Travestie.org

Jaenet schreef: Hoi Natasja,

jij ook bedankt voor je reactie. Het zal je wel opluchten zulke dingen eens kwijt te kunnen. Dat deed het mij tenminste wel. Ongewone verlangens zoals wij die ervaren, kunnen je erg terughoudend maken in het opzoeken van intimiteit met meisjes. Je denkt immers dat ze alleen maar om een "echte man" zitten te springen. Maar dat is lang niet altijd zo, heb ik inmiddels van veel mensen begrepen. Als ik jouw ervaringen zo lees, heb ik wel het idee dat jij de ware zult vinden, als je er eenmaal van doordrongen bent dat er met je gevoelens niks mis is.

Ik wens je veel geluk, Jeanet

Aan een kant lucht het op, maar aan de andere kant had ik iets van heb ik hier wel goed aangedaan om dit op een forum te plaatsen... Men zegt wel eens schrijf het van je af... ik ben een binnenvetter.

Wat is een "echte man" is dat een macho of iemand die emoties durft tonen en toch wel interesse heeft in de dingen die zijn vriendin doet???
Ik wil niet zeggen dat een macho geen interesse toont he ik weet niet hoe ik het omschrijven moet. Wat ik denk wat een echte man is = iemand die emotie durft tonen betrokken is bij alle dingen ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel Geen macho dus

Je hebt het idee dat ik de ware wel zal vinden... ik hoop dat je gelijk hebt Tessa??? Ik zit wel een beetje vol van Tessa.

Greetzz Nataschja

Hoi Joanne,

dank voor je to-the-point reactie. Ik ben al een poos aan het praten met Tony Zandvliet (vast één van de drie die je op het oog had) en dit thema breng ik regelmatig op tafel, omdat het me remt en een negatief gevoel over mijn transsexuele verlangens lijkt te geven.
Je stelt me trouwens ook al weer aardig gerust (hoewel ik misschien vergeten kan zijn wat die broer al voor m'n 4e uithaalde), want wat ik me herinner van mijn fantasieën in mijn kleutertijd lijkt helemaal niet op waanbeelden. Ze waren er ook niet constant. Het was meer een vaag verlangen om tot die mooie bijzondere meisjeswereld te mogen behoren en het voelde in zekere zin zelfs erotisch, voorzover dat op die leeftijd mogelijk is. Op de lagere school werd ik gewoon een wat timide jongetje, die wel voor de kans om vriendjes te worden met een meisje zo eensklaps z'n jongensvriendjes kon laten vallen. In mijn pubertijd kwam het opeens weer terug en eerst had ik niet eens door dat het vreemd was. Ik keek naar meisjes en droomde dat ik hen was, met al het mysterie van vrouw worden wat daarbij hoort. Maar ik praatte daar met niemand over, todat: zie vorige posting, en daarna dus liever niet meer.

Groetjes, Jeanet

Hoi Anouk,

ik zou mezelf en mijn lief tekort doen, als ik zei dat sexualiteit voor mij geen genot betekende. Voor ons was het belangrijkste meestal de innigheid, warmte, emotionele nabijheid. En verder herken ik heel duidelijk dat verwarrende gevoel. Ik was ook een meisje als ik masturbeerde, maar toen ik op een gegeven moment naar meisjes begon te verlangen, dacht ik dat ik maar eens wat anders moest fantaseren om me daarop voor te bereiden. Maar hoe ik ook probeerde, de beelden in mijn hoofd gingen vanzelf weer in de richting van zelf het meisje zijn. Tot ik het opgaf en merkte dat mijn lijf in de praktijk best kon doen wat er volgens de algemeen heersende beelden bij een coïtus hoort te gebeuren. Dat voelde, ondanks alle goeie bedoelingen en oprechte liefde, toch altijd als iets wat niet helemaal van binnenuit kwam. Net als zoveel andere "mannelijke" gedragingen die je in het dagelijks leven nodig blijkt te hebben om niet door de mand te vallen en tot "homo" of "mietje" uitverkoren en getreiterd te worden.

Wat me ineens te binnen schiet bij dat gevoel van herkenning: wat wij allemaal hier op onze eigen manier ervaren, is iets wat we beslist niet van elkaar afgekeken hebben. \We zijn daar allemaal in volstrekte eenzaamheid mee begonnen, en voor de meesten van ons heeft het jaren of zelfs decennia geduurd eer we merkten dat we niet de enigen waren. Ik vind dat iets heel bijzonders.

Groetjes, Jeanet

Hoi Setsuna,

dank voor je reactie. Mij houd hetgeen mij "aan mijn mannelijke kant" overkomen is, en dat is niet alleen seksueel, ook nog steeds bezig. Voor mij is het zo, dat zolang ik niet alles eraan gedaan heb om die dingen in therapie te "verwerken", ik geen GAB moet gaan doen. Mijn therapeute zei net zoiets als jouw psycholoog, nl dat allerlei factoren ertoe bij kunnen dragen dat genderdysfore gevoelens zich zo sterk ontwikkelen. Ik blijf nog een poos proberen die gevoelens een plek te geven zonder het meest ultieme middel. Als dat niet lukt, kan ik altijd weer aankloppen bij het genderteam.

Het ga je goed, ik hoop dat jij jouw negatieve ervaringen een plek kunt geven, zodat ze je in elk geval geen last meer bezorgen.

<<groetjes

Setsuna schreef:Hoi hoi Janiek,


May you sort things out and become a much more happier person, Kisses :*
moi~

Zal wel lukken, maar ik neem nog mijn tijd. Jij klinkt goed en positief over jezelf, dat is fijn om te horen terwijl je aangeeft dat je ook met dergelijke dingen overhoop hebt gelegen.

<<Dank