Travestie.org

Hi Quinty,
je overpeinzingen zijn heel herkenbaar (heel fijn dus dat je toch op OK hebt geklikt). Dat zijn de punten waar ik ook heel lang mee heb geworsteld.

quintytamara schreef: Durf ik niet op te antwoorden. Dat is een kwestie van jezelf kennen, weten of je jezelf genoeg moeilijke en ongemakkelijke vragen hebt gesteld die steeds weer op hetzelfde antwoord uitkomen.

Ik vond nog een belangrijke extra voorwaarde voor een transitie: verbeterd het mijn levenskwaliteit. En daarvoor vond ik de voorwaarden: kan ik een redelijk leven als vrouw krijgen qua acceptatie en passabiliteit, wordt ik niet verschrikkelijk eenzaam en kan ik het allemaal aan.

Dit is heel herkenbaar en je hebt het hier nu mooi voor me neergezet. Voor mij is het ook heel belangrijk dat het realistisch moet zijn dat mensen mij zien als vrouw. Wat dat betreft moet ik -denk ik- niet klagen, er zullen genoeg TS'en zijn die er beter voor (hebben ge)staan dan ik, maar ik denk dat ik met mijn lengte en lichaam best wel moet kunnen wegkomen (de meest kritische zwakke punten zijn in ieder geval wel verbeterbaar)

quintytamara schreef: En mijns inziens moet je je goed bedenken dat het wel een soort van surrogaat is, realistisch zijn in welke mate je echt "vrouw wordt (bent)".
Je hebt een verleden, een omgeving en alles. In veel opzichten blijf je wel trans, een soort van vrouw, maar met andere angsten, onzekerheden en mogelijkheden. Echt "gewoon vrouw" wordt je nooit. Je zult altijd in bepaalde mate geconfronteerd blijven met je verleden. In het oog springend voor mij zijn: het aan je toekomstige partners moeten vertellen, het niet kunnen krijgen van kinderen, het niet mee kunnen praten over standaard vrouwenprobleempjes, soms wat minder jezelf zijn tbv je passabiliteit en onzekerheid mbt tot passabiliteit, wat echt de meeste transen hoe passabel ook hebben en niet snel overheen komen. (Ken ze die zich er na 15 jaar nog zorgen om maken)

Ik ben me daar ook heel erg van bewust. Toen ik ongeveer 7 jaren geleden al op het punt stond naar de VU te stappen, kon ik uiteindelijke die stap voor mijzelf niet kon accepteren. En een van de belangrijkste redenen was toen wel het besef dat ik nooit een "gewoon vrouw" zou worden. Nu jaren later besef ik eigenlijk dat ik als man ook niet echt geslaagd ben, eigenlijk kan ik mezelf niet anders zien dan een soort van surrogaat-man...

quintytamara schreef: Eh, zal ik nou op "OK" klikken en versturen? Nou doe het maar wel, maar niks hierboven is waarheid, alleen maar wat overpeinzingen vanuit mezelf.

Groetjes,
Quinty

/edit: uiteindelijk vind ik dus wel dat het mijn levenskwaliteit aanzienlijk verbeterd heeft, ondanks de beperkingen. Voel me zoveel meer mezelf, ben trots op het lichaam waar ik me eerst voor schaamde en bevrijd van mijn zwaarwegende geheimen , wat een bevrijding op zich is.
Door positiever zelfbeeld is mijn leven leuker, en is mijn sociaal leven wel veranderd maar ook gegroeit. In alles voor mij de moeite waard geweest en erg gelukkig met mijn moeilijke beslissing.

Die beperkingen zullen er voor mij ook altijd blijven, maar zoals het nu gaat, gaat het ook niet goed met mij. Mijn sociaal leven stelt inmiddels bijzonder weinig meer voor en wat betreft mijn zelfbeeld...
Ergens zie ik het ook zeker nog wel als een sprong in het duister. Maar je weet toch niet wat de toekomst precies gaat brengen. Maar ik heb er inmiddels wel wat vertrouwen in, dat ik een weg kan kiezen die wat goeds kan brengen.

