Travestie.org

is er ook een 3e deel ? Jeez, ik loop achter...

Nannette schreef:Hoe goed ken je Luc Gijs Frederique ? Zoals ik hem ken doe je bepaalde aannames omdat hij tijdens een voorlichting bepaalde dingen zegt. Dat jij tussen de regels door daar zelf een invulling aangeeft zegt ook iets over jezelf, nl dat je zo kwaad bent op alles van het VU. Ik snap ook niet waarom je naar zo'n bijeenkomst gaat. Om ze het vuur aan de schenen te leggen, of om anderen weer de kast in te jagen omdat het bij het VU allemaal zo slecht is ?

* Omdat mijn zus en haar vriend nog niet naar zo'n voorlichtingsdag geweest zijn
* Omdat ik de vorige keer dat ik de presentatie over de geslachtsoperatie iets in mijzelf merkte dat ik nu graag zou controleren.

Als het alleen voor mijzelf zou zijn zou ik misschien later komen, nl na de pauze.

Nannette schreef:En respect toon je niet in je bericht, hoe verwacht je dan respect terug te krijgen ? Als ik iemand aanschrijf die ik niet mag is het nog altijd met in dit geval dhr. Gijs, en niet gewoon Gijs.

Hoe moet ik in vredesnaam respect opbrengen voor iemand die namens het VUmc vertelt dat die hormonen afpikt van iemand die op een manier leeft die Gijs duidelijk niet snapt? Het hele probleem van de methode van de VU is dat men -zo- bang is voor politieke onrust (men noemde letterlijk Wilders) dat men daarmee de behandeling van mensen in de weg zit. Ik vind het onverkoopbaar dat mensen zoals Gijs nog bij de VU zitten.

Hoe ik Gijs ken? Ik heb hem nu 3 voorlichtingsbijeenkomsten gezien, ik heb hem 1x IRL gesproken en hij heeft mijn klachtenbrief beantwoord - en die in geen van die gevallen ook maar enig respect heeft getoond voor mensen die anders tegen gender aankijken dan Gijs zelf doet: Gijs stelt zich in al deze gevallen op als de grote leraar die op geheel eigen wijze (minimaal 6 maanden doorlooptijd) ons wel even vertelt hoe ons gender is en die ons vertelt of het goed voor ons is om wel-of-geen hormonen/SRS te mogen. Zolang Gijs die autoriteit handhaaft en zolang de man tegelijkertijd geen enkele moeite doet zich in te leven in genders die ergens tussen man en vrouw in zitten krijgt hij van mij geen enkel respect.

En als voorbeeld dat de man niet van deze wereld is: hij zei gisteravond letterlijk dat "de liefde wel van twee kanten moest komen". Alsof je liefde kunt voelen voor iemand die ongevraagd en ongewild jouw proces probeert over te nemen op een manier die niet bij jou past en ook niet in jouw belang is.

Oh ja: hoe moet ik respect opbrengen voor iemand die namens het VUmc geen enkel inlevingsvermogen toont, laat staan dat men verantwoordelijkheid erkent, voor wat ze in 2007 bij mij kapot gemaakt hebben?

De kapotte grammofoonplaat werkt alleen maar in je nadeel, iedere keer weer alleen maar negatief over het VU en het genderteam aldaar. Je bereikt er niks mee. Dat mensen wakker worden en actie gaan voeren ? Sorry, daar geloof ik niet in. Ja, er moeten dingen veranderen, maar op deze manier krijg je meer mensen tegen je dan met je mee.

En hoe krijg je die mensen dan wel mee? Door niets te schrijven over Gijs zijn uitgangspunten over het normaal vinden van het afdwingen van een genderdichotome levenswijze omdat je anders geen hormonen krijgt?

Groetjes,

Frederique

* Omdat ik de vorige keer dat ik de presentatie over de geslachtsoperatie iets in mijzelf merkte dat ik nu graag zou controleren.

Ik heb je hele groeiproces niet meegemaakt, maar ik vind dit toch wel een interessante opmerking, vooral omdat Luc Gijs ook vertelde dat hun ervaring was dat veel transgenders uiteindelijk toch via een heel ander pad transseksueel blijken te zijn en voor de volledige behandeling gaan.

Ik vind dat je best een punt hebt en dat gender vervulling op heel veel manieren plaats kan vinden en dat alleen de persoon zelf dit kan bepalen.

