Ik herken veel in alle stukjes tekst van digeen die me voor waren. Ik zit nu ook in een fase da tik he tiedereen wil vertellen die me dierbaar zijn, aleen kan ik het niet bij iedereen even goed.
Ook is m'n relatie daarom nogal grimmig nu, omdat ik m'n vriendin het nog steeds nie thelemaal kan vertellen wat ik nu werkelijk wil, vrouw zijn. Maar ik kan dat niet. Zaterdag heb ik voor de simpelste manier gekozen en ben bezig met een brief aan haar waar ik m'n hele boekje open gooi. Nu weet ik dat daar ook concequenties aan vast ziten, maar liever zo dan nog zo'n half jaar. Vrijdag heb ik m'n intake en m'n vriendin is dan vrij. Warschijnlijk heeft ze dus de brief gelezen als ik thuis ben en begint het weekend goed praten. Ook ben ik tegelijkertijd bezig om m'n vader op de hoogte te stellen. Ik weet dat hij het van me accepteerd maa ral die moment en die ik me them meegemaakt heb alszijnde zoon/vader, dat lijkt me pijn bij hem te doen en ik kan geen mensen kwetsen.
15 November kom ik eindelijk naar de T&T Avodn en voor die dag wil ik m'n vader het weet, omdat ik die avond ook bij m'n ouders slaap. Of ik ook thuis kom als Meike weet ik niet, het zal heel apart zijn, maar ergens hoop ik dat ik die moed wel heb.
Het nut van het vertellen is vooral om jezelf wat rust te geven. Ik denk al heel lang op de manier van "Wij t* meisjes doen er veel moeilijker over dan het in werkelijkheid is" En zo ga ik met die houding er ook voor zitten als ik weer bereid ben het iemand te vertellen (als ik het kan)
). Dankzij Je-HEEE-zus Christus heeft haar man de hormonenfles opgegeven. Ik heb met tranen in mijn ogen haar site gelezen.
)
, maar ik vind het geen hobby van ze , zie het eerder als een must , en het is wat bij ze hoort , en wat ze mooi maakt als mens, ik houd nu eenmaal van mensen , die zich zelf durven te zijn 