Ik ben echt heel blij dat je op ok hebt geklikt, want je persoonlijke overpeinzingen zijn heel nuttig en volgens mij ook verschrikkelijk waar.

De vraag of het mijn kwaliteit van leven zou verbeteren heb ik (tot dusver) negatief beantwoord, vandaar dat ik me over die passabiliteit ook niet zo druk maak, het is tenslotte niet echt aan de orde.

Het is voor iedereen toch net weer anders he.

Bedankt

Irene

Irene schreef: De vraag of het mijn kwaliteit van leven zou verbeteren heb ik (tot dusver) negatief beantwoord, vandaar dat ik me over die passabiliteit ook niet zo druk maak, het is tenslotte niet echt aan de orde.

Dat ik me daar al behoorlijk lang wel druk over aan het maken was, zei dus waarschijnlijk ook al wel het nodige...

Irene schreef: Het is voor iedereen toch net weer anders he.

Irene, ik ben blij voor je, dat het bij jou in ieder geval wel anders is!

In wat schijnbaar willekeurige volgorde:

Arike schreef:Ergens zie ik het ook zeker nog wel als een sprong in het duister. Maar je weet toch niet wat de toekomst precies gaat brengen. Maar ik heb er inmiddels wel wat vertrouwen in, dat ik een weg kan kiezen die wat goeds kan brengen

Zoals je aan mijn "/edit:" eigenlijk al af kon lezen, is het uiteindelijk voor mij ook een sprong in het diepe geweest. Je kan nooit met zekerheid zeggen dat het leven ook beter worden maar er wel behoorlijk zeker van raken dat het je beste kans is. Als je dan ook nog van het type bent dat "worst-case-scenarios" bedenkt valt het al snel mee ook Zonder gekheid lijkt het voor veel transjes meestal meer mee te vallen dan verwacht. Nu is de kans natuurlijk aanwezig dat je diegene bij wie het tegenvalt niet of nauwelijks hoort, maar over het algemeen valt het de meeste mensen niet tegen. Aanwijzingen zijn o.a. de band met je familie, de tolerantie van je omgeving, en hoe sterk je in je eigen schoenen staat. Het helpt als je als vrouw je mannetje kan staan.

En ook:

Arike schreef:Nu jaren later besef ik eigenlijk dat ik als man ook niet echt geslaagd ben, eigenlijk kan ik mezelf niet anders zien dan een soort van surrogaat-man...

en

Arike schreef:maar zoals het nu gaat, gaat het ook niet goed met mij.

"helpt".
Je hebt voor je gevoel steeds minder te verliezen en zoals het gaat gaat het ook niet. Sterker nog, op een gegeven moment maken zelfs de eerdere "verstandige" overwegingen van mij niet meer echt uit. Het maakt dan niet meer uit eigenlijk, je kan toch niet anders en of je nou in een hutje op de hei beland... Dan wordt weer geldig: wat hebben ze op deze manier aan je, en kan je niet meer voor anderen betekenen en zelf gelukkiger worden door voor jezelf te kiezen. Soms is het nuttig om eerst voor jezelf te kiezen. (pfff wat *** ik verstandig zeg )



Ander onderwerp, zonder eerder draadje dunnetjes over te willen doen:

Arike schreef:maar ik denk dat ik met mijn lengte en lichaam best wel moet kunnen wegkomen (de meest kritische zwakke punten zijn in ieder geval wel verbeterbaar)

en

Irene schreef:passabiliteit ook niet zo druk maak, het is tenslotte niet echt aan de orde.

Kijk, bij mij is passabiliteit op verschillende niveaus belangrijk. En daarbij wil ik zeggen dat ik niet de volle 100% passabel ben, niet denk of probeer "stealth" te leven en het in sommige situaties helemaal niet belangrijk voor me is. Overigens behaalt het overgrote deel van de transjes een voldoende en leefbaar passabiliteits niveau. Mijn grootste probleem is mijn lengte en mijn handen. Ik ben 1.85 en heb flinke handen, dat zorgt er sowieso voor dat je opvalt, ik ben meestal een van de langste in een groep, jongens en meisjes, en als ik mensen vertel dat ik trans ben hoor ik het meest: "oh ik dacht al wat heb je grote handen". Toen ik klein was vond ik mezelf het meest op een jongetjes-aap lijken, en toen wist ik me al transje dus maak me er al een tijdje zorgen over.