Maar houd je ook de optie open dat mensen als Luc Gijs je misschien beter begrijpen dan je denkt? Uiteindelijk hebben wij als persoon ook allemaal maar een gekleurde bril op omdat we alleen onszelf kennen, terwijl psychologen en psychiaters met heel veel mensen zoals wij te maken hebben en daardoor misschien wel een veel beter totaaloverzicht hebben en dingen zien die wij als individu bij onszelf niet zien of niet willen zien.

En Luc Gijs zei trouwens ook eerlijk dat hij ook maar een mens is en fouten maakt.

Als je zo'n voorbeeld (krijtstreeppak) op zo'n vraag (stoppen hormonen) geeft - dan geef je daarmee voor mijn gevoel heel duidelijk aan dat je erg genderdichotoom denkt. Dan snap je niet dat het voor bepaalde mensen nodig is om -en- man, -en- vrouw te zijn. Dan snap je ook niet dat er een verschil zit tussen genderexpressie en lichaamsbeleving.

Het idee wat Gijs noemt is niet nieuw. Ik heb zowel op dit als op andere forums de kreet "iedereen eindigt op de snijtafel van de SRS" wel gelezen. Het idee werd rond 2004 al geroepen door artsen in Vlaanderen.

Het fijne van dit soort uitspraken is dat mensen die het roepen altijd gelijk hebben. Want als iemand NU nog geen SRS wenst, dan zal er altijd wel een moment KOMEN dat iemand een SRS wenst. Het voordeel voor de persoon die dit soort onzin roept is dat die gewoon kan vasthouden aan het idee dat er ALLEEN mannen en ALLEEN vrouwen zijn. In de tussenliggende periode weet men het alleen nog even niet... Het voordeel is ook dat je mensen niet serieus hoeft te nemen in hun niet-wensen-van-een-geslachtsoperatie. Je kunt er immers altijd achteraan zeggen "nee, hoeft nu ook nog niet. Komt later wel!"

Laat men nu eens stoppen met dit soort genderdichotome onzin. Ik ken mensen die meerdere jaren al leven als man-in-rok. Ik ken mensen die al jaren bewust tussen de genders inleven. Dat zijn geen mensen die zich fijn voelen in een wereld waarin ze zich aan strenge regels (gehandhaafd door mensen als Gijs) moeten houden. Gijs handhaaft die regels vanuit angst. De angst dat er mensen zijn die tussen genders in leven. De angst dat je als VUmc moet verkopen dat je dit soort mensen hormonen geeft. De angst dat mensen als Wilders je daarmee gaan aanvallen. En als je mensen die tussen genders inleven kunt ontkennen door te zeggen dat ze maar wat langer moeten nadenken voor je ze hormonen geeft (of het intrekken van de hormonen omdat iemand zich nog "te mannelijk" voelt) - dan kan hij ook op die manier zijn genderdichotome modelletje fijn handhaven.

Tijd om de man te vervangen door iemand die veel liberaler denkt en die wel een ruggegraat heeft.

Groetjes,

Frederique

Ik geloof niet dat jij voorlichting snapt. Luc Gijs vertelt daar echt niet 100% zijn mening, maar die van alle psychologen van het genderteam. En is het genderteam ook niet bedoeld in 1e instantie voor mensen die volledig van geslacht willen veranderen ? En ook al veranderen er inzichten, ben je als instelling niet verplicht om daar in mee te doen. Ik wist in 1996 al dat er mensen waren die gewoon via de huisarts hormonen kregen ook controle. De namen van de huisartsen kon je navragen. Geen operatie verplicht, zelfs geen weken of maanden praten.
Al je frustraties op deze manier uiten, wat heeft het voor nut ? En op de dingen die je niet aanstaan of waar je geen antwoord op hebt ga je niet in, lekker makkelijk.
Nee Frederique, je bent een kapotte grammofoonplaat, iedere keer wordt hetzelfde verteld, alleen met andere woorden, maar inhoud verschilt niet wezenlijk. Het wordt tijd dat iemand de naald verzet, daar zou ik het met je coach of iemand anders toch maar eens een keer over hebben. Want op deze manier maak je ook bij jezelf meer kapot dan goed. Blijven steken in woede, jouw denken opdringen aan anderen, dat werkt gewoon niet. Al heb je 100% gelijk, hoe wil je het verantwoorden naar de samenleving in zijn geheel die wel betaald ?

