Travestie.org

Bij mij draaide de maalstroom op volle kracht, met alle gevolgen van dien. (mijn hersencellen draaide overuren) Mijn ex en ik zouden onze relatie formeel beëindigen - toen in die stadium teveel van elkaar verwachten zou dodelijk zijn voor het mooie dat er nog tussen ons bestond. Dat nam niet weg dat ik die dag erna aan de ontbijttafel zat te snotteren. Om te zeggen dat ik me helemaal te gek voelde, zou een leugen zijn. Maar toch, echt slecht is anders.

Na een goed huwelijk van 9 jaar, is het contact nog steeds goed. GELUKKIG mijn ex is inmiddels opnieuw getrouwd en heeft nu een echte man waar ze van kan houden.
Toch deed het me ontzettend veel pijn, dat ons dochter nu papa tegen hem zegt. Grijpt me nog steeds aan .. ook nu zit ik hier met waterlanders nu ik erover begin. Maar wat is wijsheid? Hoe vrouwelijk ik ook ben, toch voel ik me nog steeds papa voor haar.

Ons dochter van vier noemt me gewoon Carola, dat voelt goed en is minder belastend voor haar. Ze zal later heus nog wel met vragen komen als ze een leeftijd heeft bereikt en alles goed kan relativeren.

Hi Carola,
je verhaal ontroert met enorm. Het zijn de kinderen waar ik me natuurlijk zorgen om maak. De oudste knul zit net in de brugklas, een slechtere timing kon ik geloof ik niet kiezen. Dat is ook de reden dat we het nog niet aan de kids verteld hebben. Het is wel 'we' gelukkig omdat mijn vrouw op allerlei manieren aangeeft het moeilijk te vinden maar bij me te willen blijven. We houden zielsveel van elkaar. Allebei weten we dat het nu nog gaat met en tussen ons. Als ik ook fysiek veranderen ga zal dat moeilijker worden, of misschien ook niet. We hebben afgesproken het te nemen zoals het komt. Als dat in de toekomst zou betekenen dat er voor ons geen toekomst meer is dan komen we daar achter natuurlijk. Daarom forceren we niets nu en doen we het allemaal samen. Komt bij dat mijn lieve vrouw in de eerst jaren van ons huwelijk zelf enorme problemen heeft gehad waar we ons ook doorheen hebben geslagen.
Of onze relatie dit aan kan weet geen mens en wij dus ook niet, maar we willen allebei van wel.
Van de kinderen zal de jongste er aan wennen met zijn 6 jaar. De middelste is 11 en een schat van een meid die al het nodige heeft meegemaakt (haar opa stierf onverwacht aan een hartaanval waar zij bij was toen ze bij mijn ouders logeerde). Ik heb een geweldige band met haar en ik verwacht dat dat wel goed komt. Ze is gewoon erg lief en juist de laatste tijd een heerlijke meid aan het worden. We giechelen nu al over de gekste dingen, lekker samenzweerderig.
Ach ik weet niet hoe het gaat lopen. We zijn gelovig maar niet van het zware soort en bidden om steun wanneer we dar behoefte aan hebben. Ook dat helpt.

Mijn vermoeidheid is langzaam aan het verdwijnen en daarvoor in de plaats komt de zekerheid dat eindelijk, eindelijk die stappen genomen kunnen worden die nodig zijn en dan nog wel met steun van mijn allerliefsten.

Kus en welterusten,

Hallo Alice,

Dat je al een steun kunt vinden in je geloof is al iets geweldigs.
Een pad bewandel je immers nooit alleen, zeker niet als ik in je verhaal lees dat je vrouw bij je wil blijven.
Samen op pad gaan, samen een weg inslaan wat doorzichtkunde of nieuwe perspectieven kan openen. En inderdaad met forceren bereik je niets mee.
Niemand heeft ooit gezegd dat het leven makkelijk is, maar als je kan en wil relativeren wordt het wel allemaal aangenamer ook voor je vrouw.

Alice, Carola, het was te gek geweest, was mijn ex bij me gebleven, we hebben net geen 10 jaar vol gekregen, maar zij heeft er nu een nieuwe, blijkbaar houd ze ook van hem, wat wil ze dus meer, ik verheug me dat het goed met haar gaat, of ik weer iemand in mijn leven laat, weet ik niet, ik ben met teveel veranderingen bezig en ik weet niet of ik dat iemand moet aandoen

Als ik dan toch nog uns de goeie tegen het lijf loop, zie ik het wel, voel ik het wel Ik geloof ja nog steeds erin, dat er iemand komt en ik weer blij mag zijn

Mara schreef:Als ik dan toch nog uns de goeie tegen het lijf loop, zie ik het wel, voel ik het wel Ik geloof ja nog steeds erin, dat er iemand komt en ik weer blij mag zijn

Een ieder zal zijn/haar wel eens tegen het lijf aan lopen. Komt tijd komt raad lieverd. I love you al effe niet meer gesproken op MSN maar ben nogal druk de laatste periode.