Passabiliteit maakt het leven gewoon makkelijker, leuker, maakt het minder een gevecht en minder gevaarlijk en bied je meer kansen en een volwaardiger leven als vrouw...mijns inziens

Het is belangrijk voor me zo passabel te zijn, dat iemand die meneer tegen me zegt zelf meer voor *** staat dan ik. Oftewel dat mensen gewoon mevrouw tegen me zeggen. Ik heb een tijd gehad dat het vaak in het middden gelten werd, en dat vond ik extreem moeilijk mee te leven binnen een jaar tijd. Ik heb een altijd al gewenste FFS toen zo veel mogelijk bespoedigd en dat hielp afdoende.

Het is belangrijk voor me dat ik kans op werk heb.

Het is belangrijk voor me dat ik kans op liefde heb. Maar daar helpt een leuke persoonlijkheid ook erg mee.

Het is belangrijk voor me dat ik niet op elk ongewenst moment aan mijn TS herinnerd wordt, ook al gebeurd het een enkele keer toch wel, sommige mensen hebben er een bepaald oog voor. Sowieso is passabiliteit zeker ook iets van "de eye of the beholder".

Het is belangrijk dat ik niet steeds gespot wordt omdat reizen in het OV dan veiliger en leuker is, en je nog eens angs een groepje intolerante mensen kan lopen zonder gevaar.


Het is niet belangrijk voor me dat mijn directe opmgeving denkt dat ik als vrouw geboren ben, integendeel, dat praat zo lastig, ik kan niet (goed) liegen.


Je kan met 1.85 en grote handen (gelukkig wel schoen-confectiemaat 42, net te doen in gewone winkel) best voldoende passabel worden voor een redelijk onopvallend leventje, en ook met nog een stuk slechtere kaarten dan ik al met al had is er qua passabiliteit een heel leefbaar leven te leven. En natuurlijk is passabiliteit geen kwestie van een mooi gezichtje, het is een combinatie van gezicht, fysiek, stem, mototriek en gedrag. Dus je kan heel wat doen om het voldoende goed te laten komen.




Eigenlijk het enige echt grote gevaar als je zover bent dat je aan een transitie begint is het TE positief inschatten. Als je realistisch bent komt het wel goed, als je pessimistisch bent valt het waarschijnlijk erg mee, maar als je te hoge en onrealistische verwachting hebt dan kan het verschrikkelijk tegenvallen en jij spijtoptant worden.

Oja, nog even een paar voordelen van een trans boven een normale vrouw: je bent je meer bewust van en geniet dus veel bewuster van je leven als vrouw. En in relaties heb ik ook voordelen voor een man boven een normale vrouw. Ik heb meer begrip voor mannen en kan over ontiegelijk veel dingen meepraten. Ik ben voor sommige jongens een vriend, vriendin en seksueele partner in een.
Zaterdag zat ik om twee uur 's nachts met mijn nieuwe vriendje over de eigen frequentie van alle objecten en "noise cancelation technologie" te praten terwijl ik aan een jointje bezig was.
Ik zei hem nog: kom er maar eens om bij de gemiddelde vrouw.

Nou ja, weer 2 cent.

Groetjes,
Quinty
- die echt niet de wijsneus uit wil hangen hoor.

Hoi Arike,

Jouw verhaal klinkt mij heel bekend in de oren, op het punt na dan, i.v.m. je relatie, want daar hoef ik nog geen rekening mee te houden.