Ik heb zelf in de afgelopen 5 jaar minimaal 12 gesprekken van een uur gehad met Luc Gijs, over diverse zaken. Ik denk dat ik beter weet hoe hij is dan dat je denkt, doe jij op je werk ook alleen maar dingen waar je 100% achter staat ?

groetjes, Nannette

En is het genderteam ook niet bedoeld in 1e instantie voor mensen die volledig van geslacht willen veranderen ?

Ze heten Zorgcentrum voor Genderdysforie. En zelfs met hun oude naam (genderteam) is het antwoord is dus: NEE, omdat zowel genderdysforie als gender meer is dan genderdichotoom man/vrouw.

Op een aantal argumenten ga ik niet in omdat het al te vaak gedaan is. Bijvoorbeeld de betaling met belastinggeld: denk jij nu echt dat er 2x zoveel mensen zich aan gaan melden als er geen diagnostiek meer is en men toch "gratis" borsten en een piemel (bij T*) en een amputatie (bij biig) krijgen kan? Met alle respect, maar mensen die zich bij de VU aanmelden en die haast zeggen te hebben, hebben daar -echt- veel beter over nagedacht dan mensen als Gijs vaak veronderstellen. Gijs wil graag tot zijn pensioen nog bij de VU blijven - en een langdurige en intensieve diagnostiek betekent voor hem ook gewoon inkomen.

De standpunten op het gebied van gender worden internationaal gezien vrijer en vrijer. Het probleem van de VU is dat hun angsten groter zijn dan het lef om daarin mee te gaan.

De gramafoon: ik leef alleen, gebruik de forums ook om stoom af te blazen. En het irriteert me echt mateloos wat daar gebeurd.

Op het werk doe ik niet alleen dingen waar ik 100% achter sta. Omgekeerd is het wel zo dat als andere mensen daar last van hebben, dat ik dan wel duidelijk laat merken wat daar mijn persoonlijke mening over is en bij wie het probleem ligt. En tegelijkertijd probeer ik ook daar alles wat mogelijk is om de boel wel de goede richting in te duwen. Dit is dan direkt ook het probleem bij de VU: als patiënt heb je geen idee bij wie je je onvrede moet laten merken om er -wel- iets mee te laten gebeuren. Het is alsof je in een echoput zit te roepen: er gebeurt gewoon niks concreet met de klachten die je uit. Of je het nu in de spreekkamer of via een klachtenbrief doet: men erkent geen verantwoordelijkheid voor wat ze mis doen. En doordat Gijs ook geen inlevingsvermogen in zijn brief toont suggereert hij daarmee dat er wat hem betreft ook niets is misgegaan. Ondertussen heeft men bij mij wel veel stukgemaakt. En als je deze lijn doortrekt gebeurt dat nu nog steeds met mensen die in de diagnostiek zitten.

Bij Gijs heb ik het gevoel dat hij achter het genderdichotome beleid staat en dat hij het oprecht meent als hij zegt dat hij kan vaststellen of iemand wel-of-niet genderdysfoor is. Zijn voorbeeld van gisteravond vond ik ronduit beschamend (dat zijn dan weer voorbeelden die jij bewust ontduikt?)

Nog meer zaken waarvan je denkt dat ik ze bewust negeer?

Oh ja: dat jij geen problemen met Gijs hebt komt omdat jij prima in het genderdichotome modelletje past. Ik ken iemand die ook bij Gijs onder behandeling geweest is en die niet in het genderdichotome modelletje paste: die was veel minder enthousiast dan jij bent.

Groetjes,

Frederique

Nannette schreef:En is het genderteam ook niet bedoeld in 1e instantie voor mensen die volledig van geslacht willen veranderen ?

Ja een andere reden om je aan te melden bij het genderteam zie ik ook niet. Als je alleen hormonen wil kun je denk ik het beste naar Tanja Van Hengel gaan of inderdaad je huisarts vragen, maar ook het genderteam voorziet in bepaalde gevallen wel in de behoeften van sommige transgenders.

Het probleem alleen is dat er ook een aardig grote groep transseksuelen bestaan die niet in een keer zeker weten of ze nu wel of niet die SRS nodig hebben, zolang je het niet zeker weet, doe je er goed aan je aan te melden bij het VU.

