Geplaatst: wo jul 02, 2008 8:35
hoi meiden,
wat ben ik blij met die diversiteit aan meningen, nu wat de poll betreft valt het me op dat er toch blijkbaar niemand geloofd dat er "mannen" bestaan. nu zal dat wel voor een groot stuk liggen aan de groep waaraan de vraag gesteld wordt? ik bedoel daarmee dat ik daar echt wel geen sluitende conclusie uit kan/wil trekken, het viel me nu gewoon op.
lief dinnetje schreef:
wat betreft het tussen twee genders inleven het kan wel denk ik, maar hier in "onze" westerse samenleving wordt dat tot nu toe toch niet echt aanvaard, denk ik dan. ik hoop dat toekomstige generaties daar beter mee zullen omgaan. daarom denk ik ook dat het heel belangrijk is dat er getuigenissen de wijde wereld worden in gestuurd. zowel de positieve als de negatieve. ik kan me ook heel goed voorstellen dat in de transitie zomaar voor het grote publiek een getuigenis doen helemaal niet evident is. ik zou het niet zomaar kunnen. want als ik het zo mag stellen de transitie is toch denk ik voor ieder een onzekere periode.
lang leve het internet? ik denk dat vooral de oudere generatie kan betamen dat voor het internet deze euh... problematiek nog veel moeilijker te bespreken was. dat je al ergens in een variëté wereldje moest vertoeven om een beetje aanvaarding te vinden?
ik denk nu vooral aan een verhaaltje uit kleine Robbe. (voor wie het niet kent): Kleine robbe is op bezoek/verlof bij tante truus die hij eigenlijk een beetje eng vindt. op een morgen strompelt hij half slaperig, naar de badkamer en ziet dat tante truus zich staat te scheren en geen borsten meer heeft; waarop hij wegloopt en tante truus hem achterna gaat. eens hem in gehaald te hebben doet tante truus hem haar verhaal. dat ze zich als kind al altijd anders gevoeld heeft en dat door een toneelstukje op te voeren in het leger (de tijd dat er nog geen vrouwen waren) zij haar ding gevonden had, de aanvaarding zowel voor zichzelf als door de "buitenwereld" en dat zij dan ook zo is verder blijven leven. en dat iedereen hem nu eigenlijk kent als tante truus. waarop kleine robbe, tante truus niet zo eng meer vindt en veel liever eens op bezoek gaat. zo kort mogelijk samen gevat.
ik hoop dat zulke verhaaltjes ,al is het maar bv.2 procent van de bevolking laat nadenken. nadenken over het feit dat er mensen zijn voor wie het niet zo evident is dat er maar twee geslachten zijn. of dat er echt wel mensen zijn die het moeilijk hebben met het huidige rollenpatroon, gendersoorten, hokjesmentaliteit. of gewoon al mensen die het gewoon moeilijk hebben door bv depressie. ik haal nu depressie aan omdat deze ziekte de laatste tijd toch al wat meer aanvaard wordt dan, laat ons eens zeggen, een twintigtal jaar geleden en ook een beetje omdat depressie voor velen onder ons geen onbekende meer is.
ik denk wel dat velen van de populatie het eigenlijk wel weten/beseffen maar dat het vooral een ver van mijn bed show is.
nog ff toevoegen, ik haal het verhaaltje van kleine Robbe aan omdat dit nu echt eens iets is die niet als vakpers kan omschreven worden. ik bedoel gewoon dat door zulke verhaaltjes het eens onder de aandacht wordt gebracht van een breed publiek zonder dat die er voor geïntereseert hoeft te zijn van uit eigen beleving of beroepshalve. ook al gaat het niet echt over een transsexueel die operatie(s) laat uitvoeren,maar wel over een "man" die als vrouw door het leven gaat.
groetjes Samantha
wat ben ik blij met die diversiteit aan meningen, nu wat de poll betreft valt het me op dat er toch blijkbaar niemand geloofd dat er "mannen" bestaan. nu zal dat wel voor een groot stuk liggen aan de groep waaraan de vraag gesteld wordt? ik bedoel daarmee dat ik daar echt wel geen sluitende conclusie uit kan/wil trekken, het viel me nu gewoon op.