Afgelopen zomer heb ik dus ook de stap naar Tanja van Hengel gezet, ze heeft mij in elk geval er al mee geholpen dat ik nu beter weet hoe het bij me zit, op zich weet je het wel, maar je zoekt toch ook wel een bevestiging.
Nu ik mijn bevestiging heb zit ik meer in de afwegingsfase, wat kan ik verliezen aan de ene kant, en wat valt er te winnen aan de andere kant, daar wordt ik ook goed mee geholpen, dat zeker wel.
Bij mijzelf is het zo dat mijn "nuchtere kant" behoorlijk botst met mijn gevoel op sommige momenten, daarom heb ik voor mezelf ook besloten om het rustig aan te doen, veel info in te winnen, ook i.v.m de nodige stappen die er te zetten zijn.
Voor mij is het erg belangrijk dat ik mijn gevoelens kan uiten op een manier die bij mij past, als "man" lukt mij dat niet echt, en als vrouw wel.
Gelukkig heb ik wel vrienden waarbij ik mezelf kan zijn, bij hun kan ik hele weekenden en vakanties mezelf zijn, ook vaak winkelen en uitgaan.
Door al die ervaringen, kan ik wel al een betere afweging gaan maken, aangezien ze gelukkig erg positief zijn in het algemeen.

Dit is nu wel vanuit mezelf geschreven (hoe ik er mee omga) en ik sta ook nog aan het begin ervan, het enigste wat ik je mee kan geven is: doe het in je eigen tempo, luister goed naar je gevoel, probeer er met anderen over te praten en ja, ben eerlijk naar je vriendin(het kan positief uitpakken, of negatief, maar is wel zo eerlijk naar haar toe).
Veel sterkte hierbij gewenst.

Verder wil ik alle schrijfsters in deze draad bedanken, want het helpt mij ook weer een stukje verder .

Veel liefs Bibi

Quinty schreef:

Je hebt voor je gevoel steeds minder te verliezen en zoals het gaat gaat het ook niet.

Ik heb nog steeds het gevoel dat ik heel erg veel te verliezen heb en dat het nog steeds wel gaat.

Irene

Bibi_ schreef:Bij mijzelf is het zo dat mijn "nuchtere kant" behoorlijk botst met mijn gevoel op sommige momenten, daarom heb ik voor mezelf ook besloten om het rustig aan te doen, veel info in te winnen, ook i.v.m de nodige stappen die er te zetten zijn.

Hoi mensen

Dit gevoel van Bibi heb ik heel erg lang gehad, en ik kwam daar maar niet uit. Gevelsmatig was alles voor, maar al redenerend wist ik zoveel tegenwerpingen te maken dat ik daar niet uit kwam.

Pas toen ik op een gegevebn moment accepteerde dat dit nou eenmaal niet te beredeneren valt, en dat ik maar eens wat meer naar mijn gevoel moest luisteren, kwam ik verder. En ik heb daar geen spijt van gehad, al is zoiets natuurlijk heel erg persoonlijk.

Irene schreef:Ik heb nog steeds het gevoel dat ik heel erg veel te verliezen heb en dat het nog steeds wel gaat.

Irene,

Als jij vanmening bent dat het gaat, en dat je kunt leven zoals je nu bent, moet je beslist niet verder gaan.
Bij mij was dat ook een tijd zo (dacht ik). Maar toen ik vastliep en niet meer kon functioneren, ben ik verder gegaan.
Al denk ik nu dat ik het veel eerder had moeten doen.

quintytamara schreef:... maar er wel behoorlijk zeker van raken dat het je beste kans is. Als je dan ook nog van het type bent dat "worst-case-scenarios" bedenkt valt het al snel mee ook Zonder gekheid lijkt het voor veel transjes meestal meer mee te vallen dan verwacht.

Dat is wel fijn om te horen, maar ik blijf wel beseffen dat ik niet op weg naar een toekomst ben met alleen maar rozengeur en manenschijn

quintytamara schreef:... Sterker nog, op een gegeven moment maken zelfs de eerdere "verstandige" overwegingen van mij niet meer echt uit. Het maakt dan niet meer uit eigenlijk, je kan toch niet anders en of je nou in een hutje op de hei beland... Dan wordt weer geldig: wat hebben ze op deze manier aan je, en kan je niet meer voor anderen betekenen en zelf gelukkiger worden door voor jezelf te kiezen. Soms is het nuttig om eerst voor jezelf te kiezen. (pfff wat *** ik verstandig zeg )

dat ga ik zeker wel goed op me laten inwerken

quintytamara schreef:...
...En daarbij wil ik zeggen dat ik niet de volle 100% passabel ben, niet denk of probeer "stealth" te leven en het in sommige situaties helemaal niet belangrijk voor me is. ...Mijn grootste probleem is mijn lengte en mijn handen. ...