Verder ben ik het wel met Frederique eens... Ook geboren mannen en vrouwen passen vaak niet helemaal binnen de klassieke genderrollen, dus van transen vind ik het best onlogisch dat dat wel van ze verwacht wordt. Lijkt me toch een stukje maatschappelijke verwachting wat je dan van buitenaf opgedrongen krijgt, eerder dan dat het van binnenuit komt.
Lijkt me daarom ook nogal risicovol bovendien want hoe kun je op deze wijze in de gaten houden dat mensen zichzelf niet spelen ipv dat ze zichzelf zijn?

Nannette schreef: En is het genderteam ook niet bedoeld in 1e instantie voor mensen die volledig van geslacht willen veranderen ?

Volgens mij zijn ze er om mensen met een gender issue te helpen.
Het zou ook erg handig zijn als ze die helpen vanuit de wens van de patient en niet vanuit de standaard opgedreunde regeltjes.

Nannette schreef:En ook al veranderen er inzichten, ben je als instelling niet verplicht om daar in mee te doen.

Niet verplicht, het zou wel sieren om met de tijd mee te gaan.
Je bent ook niet verplicht om te emailen, je belasting online te doen of een modern mobieltje te hebben tegenwoordig.
Of is jouw mobieltje nog 2 kilo met een vrachtwagen accu er aan??

Nannette schreef:Ik wist in 1996 al dat er mensen waren die gewoon via de huisarts hormonen kregen ook controle.

Maar bij de VU kan dat niet!?
Dat vindt ik dus heel vreemd.

Als ik naar mijn huisarts ga kan ik zo hormonen krijgen maar bij de VU moet ik door allerlei hoepels springen.
Als ik niet door de laatste, brandende, hoepel durf mag ik niet in het circus werken?
Wat een onzin zeg.
Als ik zo lees wat Frederique schrijft over de diagnostische fase wordt ik helemaal eng.
Poppetjes tekenen?
Levensverhaal opschrijven? Heeft u een weekje?
Krijg je ook inktvlekpatronen te zien of zo?
Lekker jaren 80 psycho onderzoek zeg.
Iedere keer weer als er over de VU wordt gesproken wordt mij duidelijk dat die mensen handelen volgens prehistorische principes en/of vastgerot zijn in hun handelswijze.
Nu kan ik twee dingen doen (Frederique haar verhaal in transgenderisme heeft best wel tijdelijke paniek verzoorzaakt overigens)
Naar mijn huisarts of bij de VU op de lijst blijven en daar door de hoepels springen.
Ik ga proberen om bij de VU op een huisartsen manier aan hormonen te komen.
Lukt dat niet, kan ik altijd nog naar mijn huisarts en dat is dan nog altijd sneller dan bij de VU.
MAAR DAN HEEFT IN IEDER GEVAL IEMAND HET WEER GEPROBEERD!!!!
Anders veranderd er, blijkbaar, nooit ene moer.

Over tg/tussen de geslachten
Ik heb er lang en breed over na gedacht.
Voor mij hoeft een SRS niet zo nodig.
Ik heb dat ding al 45 jaar en ben er aan gewend.
Dat doet aan mijn gevoel niets af.
Uiteindelijk liever een echte penis dan een namaak vagina.
ALS ik het zou doen is het zuiver uit esthetisch oogpunt en ik vraag me af of dat wel zo'n goede reden is.
De enige andere functie die ik zie is dat er iets in gestopt kan worden.
Plassen kan ik nu ook (zittend) en een baarmoeder krijg je niet.
Misschien wat bot maar, zo denk IK er over.
Iemand die een miljoen TSen voorbij heeft zien komen kan nog niet bepalen voor mij dat ik "straks vast alsnog een SRS wil"

Zo, dat moest er even uit.

Frederique_ schreef: Met alle respect, maar mensen die zich bij de VU aanmelden en die haast zeggen te hebben

Ik denk dat een hele hoop mensen die zich melden haast hebben.
Doet me ook denken aan een liedje van Herman van Veen.

Frederique_ schreef:Gijs wil graag tot zijn pensioen nog bij de VU blijven - en een langdurige en intensieve diagnostiek betekent voor hem ook gewoon inkomen.

Ohhh, en daarom doet hij nu bijna geen diagnostiek meer dus. Frederique, je draaft door. Ik hoop dat je een keer tot inzicht komt dat door problemen op een rustige en begripvolle manier aan anderen uit te leggen je meer bereikt. Dingen invullen die niet waar (hoeven) te zijn is nooit een goede zaak. Daarmee maak je zelf een zelfde soort fout als het VUmc met jou (misschien) begaan heeft.

