Travestie.org

San10 schreef:Ja, daar word ik altijd verdrietig van.

Alhoewel het vanuit hun gene wat ze zien oprecht en goed bedoeld kan zijn.

Het moeilijke is ook, voel je je als TG tussen geslachten in en zou je geen probleem hebben als ze je ook als man aanspreken, of voel je je als TG een vrouw maar wil alleen geen operatie, dus eigenlijk een TS die niet het hele traject bewust niet wil, maar wel helemaal vrouw voelt en zo aangesproken wilt worden,
of voel je je dat je helemaal niks wilt zijn, hoe moet men je dan aanspreken als men je naam niet kent?

Ik wil eigenlijk niks zijn, maar er bestaat niks voor. Het s man of vrouw.

Juist die goede bedoeling maakt het soms extra pijnlijk voor mijn gevoel.

Ik vind het niet oké om (ook) als man gezien te worden, maar zie te erg tegen operaties op.

Janiek_ schreef:Ik vind het niet oké om (ook) als man gezien te worden, maar zie te erg tegen operaties op.

Hebben we iets gemist Janiek?

Sticky

San10 schreef: Het moeilijke is ook, voel je je als TG tussen geslachten in en zou je geen probleem hebben als ze je ook als man aanspreken, of voel je je als TG een vrouw maar wil alleen geen operatie, dus eigenlijk een TS die niet het hele traject bewust niet wil, maar wel helemaal vrouw voelt en zo aangesproken wilt worden,
of voel je je dat je helemaal niks wilt zijn, hoe moet men je dan aanspreken als men je naam niet kent?

Wat jij zegt is niet eigenlijk TS. Het is eigenlijk TG. Ik snap je vergelijking wel, tenminste dat denk ik, maar de motivatie van een transseksueel die de gab ingaat met een srs voor ogen is zo wezenlijk anders dan die van een transgender dat er van een glijdende schaal eigenlijk geen sprake kan zijn. Je kunt wel een beetje genderdysfoor zijn, maar een beetje transseksueel bestaat niet.

Sticky schreef:

Janiek_ schreef:Ik vind het niet oké om (ook) als man gezien te worden, maar zie te erg tegen operaties op.

Hebben we iets gemist Janiek?

Hoezo? Dit heb ik hier toch al wel vaker gezegd? Voor mij is een GAB niet iets waar ik zeker van ben dat ik het niet wil; ik voel eerder nogal wat obstakels.

Verder word ik niet veel vaker als man gezien dan de gemiddelde post-op van mijn leeftijd. Als ik bijvoorbeeld - zoals laatst - een lezing houd in de Mozes en Aäronkerk, dan ben ik gewoon mevrouw en wordt verder nergens naar gevraagd. Het is eigenlijk alleen zwemmen, wat minder comfortabel is. En seks hebben als vrouw is terra incognita.

Janiek_ schreef: Als ik bijvoorbeeld - zoals laatst - een lezing houd in de Mozes en Aäronkerk, dan ben ik gewoon mevrouw en wordt verder nergens naar gevraagd.

Moeilijke vraag misschien, maar ik stel 'em toch. Als je stealth een lezing houdt voor een publiek dat me gezien de locatie nogal christelijk lijkt, voel je jezelf dan niet heel hypocriet?

Janiek schreef :

Verder word ik niet veel vaker als man gezien dan de gemiddelde post-op van mijn leeftijd. Als ik bijvoorbeeld - zoals laatst - een lezing houd in de Mozes en Aäronkerk, dan ben ik gewoon mevrouw en wordt verder nergens naar gevraagd. Het is eigenlijk alleen zwemmen, wat minder comfortabel is. En seks hebben als vrouw is terra incognita.

Neem jij ook hormonen ?
Oestrogenen ? Androcur ?

Groetjes,

Mel

Morbide schreef:

San10 schreef: Het moeilijke is ook, voel je je als TG tussen geslachten in en zou je geen probleem hebben als ze je ook als man aanspreken, of voel je je als TG een vrouw maar wil alleen geen operatie, dus eigenlijk een TS die niet het hele traject bewust niet wil, maar wel helemaal vrouw voelt en zo aangesproken wilt worden,
of voel je je dat je helemaal niks wilt zijn, hoe moet men je dan aanspreken als men je naam niet kent?