Vroeger vond ik het doel van "stealth" wel belangrijk, maar ik heb niet meer de illusie dat dat haalbaar is voor mij of nastrevenswaardig...
en ja met mijn handen zit ook wel een beetje, daar valt net als lengte (en schouderbreedte helaas trouwens ook....) toch wel heel weinig aan te doen. Maar ik probeer altijd maar te denken dat Nederland wel het land van de grote vrouwen is, en als ik om me heen kijk (en dat doe ik al jaren ) dan zie ik toch genoeg lange vrouwen (of met grote handen ) tussen wie ik niet al te veel zou moeten opvallen.

quintytamara schreef:...
Eigenlijk het enige echt grote gevaar als je zover bent dat je aan een transitie begint is het TE positief inschatten. Als je realistisch bent komt het wel goed, als je pessimistisch bent valt het waarschijnlijk erg mee, maar als je te hoge en onrealistische verwachting hebt dan kan het verschrikkelijk tegenvallen en jij spijtoptant worden.

Wat de toekomst precies in petto gaat hebben voor mij, geen idee, maar mijn passabiliteit te positief inschatten, dit zie ik me nog niet zo snel doen, maar in ieder geval bedankt voor de waarschuwing!

Bibi_ schreef:Afgelopen zomer heb ik dus ook de stap naar Tanja van Hengel gezet, ze heeft mij in elk geval er al mee geholpen dat ik nu beter weet hoe het bij me zit, op zich weet je het wel, maar je zoekt toch ook wel een bevestiging.
Nu ik mijn bevestiging heb zit ik meer in de afwegingsfase

Die bevestiging ben ik dus nog naar op zoek... en ergens ben ik dus de zaken wel aan het omdraaien, want aan het afwegen ben ik ook al wel...
Ergens is dat een proces dat al een hele tijd in mijn hoofd aan het spelen is.
En wat als de bevestiging van mijn gevoel uitblijft... dan weet ik eigenlijk nog niet of ik daar niet blij mee moet zijn of juist wel.... Maar zover is het voor mij nog niet....

Cynthia schreef:

Bibi_ schreef:Bij mijzelf is het zo dat mijn "nuchtere kant" behoorlijk botst met mijn gevoel op sommige momenten, daarom heb ik voor mezelf ook besloten om het rustig aan te doen, veel info in te winnen, ook i.v.m de nodige stappen die er te zetten zijn.

Hoi mensen

Dit gevoel van Bibi heb ik heel erg lang gehad, en ik kwam daar maar niet uit. Gevelsmatig was alles voor, maar al redenerend wist ik zoveel tegenwerpingen te maken dat ik daar niet uit kwam.

Pas toen ik op een gegevebn moment accepteerde dat dit nou eenmaal niet te beredeneren valt, en dat ik maar eens wat meer naar mijn gevoel moest luisteren, kwam ik verder. En ik heb daar geen spijt van gehad, al is zoiets natuurlijk heel erg persoonlijk.

Mijn nuchtere kant heeft me zo al jaren tegengehouden, en ben altijd bang geweest om me over te geven aan mijn gevoel. Maar ik heb nu zoiets van, hoe eng ook, laat ik dat drempeltje toch maar nemen.

Bibi_ schreef:Voor mij is het erg belangrijk dat ik mijn gevoelens kan uiten op een manier die bij mij past, als "man" lukt mij dat niet echt, en als vrouw wel.

ik had dat ook zo kunnen opschrijven....

Bibi_ schreef:Dit is nu wel vanuit mezelf geschreven (hoe ik er mee omga) en ik sta ook nog aan het begin ervan, het enigste wat ik je mee kan geven is: doe het in je eigen tempo, luister goed naar je gevoel, probeer er met anderen over te praten en ja, ben eerlijk naar je vriendin(het kan positief uitpakken, of negatief, maar is wel zo eerlijk naar haar toe).
Veel sterkte hierbij gewenst.