Dit is en blijft een neverending story in jouw leven. Zet er een punt achter. Ik doe het bij deze wel in dit topic.

Snoopy schreef: Het probleem alleen is dat er ook een aardig grote groep transseksuelen bestaan die niet in een keer zeker weten of ze nu wel of niet die SRS nodig hebben, zolang je het niet zeker weet, doe je er goed aan je aan te melden bij het VU.

Inderdaad.
Maar het schijnt dat als je dat vantevoren aan geeft men al niet meer zo happig is om je te helpen.

Snoopy schreef: Lijkt me toch een stukje maatschappelijke verwachting wat je dan van buitenaf opgedrongen krijgt, eerder dan dat het van binnenuit komt.
Lijkt me daarom ook nogal risicovol bovendien want hoe kun je op deze wijze in de gaten houden dat mensen zichzelf niet spelen ipv dat ze zichzelf zijn?

Nou ja, ik dacht al meteen aan al die lijstjes die ik moest gaan invullen.
als je even logisch nadenkt kan je natuurlijk alle goede antwoorden geven he.
Dat zegt dus helemaal niets volgens mij.
Misschien moet ik dat doen, meespelen en aan het eind zeggen dat ze in de maling genomen zijn en hun handelswijze niet echt waterdicht is blijkbaar.

Ik heb ook wat hitsige gesprekken gehad met meneer Gijs, het ging zich daarom, dat ze niet konden opschieten met die SRS-verklaring.....maarja, na onvangst van dat belangrijke papier heb ik het bij gelaten, toen was een lange strijd eindelijk geschiedenis en andere dingen waren van belang.....

......ik zie Luc Gijs als een best aardige man in een rotpositie....ik heb bijna medelijden met hem als ik zie, dat hij zich ook nog de tijd moet nemen om op de kritische post van boze transgenders te antwoorden

Hoi Saartje,

Ik herken je frustratie (en ook die van Frederique) dus je staat daar echt niet alleen in. Ik heb het nu allemaal maar een beetje geaccepteerd dat de VU nu eenmaal niet zo deskundig is als je het graag zou willen zien.
Helaas kunnen ze ook met geen mogelijkheid beweren dat ze genderdysforie vast kunnen stellen bij iemand, dat kan alleen de persoon zelf. Alleen al zoiets beweren is al genoeg reden je bedenkingen bij de kundigheid van de man te hebben. Maar het is allemaal best wel zinloos er boos van te worden. Het enige wat je kan doen is jezelf blijven en hopen dat dat jou ook genoeg ruimte geeft om een behandeling te krijgen...en ik denk dat die mogelijkheid daar wel is hoor...

groeten

Snoopy schreef:Hoi Saartje,

Ik herken je frustratie (en ook die van Frederique) dus je staat daar echt niet alleen in. Ik heb het nu allemaal maar een beetje geaccepteerd dat de VU nu eenmaal niet zo deskundig is als je het graag zou willen zien.
Helaas kunnen ze ook met geen mogelijkheid beweren dat ze genderdysforie vast kunnen stellen bij iemand, dat kan alleen de persoon zelf. Alleen al zoiets beweren is al genoeg reden je bedenkingen bij de kundigheid van de man te hebben. Maar het is allemaal best wel zinloos er boos van te worden. Het enige wat je kan doen is jezelf blijven en hopen dat dat jou ook genoeg ruimte geeft om een behandeling te krijgen...en ik denk dat die mogelijkheid daar wel is hoor...

groeten

Gisteren was ik even boos.
Toen sprak ik een goede vriendin en die zei in ondubbelzinnige bewoording wat jij, min of meer, in je laatste zin zegt.
Niet zeiken en af gaan op wat anderen zeggen, doorgaan en er zelf achter komen!
Gaat het niet daar kan je altijd nog ergens anders heen en heb je het in ieder geval geprobeerd.

Het is bij mij ook geen boosheid eigenlijk, ik heb zelfs (nog) geen reden om boos te zijn want ik ben nog niet eens voor een intake geweest.
Het is meer totaal onbegrip voor een groep mensen die er is om anderen met een best wel redelijk groot probleem te helpen en dat doen op een, in mijn ogen, middeleeuwse manier.