Wat jij zegt is niet eigenlijk TS. Het is eigenlijk TG. Ik snap je vergelijking wel, tenminste dat denk ik, maar de motivatie van een transseksueel die de gab ingaat met een srs voor ogen is zo wezenlijk anders dan die van een transgender dat er van een glijdende schaal eigenlijk geen sprake kan zijn. Je kunt wel een beetje genderdysfoor zijn, maar een beetje transseksueel bestaat niet.

Ben ik niet mee eens.

Het is onzin om te denken dat er geen mensen zouden zijn die helemaal vrouw voelen, ook hormonen en alles gebruiken maar net die operatie niet willen.
Ik heb groen licht gehad bij het vu en heb uiteindelijk de operatie voor onbepaalde tijd uitgesteld in feite.
Ik heb hormonen via huisarts.
Te zeggen, als je helemaal TS bent dan moet je perse wel een operatie willen, daar ben ik niet mee eens. Sterker nog. Je kan wel een hekel aan je penis hebben, maar toch geen operatie willen.
Je kan ook hebben dat je geeneens een hekel aan je penis hebt, maar helemaal als vrouw wilt leven en in jouw beleving met die penis en in de seksuele beleving toch helemaal vrouw voelt.

Morbide schreef:maar de motivatie van een transseksueel die de gab ingaat met een srs voor ogen is zo wezenlijk anders dan die van een transgender dat er van een glijdende schaal eigenlijk geen sprake kan zijn.

Toch bestaat er ook nog zoiets als non-op ts, er zijn ook tg's die naar een srs toe groeien, en er zijn post-op ts-en die zich later afvragen of het nou allemaal wel zo hard nodig was, of de moeite waard.
Ik snap wel dat er ook een groep is die liever zelf aan de slag gaat als ze niet snel van dat gehate ding af worden geholpen door een eh... chirurg.
Maar met die srs als allesbepalend criterium doe je de waarheid tekort.

Sticky

Sticky schreef:
Toch bestaat er ook nog zoiets als non-op ts, er zijn ook tg's die naar een srs toe groeien, en er zijn post-op ts-en die zich later afvragen of het nou allemaal wel zo hard nodig was, of de moeite waard.
Ik snap wel dat er ook een groep is die liever zelf aan de slag gaat als ze niet snel van dat gehate ding af worden geholpen door een eh... chirurg.
Maar met die srs als allesbepalend criterium doe je de waarheid tekort.

Denk je dat welke uitleg dan ook meehelpt om de haat die ik had te relativeren? Een non op vind ik een TG. Zwaarwegende medische redenen uitgezonderd. En dan nog. Voor mij was het ik weg of dat weg. Als er een paar procent kans was geweest om de boel te overleven, had ik het waarschijnlijk nog gedaan. Passabiliteit is niet een graadmeter voor transeksualiteit. Het hokje transgender lijkt me ruim genoeg om het hokje transigheid niet op te gaan rekken met non ops.

Morbide schreef:

Janiek_ schreef: Als ik bijvoorbeeld - zoals laatst - een lezing houd in de Mozes en Aäronkerk, dan ben ik gewoon mevrouw en wordt verder nergens naar gevraagd.

Moeilijke vraag misschien, maar ik stel 'em toch. Als je stealth een lezing houdt voor een publiek dat me gezien de locatie nogal christelijk lijkt, voel je jezelf dan niet heel hypocriet?

Nee. Waarom zou ik? Voor mijn eigen besef ben ik gewoon een vrouw en dat ik dat in iemand anders' beleving niet zou zijn, - omdat die niet kan accepteren dat een trans vrouw (whatever de mate van medische interventie) een vrouw is - maakt mij niet hypocriet.

Ik heb ook nooit de bedoeling mijn achtergrond te verbergen. Zodra die ter sprake komt, ben ik bereid er open over te zijn. Maar ik voel me niet verplicht e.e.a. zelf ter sprake te brengen, alleen omdat ik vermoeden kan, dat mijn manier van bestaan discutabel zou zijn binnen een bepaalde groep. Vragen over operaties e.d. vind ik wel grensoverschrijdend. Die vragen zijn in principe intiem. En waar ze gebruikt worden om mijn vrouw zijn mee te erkennen of te diskwalificeren, vind ik ze onterecht.