lief dinnetje schreef:
daar kan ik me eigenlijk wel wat bij voorstellen, en dat was ook ergens wel een beetje wat ik ook dacht en bedoel de met "dat hoofdstuk is afgesloten mijn transitie is gebeurt/teneinde". ik kan me heel goed voorstellen dat er op zijn minst een rustperiode nodig is, voor je als post op je ervaringen zou kunnen delen. nu is het ook heel begrijpelijk dat voor wie het een lijdensweg geweest is, dat die personen nooit meer toekomen aan euh... mag ik het hulpverlening noemen?Dat is het niet, maar je wil wel eens iets anders gaan doen in je leven dan met het gegeven 'gender' en 'transseksualiteit' bezig te zijn.
Na 5 jaar zelf aan de weg timmeren ben je het vaak wel even beu om verhalen over : hormonen, operaties, relatie problemen, onzekerheid, outingen .....aan te horen.
wat betreft het tussen twee genders inleven het kan wel denk ik, maar hier in "onze" westerse samenleving wordt dat tot nu toe toch niet echt aanvaard, denk ik dan. ik hoop dat toekomstige generaties daar beter mee zullen omgaan. daarom denk ik ook dat het heel belangrijk is dat er getuigenissen de wijde wereld worden in gestuurd. zowel de positieve als de negatieve. ik kan me ook heel goed voorstellen dat in de transitie zomaar voor het grote publiek een getuigenis doen helemaal niet evident is. ik zou het niet zomaar kunnen. want als ik het zo mag stellen de transitie is toch denk ik voor ieder een onzekere periode.
lang leve het internet? ik denk dat vooral de oudere generatie kan betamen dat voor het internet deze euh... problematiek nog veel moeilijker te bespreken was. dat je al ergens in een variëté wereldje moest vertoeven om een beetje aanvaarding te vinden?
ik denk nu vooral aan een verhaaltje uit kleine Robbe. (voor wie het niet kent): Kleine robbe is op bezoek/verlof bij tante truus die hij eigenlijk een beetje eng vindt. op een morgen strompelt hij half slaperig, naar de badkamer en ziet dat tante truus zich staat te scheren en geen borsten meer heeft; waarop hij wegloopt en tante truus hem achterna gaat. eens hem in gehaald te hebben doet tante truus hem haar verhaal. dat ze zich als kind al altijd anders gevoeld heeft en dat door een toneelstukje op te voeren in het leger (de tijd dat er nog geen vrouwen waren) zij haar ding gevonden had, de aanvaarding zowel voor zichzelf als door de "buitenwereld" en dat zij dan ook zo is verder blijven leven. en dat iedereen hem nu eigenlijk kent als tante truus. waarop kleine robbe, tante truus niet zo eng meer vindt en veel liever eens op bezoek gaat. zo kort mogelijk samen gevat.
ik hoop dat zulke verhaaltjes ,al is het maar bv.2 procent van de bevolking laat nadenken. nadenken over het feit dat er mensen zijn voor wie het niet zo evident is dat er maar twee geslachten zijn. of dat er echt wel mensen zijn die het moeilijk hebben met het huidige rollenpatroon, gendersoorten, hokjesmentaliteit. of gewoon al mensen die het gewoon moeilijk hebben door bv depressie. ik haal nu depressie aan omdat deze ziekte de laatste tijd toch al wat meer aanvaard wordt dan, laat ons eens zeggen, een twintigtal jaar geleden en ook een beetje omdat depressie voor velen onder ons geen onbekende meer is.
ik denk wel dat velen van de populatie het eigenlijk wel weten/beseffen maar dat het vooral een ver van mijn bed show is.
nog ff toevoegen, ik haal het verhaaltje van kleine Robbe aan omdat dit nu echt eens iets is die niet als vakpers kan omschreven worden. ik bedoel gewoon dat door zulke verhaaltjes het eens onder de aandacht wordt gebracht van een breed publiek zonder dat die er voor geïntereseert hoeft te zijn van uit eigen beleving of beroepshalve. ook al gaat het niet echt over een transsexueel die operatie(s) laat uitvoeren,maar wel over een "man" die als vrouw door het leven gaat.
groetjes Samantha