Debatteurs, zo even mijn gedachten hierover, ik zie iets wat in menig andere discussies het probleem vormt, het niet kwijt kunnen van je last. Dat wil zeggen, wanneer er iets niet naar goed bevinden is gebeurd, een probleem voor jou is, een stuk onverwerkte last, om het zo te noemen, iets wat je misschien tbv anderen, in het belang van soort genoten aan wil kaarten.

Dat je richting oplossing en persoonlijke genoegdoening niet aan de verantwoordelijken kan overdragen, dat het niet lukt om dat te droppen bij een ander, blijft het dan hangen. Jij zal dat moeten verwerken.

Voorbeeld, je hebt een aanrijding, ach geen probleem, je kunt het aan anderen overdragen, de verzekering handelt het wel af, klaar. Maar wat als er geen gehoor is bij de verzekering? DAN is er pas voor jou een probleem. En kun je dat maar niet los laten....

Zo lijkt het mij het geval van Frederique, dat blijkbaar er niemand is die de situatie op zijn minst openlijk wil erkennen, en er naar vermogen naar wil kijken, zo mogelijk op den duur betere opvang / behandeling. Wat niet wil zeggen dat het werkwijze op zich fout is, maar in het geval van Frederique.... En dan zou de conclusie daaruit kunnen zijn dat er een groep buiten de boot valt. Kan ook simpel weg zijn dat door overbelaste personeel bestand en achterstanden alles uit de hand loopt. dat als er in een veel aanvaardbare kortere tijds bestand alles hetzelfde had voorgedaan, er veel minder een probleem geweest was, of het geen probleem geworden was. Maar dan wel erkenning, geen "schuld".

Als je maar met respect en beste kunnen behandeld wordt, is de normale medemens meestal bereid een ""andere"" resultaat te accepteren dan aanvankelijk voor ogen...

En zo kan het zijn dat mensen in soort gelijke situaties met hun lichaam en geest vol adrenaline in de verdediging als het ware blijven steken, onverwerkte leed.

Ik denk dat Frederique gewoon gelijk heeft, maar dat het niet door een ander uit handen wordt genomen. Je hebt geen rust eer dat je iets uit handen kan geven met het gevoel dat er iets mee gedaan wordt.

Er wordt regelmatig gezegd, dat Frederique in herhaling valt, dat mag dan wel zo zijn, maar hoe komt dat?

( Persoonlijk denk ik dat als de betrokkenen in het geval van Frederique erkennen dat het bij haar anders had gemoeten, en dat herhaling daarvan in de toekomst zo mogelijk wordt voorkomen, een groot deel van de last van haar schouders zou kunnen afvallen. Niet dat haar beleefde leed verdwenen is, dat is nooit meer ongedaan te maken, maar dat is dan een gelegenheid om dat in een vakje levens geschiedenis te stoppen, en verder te kunnen... )

Denk hier ook aan een kind die haar moeder aan de kop zeurt mijn vinger doet zeer. ( oftewel, help me, ik weet hier geen raad mee, en denk dat er iets aan gedaan moet worden ) Wat zeg je dan, "houd op de hele dag te zeuren" OF: "Laat mij zien waardoor je vinger zeer doet.... Kan het eigenlijke probleem worden aangepakt, en het kind is meteen rustig. Dus de behandelende persoon kan het probleem uit handen nemen... al doet de vinger nog wel zeer, er wordt dan niet meer geroepen.

Is het dan niet ook mogelijk om te zien dat de andere partij hier ook schuld aan is? ( zonder de intieme details van het gebeuren te weten ) Ik mag aannemen dat het VU ook wel weet dat ze nog er mee zit.... ??? Is er dan niemand daar die psycholoog genoeg is om dat te zien, en er op gepaste wijze ( dan niet alleen in de verdediging van het VU ) voor haar een oplossing vindt? Dat feit alleen, zoals dat mij lijkt te zijn is al reden om de ( na ) zorg van het vu in twijfel te trekken.... voor zover zij daar verantwoordelijkheid voor hebben.

Die oplossing kan eenvoudig gezegd, een persoonlijke erkenning zijn dat in haar geval, de toenmalige gang van zaken anders had mogen zijn. En dat er in het vervolg rekenschap mee gehouden zal worden binnen de kaders waar men in werken moet, en als je het treft, zou men vanuit de team zelf kunnen opperen, dat zij een verruiming van hun kaders nodig achten, om de hulp verlening te kunnen verlenen waar werkelijk behoefte toe is.