Vandaag bij Humanitas geweest. Harriëtte gesproken, de schat!
Eindelijk eens goed gehoord van iemand die het meegemaakt heeft dat HET DE MOEITE WAARD IS! Gelukkig is mijn beeld van 2 a 3 jaar om alles door te maken bevestigd. Mijn verwachtingen lijken vwb tijd niet overspannen dus. Heb trouwens ook nog gesproken met een lieve vrouw die als visagiste / styliste me best wil helpen om vanaf januari me gelijdelijk wat androginer te laten overkomen.
Vanmiddag werd me ook aangeraden om in mijn werk (ben ondernemer met een adviesbedrijf) er vanuit te gaan dat niet eerder dan eind volgend jaar er echt wat gebeurt maar ik intussen wel wat vrouwelijke elementen in kleding en haardracht kan introduceren terwijl ik thuis eerder al vrouwelijker zou moeten kunnen leven.
Onschatbare hulp voor mij dus. Het maakt me zekerder omdat ik steeds beter inzicht in het transitieproces krijg en me daar dus op kan instellen.
Heerlijk!

Carola-Voorvelt schreef:Een ieder zal zijn/haar wel eens tegen het lijf aan lopen. Komt tijd komt raad lieverd. I love you al effe niet meer gesproken op MSN maar ben nogal druk de laatste periode.

Ach, al een keer is het mij ja gelukt de goeie te vinden, liep 10jaar met de kriebels, was echt te gek, het is kicks als je echt verlieft raakt, dat gevoel in de buik is gaaaaaf, echt maf

MSN, tja ik zal het maar moeten aandoen, maar er voegen zich wel de laatste tijd juist die toe om die ik niet gevraagd had, ik was toch duidelijk in mijn profielen, mannen grrrrrr! Ovrigens ben ik pas vandaag weer thuis gekomen, had weer een echt gaaf weekend in Essen/D'land gehad, ik vind het zoooooo maf dat er nog steeds un heleboel mensen zijn in het Ruhrgebiet die om me geven, dat deel van braadworstland zal altijd mijn 2de thuis blijven volledig nederlands ga ik toch nooit worden

Hey Mara

Ach meisje toch die mannen die keil je er toch net zo hard weer uit? En je kan in je profiel van msn de mogelijkheid uitzetten dat mensen zich zomaar toe kunnen voegen. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik wel een paar keer verliefd ben geweest in mijn leven maar dat het nog nooit wederzijds is geweest. Ken de kriebeltjes dus wel maar niet erg frequent en al heel lang geleden. Heb ergens in de puberteit mijn gave om verliefd te kunnen worden uitgezet vanwege de pijn die er vaak mee gepaard ging. Nu ben ik langzamerhand aan het leren en ondervinden dat ik weer hoop heb op een evt relatie. En straks durf ik denk ik zelfs die knop weer terug om te zetten.

En dan nog Alice

Harriet is inderdaad een schat en ze heeft gelijk. Ik ben nu ongeveer tweeeneenhalf jaar vrouw en hoewel de eerste stapjes in vrouwen land allemaal best heftig en moeilijk waren begin ik langzaam te wennen aan mezelf en zelfs een beetje van mezelf te houden. Dat heeft aardig wat voeten in aarde gehad maar die hele geslachtsaanpassende behandeling werkt inderdaad echt en het is zeker de moeite waard. Alleen ben ik toch ook van mening dat het niet zaligmakend is. Als er evt een mogelijkheid bestaat waarin je gelukkig zal worden zonder al die operaties en hormonen is dat nog altijd te prefereren. Maar ja het bloed kruipt waar het niet gaan kan dus als je ervoor gaat merk je uiteindelijk dat het zeker de moeite waard is.

Joanne schreef:Hey Mara

Ach meisje toch die mannen die keil je er toch net zo hard weer uit? En je kan in je profiel van msn de mogelijkheid uitzetten dat mensen zich zomaar toe kunnen voegen. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik wel een paar keer verliefd ben geweest in mijn leven maar dat het nog nooit wederzijds is geweest. Ken de kriebeltjes dus wel maar niet erg frequent en al heel lang geleden. Heb ergens in de puberteit mijn gave om verliefd te kunnen worden uitgezet vanwege de pijn die er vaak mee gepaard ging. Nu ben ik langzamerhand aan het leren en ondervinden dat ik weer hoop heb op een evt relatie. En straks durf ik denk ik zelfs die knop weer terug om te zetten.