Dank je. Ik ga eens goed nadenken hoe ik dit ga oplossen.
Ik heb al een hele tijd in mijn onderschrift hier staan dat ik goed naar mij zelf moet luisteren, laat ik dat eindelijk maar eens gaan doen ook

Hoi Arike

Arike schreef:

quintytamara schreef:...
Eigenlijk het enige echt grote gevaar als je zover bent dat je aan een transitie begint is het TE positief inschatten. Als je realistisch bent komt het wel goed, als je pessimistisch bent valt het waarschijnlijk erg mee, maar als je te hoge en onrealistische verwachting hebt dan kan het verschrikkelijk tegenvallen en jij spijtoptant worden.

Wat de toekomst precies in petto gaat hebben voor mij, geen idee, maar mijn passabiliteit te positief inschatten, dit zie ik me nog niet zo snel doen, maar in ieder geval bedankt voor de waarschuwing!

Hier bedoel ik niet passabiliteit maar je hele transitie te positief inschatten. Inderdaad van hoeveel je nou eigenlijk "gewoon vrouw" wordt tot hoe makkelijk het zal worden. Als je heel verlegen bent wordt je niet opeens heel brutaal, als je geen sociaal leven hebt ontstaat die niet opeens spontaan, al kan je wel wat uit je schulp kruipen in je transitie. Als je financieele problemen hebt lossen die niet op, als je geen werk hebt vind je niet makkelijker een baan enzovoort. Goeddeels blijft je leven je leven. En ik zie mijn transitie wel als een betere kans, het jezelf lekkerder in je vel en leven voelen een motivatie om weer hard mijn best te doen om alles wat niet goed is in mijn leven te verbeteren. Maar het gebeurt niet vanzelf.

Maarja, goed, eigenlijk verdenk ik je niet zo van het type zijn dat het te positief inschat. Was meer voor de volledigheid, ik ken wel mensen die bijvoorbeeld vrij eenzaam waren en dachten dat de transitie daar wel verandering in zou brengen. Maar daar heb je toch ook echt beetje fatsoenlijke contactuele eigenschappen voor nodig en daarvoor moet je wel je huis uit enzo.

Groetjes,
Quinty

Cynthia schreef:

Irene,

Als jij vanmening bent dat het gaat, en dat je kunt leven zoals je nu bent, moet je beslist niet verder gaan.
Bij mij was dat ook een tijd zo (dacht ik). Maar toen ik vastliep en niet meer kon functioneren, ben ik verder gegaan.
Al denk ik nu dat ik het veel eerder had moeten doen.

Komt tijd komt raad, en als ik dan denk dat had ik veel eerder moeten doen is de raad gewoon niet op tijd gekomen

Irene

Bedankt voor jullie reacties! Dat was een goede duw in de rug om niet te gaan uitstellen. Ik heb het er nu inmiddels over gehad met haar. Ik zag er vreselijk tegen op. Maar haar reactie viel uiteindelijk mee. Het is wel heel goed dat we allebei nu weten wat ik voel. Dit staat dan nog verder los van de vraag: wat te doen ermee...?
Ergens probeer ik voor mezelf ook wel af te wegen, dat ik de "grote stap" niet serieus zou moeten overwegen, laat staan zetten. Maar het gevoel in mij dat is er en dat blijft. Maar gelukkig is er nog voldoende tijd om daar uit te komen...
Het blijft wel een heel lastige worsteling. Het zijn toch vooral ook mijn gevoelens voor haar die opboksen tegen de vrouwelijke kant in mij. Heel verwarrend ook, maar nu op dit moment veel minder acuut dan het dilemma waarmee ik dit topic ben gestart.

Arike schreef:Ik heb het er nu inmiddels over gehad met haar. Ik zag er vreselijk tegen op. Maar haar reactie viel uiteindelijk mee. Het is wel heel goed dat we allebei nu weten wat ik voel.

Goedzo! Ik vind het een heel goede, nodige maar ook dappere stap. Knap van je, en fijn dat het meeviel.

Groetjes,
Quinty

Hoi Arike,

Fijn dat het heel goed mee is gevallen, maakt je allleen maar sterker .

groetjes
Bibi