Travestie.org

Nou, da's wel erg algemeen...

Ik zou "alarmbel" eerder vertalen met: "het moment dat je begon te rennen". Dat moment bestaat in ieder geval voor -veel- TG/TS-en...

Groetjes,

Frederique

Frederique_ schreef:Nou, da's wel erg algemeen...

Ik zou "alarmbel" eerder vertalen met: "het moment dat je begon te rennen". Dat moment bestaat in ieder geval voor -veel- TG/TS-en...

Groetjes,

Frederique

Daar kan ik me ook wel een beetje in vinden, bij mij was het in iedergeval zou dat er al heel erg lang een belletje aan het rinkelen was. Maar dat is vrij makkelijk te negeren en weg te drukken, tot het moment dat je het niet meer wil.

Ik kan me niet voorstellen dat je het helemaal wegdrukt en gewoon trouwt en kinderen krijgt, om dan op je 50ste toch maar om te gaan.

Ik zie de alarmbel meer als een moment dat je beseft dat je iets moet gaan doen.

hoi meiden,

van een echte alarmbel kan ik bij mezelf niet echt spreken. het is meer van het altijd wel geweten hebben dat ik anders ben, de dingen anders ervaren dan de mannen om me heen. en dan door een levenservaring te lezen van een post-op vrouw zo te beseffen "hé der zijn dingen die ik ook zo ervaar" wat verder informatie op gezocht, andere ervaringen van verschillende personen gelezen en zo dan steeds meer tot het besef komen wat er eigenlijk stoort aan mezelf. ergens wel een soort van een alarmbel maar dan ééntje die heel stilletje begon en daarna pas luider werd.
ik heb geen zus noch broer om mezelf aan te spiegelen. ik paste eigenlijk niet echt bij de jongens van mijn klas (lagere school periode), vooral de andere interesses, en met de meisjes was er ook niet echt contact om daar herkenning in te vinden, ik kon dus niet echt zeggen op dat ogenblik ik ben een meisje, nee niet echt. ik heb me al zo lang ik me kan herinneren geschaamd voor mijn lijf maar nooit echt geweten waarom, en zo is het steeds verder opgeschoven. heel onzeker zijn van mezelf, schrik om mijn gevoelige/vrouwelijke natuur te tonen. om toch maar niet uit de groep gestoten te worden.
in de pubertijd wel wat meer problemen gehad door nogal zwaarlijvig; mede door een slecht gevoel en zelfbeeld wat minder op eten letten, troost zoeken in eten een reden geven van daarom hoor ik er niet bij.... zoveel moeite doen om toch maar het beeld van een jongen neer te zetten, hoewel het niet juist aanvoelde. en toch nog niet weten dat ik geen jongen /man ben.
dat is maar door later de reeds vernoemde levenservaringen te lezen dat ik ergens tot het besef ben gekomen van wat er niet juist was in mijn plaatje. het besef van" ik ben een vrouw"(in mijn hoofd).
nogthans zo nu en dan dromen dat ik een vrouw was en toch nog niet dat besef.

(my 2cents)
ik denk dat de grens of de tijd tussen het beseffen "der is iets anders aan mij" en het een plaats of een naam kunnen geven redelijk groot is. vandaar dat men het een alarmbel kan noemen, dat moment dat het een naam krijgt.



groetjes Samantha

Bij mij was het meer een opstapeling van frustraties, waar het verdrongen T gevoel aan ten grondslag blijkt te liggen.
Te lang verdrongen, en dan komt het tot een moment waar je het verbergen niet meer aan kan, en je dan kompleet in een spagaat terecht komt.
Je gaat hulp zoeken, via diverse sites, waaronder deze. En dan merk je dat de raakvlakken teveel zijn om het te ontkennen.
(het angstige stemmetje in je achterhoofd krijgt opeens gelijk.)

voordeel van de alarmbel is dat je in 1 klap al je twijfels kwijt bent, ineens besef je exact hoe het zit, alles in je hoofd klopt ineens

je weet ook meteen wat je wilt

opluchting, maar ook wordt er een energiebron aangeboord die ik iig nog nooit zo gevoeld had

noem het de wil om te leven

samantha schreef:hoi meiden,

van een echte alarmbel kan ik bij mezelf niet echt spreken. het is meer van het altijd wel geweten hebben dat ik anders ben, de dingen anders ervaren dan de mannen om me heen. en dan door een levenservaring te lezen van een post-op vrouw zo te beseffen "hé der zijn dingen die ik ook zo ervaar" wat verder informatie op gezocht, andere ervaringen van verschillende personen gelezen en zo dan steeds meer tot het besef komen wat er eigenlijk stoort aan mezelf. ergens wel een soort van een alarmbel maar dan ééntje die heel stilletje begon en daarna pas luider werd.
ik heb geen zus noch broer om mezelf aan te spiegelen. ik paste eigenlijk niet echt bij de jongens van mijn klas (lagere school periode), vooral de andere interesses, en met de meisjes was er ook niet echt contact om daar herkenning in te vinden, ik kon dus niet echt zeggen op dat ogenblik ik ben een meisje, nee niet echt. ik heb me al zo lang ik me kan herinneren geschaamd voor mijn lijf maar nooit echt geweten waarom, en zo is het steeds verder opgeschoven. heel onzeker zijn van mezelf, schrik om mijn gevoelige/vrouwelijke natuur te tonen. om toch maar niet uit de groep gestoten te worden.
in de pubertijd wel wat meer problemen gehad door nogal zwaarlijvig; mede door een slecht gevoel en zelfbeeld wat minder op eten letten, troost zoeken in eten een reden geven van daarom hoor ik er niet bij.... zoveel moeite doen om toch maar het beeld van een jongen neer te zetten, hoewel het niet juist aanvoelde. en toch nog niet weten dat ik geen jongen /man ben.
dat is maar door later de reeds vernoemde levenservaringen te lezen dat ik ergens tot het besef ben gekomen van wat er niet juist was in mijn plaatje. het besef van" ik ben een vrouw"(in mijn hoofd).
nogthans zo nu en dan dromen dat ik een vrouw was en toch nog niet dat besef.

(my 2cents)
ik denk dat de grens of de tijd tussen het beseffen "der is iets anders aan mij" en het een plaats of een naam kunnen geven redelijk groot is. vandaar dat men het een alarmbel kan noemen, dat moment dat het een naam krijgt.



groetjes Samantha

Behalve de zwaarlijvigheid kan ik me ontzerttend vinden in jou verhaal.