Ik ben ook erg bang weer voor de kriebels, juist wat je zegt, wegens de pijn die ermee is verbonden Je krijgt de kriebels niet gratis, pain sales of zow, zogezegt! Ik wens wel weer de goeie te vinden, maar of ik er ook al aantoe ben, daar ben ik zeker nog niet over uit

Maar kijk, we zijn gek, wat doen we soms allemaal voor stommiteiten, nemen pijnen op ons, gewoon voor dat stomme kriebelen, we worden toch meestals weer genaait, vallen op de bek, lijden ongeloofloze kwalen, aan alles komt een eind en de ellende en dat soort bijkomstigheden, leven en genot is soms zo moeilijk

yes!
volgende week vrijdag mijn intake bij het VU genderteam.
Ik weet het, no big deal en snel weer buiten. Maar toch, it's gonna happen. Ik ben nu effe gewoon een blije meid.
groetjes,
Alice

En gelijk heb je. Dit soort gelegenheden maakte mij ook altijd heel blij ook al stelt het feitelijk weinig voor. Het is de eerste stap tot en die zul je altijd blijven onthouden.

Inderdaad ik kan me nog goed herrineren dat ik na mijn intake gesprek met Prof. Gooren. De kamer van Jos uit liep en prof. Gooren tegen Jos hoorde zeggen dat hij geen bloeddruk ging meten bij iemand die eer waarschijnlijk toch niet door komt.
Nu kan ik er om lachen, maar het heeft me zo af en toe toch best wel eens dwars gezeten. en vergeten zal ik het zeker ook nooit.

Wat ik niet verwacht had is dat ik het moeilijker vindt om met mijn mannen naam aangesproken te worden. Het klinkt zo onwerkelijk.
Hebben jullie dat nou ook? De naam vindt ik wel mooi maar het is nu zo niet van mij. Vreemde onverwachte ervaring.

groetjes,

Hoi Alice,

Allereerst goed dat je hier bent en ik hoop dat we elkaar kunnen helpen.

Heb je brief/inleiding dan ook hier weer gelezen en het is mij duidelijk dat je eerst zelf moet accepteren dat het anders is en dat je vooral jezelf moet zijn!
Jij komt er wel, dat blijkt wel uit de stappen die je al genomen hebt!

En dan je naam, tja, ik hoor ook liever mijn vrouwelijke naam en ben in de wolkjes als ze mevrouw tegen mij zeggen.

Zoals gisteren in een winkel.
Ik ben vanuit mijn werk naar het centrum om een paar laarzen te kopen die ik eerder gezien had, maar nu in de opruiming waren (tip van mijn partner!) en de verkoopster vraagt aan mij, kan ik U helpen, mevrouw?
Maar ik ben dan toch echt in mijn deels mannelijke kleding en zonder make-up, heb wel al behoorlijk veel en wat langer haar en gelukkig bijna geen baard meer!

Dus dat gaat de goede kant op en het voelt gewoon zo goed.
En zelf zeg ik als ik iets stoms doe of het lukt niet, trut of Franka dat doe je niet goed, tegen mij zelf.
Ik ben ook door toe te geven aan het begin van dit jaar, dat ik TS ben, rustiger geworden en voel me beter (was ineens na 33 jaar van het nagelbijten af!), kan zelfs mijn werk weer beter aan.

Het is gewoon dat je wilt ophouden met acteren een man te zijn, want dat doen wij denk ik en daar zit die naam aan verbonden.
Dus dat wil je kwijt en dus kan het je tegen staan als jij je eigen naam uitspreekt, want je wilt immers anders zijn!

Maar dat komt wel goed, alleen het duurt even!

Groetjes,
Franka.

Hoi meiden,

vandaag intake gehad. Eerst met Dr. de Ronde en later een gesprekje met Jos Megens. Mijn verhaal was 'klassiek' en ik ben zo gezond als een visje, dus er is geen enkele belemmering. Nu begint het lange wachten omdat de wachtlijst nu ruim 4 maanden is. Gelukkig komt er binnenkort een nieuwe psych bij en dat zou de boel behoorlijk moeten versnellen.
Misschien rond mijn verjaardag in april het eerste gesprek dus.
Ze zijn geweldig lief bij het VU en geven je echt het gevoel dat ze je begrijpen en graag helpen. Jos was joviaal en meldde me nog dat ik de laatste nieuwe was dit jaar. Scheelt toch mooi een paar weken en gelukkig nog voor de Kerst begonnen.
Ben nu vooral blij dat het allemaal serieus gestart is.

groetjes,
Alice