Overigens had ik niet het idee dat het publiek speciaal christelijk was. Die kerk wordt gebruikt voor culturele activiteiten en dit was een project voor volwasseneneducatie.

Morbide schreef:Denk je dat welke uitleg dan ook meehelpt om de haat die ik had te relativeren? Een non op vind ik een TG. Zwaarwegende medische redenen uitgezonderd. En dan nog. Voor mij was het ik weg of dat weg. Als er een paar procent kans was geweest om de boel te overleven, had ik het waarschijnlijk nog gedaan. Passabiliteit is niet een graadmeter voor transeksualiteit. Het hokje transgender lijkt me ruim genoeg om het hokje transigheid niet op te gaan rekken met non ops.

Ik denk dat je de gevoelens en keuzes van andere mensen niet moet zien als een mogelijke relativering van jouw haat tegen 'dat'. Die was zeer authentiek, zo ken ik je (hier althans) wel. Maar niet iedere trans ervaart dat op diezelfde manier.

In hoeverre leef jij in een 'hokje transigheid'? En hoe sterk hecht je eraan, dat iedereen met wie je dat deelt op het punt van lichaamsbeleving dezelfde ervaring heeft gehad als jij? En is een TG (m>v) dan een man of een vrouw of moeilijk?

Daarnet dronk ik een biertje (2) met een vriendin, die ik al zo'n jaar of acht ken en die mij dus als 'man' heeft leren kennen. Ze zei zomaar: "Jij hoort bij mijn drie beste vriendinnen." Ik weet dat dat iets is wat ik van niemand kan en mag verwachten, maar ik was wel heel erg blij dat ik dat zomaar kado kreeg.

Janiek_ schreef:Of, wat ik minstens zo erg vind: als een leuke/spannende/interessante/dappere/kleurrijke/etc. man. "Wat prachtig, dat jij zo helemaal jezelf durft te zijn." "Leuk, dat jij oorbellen draagt." "Is er over jou een keer een documentaire gemaakt?"

Tsja, in de tijd dat ik zo tussen man en vrouw leefde vond ik het heel prettig dat er iemand was die me aansprak en die zei dat ze het leuk vond zoals ik erbij liep...

...zoveel mensen, zoveel meningen/gevoelens...

Groetjes,

Frederique

Morbide schreef:Wat jij zegt is niet eigenlijk TS. Het is eigenlijk TG. Ik snap je vergelijking wel, tenminste dat denk ik, maar de motivatie van een transseksueel die de gab ingaat met een srs voor ogen is zo wezenlijk anders dan die van een transgender dat er van een glijdende schaal eigenlijk geen sprake kan zijn. Je kunt wel een beetje genderdysfoor zijn, maar een beetje transseksueel bestaat niet.

Tsja... Ik ken een paar mensen die inderdaad eerst "TG" waren en er van overtuigd waren dat een geslachtsoperatie (nog) niets voor hen was en later toch een SRS deden. Blijven die mensen in jouw ogen TG, ondanks de geslachtsoperatie? Of worden ze toch TS? Of waren ze altijd al TS en was het een tijdlang niet zichtbaar?

Groetjes,

Frederique

Ik denk dat de meeste mensen zowel mannelijke als vrouwelijke trekken hebben. Deels biologisch bepaald, deels aangeleerd door de maatschappij.

Transseksuelen hebben bijna altijd zich de mannelijke kenmerken van een jongen aan moeten meten vanaf jongs af aan en dat vormt je wel enigzins denk ik. En daarbij heb ik het idee dat testosteron je gedrag enigzins 'mannelijker' maakt.

Ook al voel ik me vrouw kan ik niet zeggen dat ik me 100% vrouw voel. Er zijn nog steeds gedachten en gedragingen die ik als mannelijk bestempel. Of dat komt door mijn opvoeding, door de testosteron of gewoon doordat ik zo ben weet ik niet.

Jamie schreef: Of dat komt door mijn opvoeding, door de testosteron of gewoon doordat ik zo ben weet ik niet.

En dat hoeft toch ook niet? Het klinkt ook als dat je er helemaal vrede mee hebt, en dat is het belangrijkste. Ook voor jeiegen gevoel van zekerheid en vrijheid in de manier waarop jij vrouw bent.