjes Bea.

[ik ben hier niet meer]

Hallo Bea,

voor zover ik weet maken de ballen behalve zaad alleen het manlijke hormoon testosteron aan. een m2f transseksueel bestrijd de werking van deze hormonen zodra er toestemming is voor hormoonbehandeling met androcur. Voor de rest wordt er nog testosteron aangemaakt in de bijnieren.
Het niet produceren/innemen van geslachtshormonen schijnt niet helemaal goed te zijn voor je lichaam zeggen ze, maar ja, ze zeggen zoveel. Of daar ook echt bewijzen voor zijn weet ik niet.
groetjes, Nannette

[Irene]

Als je gecastreerd wordt, moet je altijd hormonen nemen, want die zijn nodig om je lichaam goed te laten functioneren. Mannen die om medische redenen gecastreerd moeten worden moeten testosteron nemen, maar dat kan je ook vervangen door oestrogenen.

Irene

[ik ben hier niet meer]

Toch snap ik dat niet helemaal. Want ik heb ook weleens gehoord dat bv (in Amerika) mensen vanwege seksuele misdrijven de keuze hebben voor castratie, als ze dan toch weer testosteron krijgen schiet je toch niks op met die castratie ?

Ik zie trouwens dat ik 1 optie of vergeten ben of niet goed heb ingevuld, nl ze blijven er van af........

[troeteltrans]

hey je overtreft me met deze onzinnige poll

[Frederique_]

Mijn keuze stond er gelukkig wel bij, 't is de laatste geworden. Maar dat zal weinigen verbazen...

Wat Sticky schrijft vind ik echt -heel- banaal. Ik vind echt dat het tijd wordt dat mensen baas -blijven- over eigen lichaam en psyche en dat de medische wereld het veel minder vanzelfsprekend gaat vinden dat alle verantwoordelijkheid voor de vraag "moet er behandeld worden" automatisch bij die medische wereld komt te liggen.

Groetjes,

Frederique

[Joyy]

van de andere kant, als jij besluit om je ballen weg te laten halen in het buitenland en je komt daarna terug bij het vu, dan moet er voor jou weer een andere weg worden ingeslagen - ander protocol,om medicatie aan te passen , weer andere risicos,en zoals we allemaal weten is het vu niet bijster flexibel (met het neme van risico's)

toch lijkt me het geen verkeerde insteek mits verantwoord uitgevoerd en als ik er zo over nadenk lijkt het me zelfs een realistische tussenstap alvorens een definitieve srs (naar keuze)

een uitspraak als:

dan ga je maar verder naar tanja van hengel kan natuurlijk niet, maar het geeft wel aan dat met het vu niet valt te sollen (wat voor velen een groot struikelblok is gebleken)

[troeteltrans]

Vormt het gebruik van androcur geen groter risico voor de gezondheid dan castratie?
Ik vind het ook een logische tussenstap...aan de andere kant als je zeker weet wat je wilt (SRS), is androcur mss wel beter dan twee keer onder het mes.

[Frederique_]

Wat ik uit tweede hand heb begrepen (van operaties bij Marijke de Cat in Brussel, die zowel castraties als SRS'en doet) is dat castratie, mits kundig uitgevoerd en rekening houdend met een toekomstige SRS, die toekomstige SRS niet in de weg zit. Inderdaad moet je wel 2x onder het mes. Maar ja, 't is aan ieder zelf om voor- en nadelen tegen elkaar af te wegen...

Groetjes,

Frederique

[ik ben hier niet meer]

Ik weet niet of castratie te boek staat als een grote ingreep, dus lange(re) opname , volledige verdoving etc. Ik denk dat dat medebepalend is voor een eventuele keuze die je zult maken.
En het VU is soms flexibeler dan ze doen voorkomen. Ik heb absoluut geen problemen met mijn geslachtsverandering, maar wel een aantal andere psychische problemen. Omdat ik met de hulpverlener die ik toen had geen kant op kon, heb ik ruim 1,5 eens in de 3 maanden een gesprek met Luc Gijs gehad. Dus helemaal star zijn ze nu ook weer niet.
Ook toen ik tijdens mijn RLT problemen kreeg hebben ze me prima ondersteund, met meer gesprekken tot aan de operatie etc, en geen uitstel van operatie waar ik zelf bang voor was dat dat zou gebeuren (een suïcide poging is niet niets).

[Joyy]

I
.
En het VU is soms flexibeler dan ze doen voorkomen. Ik heb absoluut geen problemen met mijn geslachtsverandering, maar wel een aantal andere psychische problemen. Omdat ik met de hulpverlener die ik toen had geen kant op kon, heb ik ruim 1,5 eens in de 3 maanden een gesprek met Luc Gijs gehad. Dus helemaal star zijn ze nu ook weer niet.

Ook toen ik tijdens mijn RLT problemen kreeg hebben ze me prima ondersteund, met meer gesprekken tot aan de operatie etc, en geen uitstel van operatie waar ik zelf bang voor was dat dat zou gebeuren (een suïcide poging is niet niets).

niet dat ik het vu neer wil sabelen maar die gespreken die jij buiten het vu om hebt gevoerd heb kon je simpelweg niet binnen het vu voeren

de psych gaat in gesprekken met jou over de bepaling of je trans bent of niet, en eens groen onderhoudsgesprekken om de 3 maanden

je kan er niet terecht met overige psychische problemen en dus ben je genoodzaakt hulp buiten het vu te zoeken

daar is niets flexibel aan

[Frederique_]

Hoi,

Ik krijg de indruk dat de flexabiliteit van het genderteam sterk afhangt met wie je in persoon te maken hebt. Er was iemand die botweg zei "ons aanbod van hulp is belangrijker dan uw hulpvraag (hormonen onder medische begeleiding met op korte termijn geen SRS) - en dus ga ik er vanuit dat u over 2 jaar een geslachtsoperatie krijgt. En omdat ik er vanuit ga dat uw diabetes niet binnen 2 jaar op orde is en de huidige diabetesinstelling te slecht is voor de geslachtsoperatie krijgt u nu ook geen hormonen".

Des duvels was ik.

En hoewel ik me inhield en maar bleef doorpraten met vragen als 'en wat nu als ik helemaal geen geslachtsoperatie wil? En weet u dat ik zowel met u als met mijn psychologe heb afgesproken dat ik net zo lang over de beslissing wel/geen geslachtsoperatie mag doen als IK dat wil? En wat zijn de nadelen van hormonen op de huidige diabetesinstelling? En als die nadelen er niet of minder zijn, waarom laat u me dan niet gewoon beginnen met de hormonen en dan zien we later wel over die geslachtsoperatie? En waarom hebt u die waarschuwing niet in oktober 2006 afgegeven, want de diabetes was toen ook al slecht en toen hebt u niet gewaarschuwd!', was er desondanks niet met die gast te praten. Hij had in de kop dat ik geen hormonen zou krijgen dus kreeg ik geen hormonen. Pas nadat mijn psychologe zich ermee bemoeide lukte het om wel hormonen via diezelfde man te krijgen.

Mijn psychologe snapt me beter. Die heeft nu, onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat ik hulp zoek zodra ik merk dat er iets mis gaat (ik ben onder maandelijkse psychische begeleiding van een coach), toegestemd om mij maar eens in de 4-6 maanden te zien. En ze dramde niet over geslachtsoperatie...

Groetjes,

Frederique