Dus wat Frederique zegt, niet zwart wit werken.

Val me niet aan op details, maar zo wil ik aangeven dat er meer uit de herhalingen zo je wilt van Frederique te halen valt. Dat anderen, wij misschien ook tegen de zelfde manier van denken kunnen aanlopen met misschien andere zaken is wel degelijk mogelijk.

Hier mee wil ik niet zeggen dat het vu, Groningen, het gender team waar dan ook ergens schuld aan is, maar dat er tekortkomingen zijn, vanuit hunzelf of van buiten opgelegd, is inmiddels wel duidelijk, dan voornamelijk in het onderbezetting, mede waardoor alles wat fout gaat langer de tijd heeft om in te weken....

Dat er steeds weer nieuwe situaties zich voor doen, zal altijd wel blijven, maar als men daar niet mee om weet te gaan, ogenschijnlijk niet mag of wil een passende voor beide partijen oplossing vinden is op zijn minst kwalijk te noemen. Dan komt natuurlijk de vraag, wat kunnen en mogen wij van in dit geval de gender teams vragen en verwachten.... op zijn minst menselijk begrip, en dan professionalisme. Zeker wanneer je met mensen werkt, kun je het niet veroorloven star zwart / wit te zien / werken, als dat al gebeurt, hetzij dat dwangmatig van hogerhand is opgelegd, wat dan op zich in twijfel getrokken kan worden.

Het verhaal ken ik dan zelf alleen van één kant, maar zeker omdat dit nu al zo lang speelt en nog geen oplossing is gevonden, lijkt het zo te zijn dat de bekende " tegen muren oplopen"hier van toepassing is, alsmede geen gehoor krijgen.

Dit is zeker geen juridische oordeel, maar wel mee denken, mee discussiëren.

Petra v

Nog een klein aanvulling, hoe men ook werkt, moet werken, kan werken, het enige echt onoverkomelijke probleem wat alles echt problematisch maakt is tiijd. Wanneer je na anmelding een week daarna op spreekuur kan komen, prachtig, een week daarna de volgende, als er iets niet naar wens is, een week later weer aankaarten, geen man overboord.

Echter wie heeft zand van haar eigen individuele "levens zand loper" te verspillen? Een mensen leven is eindig, en voor mensen van boven de veertig eerder dan gemiddeld jongeren.

Anderen mogen jou levens jaren NIET verspillen. Dat gebeurt nu wel. Niet direct aan een lid van een gender team te verwijten, wel aan de beleid makers. Ondertussen zitten wel de cliënten met zaken opgescheept die qua tijd enorm uitlopen. Problemen, onderlinge mening verschillen kun je oplossen, maar er moeten dan niet maanden, jaren over heen gaan. Zou de tijds factor geen rol meer spelen, zijn opeens alle nu lopend ergenissen, problemen in een mum van TIJD verdwenen / opgelost.

Dat er niet voor ons weten aan die tijds factor gewerkt wordt is de grote boosdoener en doem scenario waar achter alle angsten en onvrede weg komen....

Dat wetend, moeten wij dan maar accepteren dat je een half jaar moet wachten om en uurtje met iemand te spreken om vervolgens weet ik hoe veel maanden daar na weer een iemand te spreken, terwijl jou klok wel door tikt... en jij al lang klaar er voor bent waar de anderen zich nog over moeten buigen... Nee. Laten ze zich binnen enkele weken op zijn meest "over jou buigen"om vervolgens het groene licht te geven zodat jij met je leven verder kunt, terwijl zij nog evt in beraad gaan over wat ZIJ van jou denken.

Waarom gaan de mensen DIE HET KUNNEN BETALEN naar het buitenland? om enkele jaren langer vrouw te zijn, in het geval SRS. je koopt er niets voor om vier of vijf jaar te wachten op iets wat voor jou morgen wel "mag" gebeuren. ( uiteraard na minstens een jaar hormonen... )

En waar beter hormonen voorgeschreven te krijgen, al wens je op dat moment nog geen SRS, dan bij een alles overziend gender team....

Alweer, welke minister staat op en reikt op zijn minst de transseksuelen de hand toe? Eerder zal het alleen nog maar veel erger worden vrees ik.

Petra v