Lisa met een S schreef:
Misschien ben je wel mentaal "echt" een vrouw (maar in de verkeerde lichaam), besef wel dat je nooit een "echte" vrouwenlichaam zou krijgen.
Lisa, ook voor mij is dat een herkenbaar dilemma. Als die magische pil dan toch zou bestaan, die voor dat echte vrouwenlichaam zou zorgen. Wellicht zou het dan heel simpel uit kunnen pakken.
Maar aan de andere kant bedenk ik mij ook, gaat het om dat vrouwenlichaam??? Dan denk ik nee, dat is het niet in de eerste plaats. Als ik de voorgaande posts in deze draad lees dan besef ik weer dat het ook bij mij toch het meest belangrijke is dat je door je omgeving als vrouw behandeld wordt.
Lisa met een S schreef:
Je zou misschien gelukkiger zijn dan je nu bent als je als vrouw was geboren, maar de echte vraag is of je gelukkiger wordt door als transvrouw verder door het leven te gaan, dan door genderdysfore man te blijven.
Ik wil deze vraag toch wat nuanceren. Gaat het er wel om of je "als transvrouw" gelukkiger zou zijn, dan in een mannenrol? Ik betwijfel het. Ik denk eerder dat het gaat om de vraag of je als man ooit WEL gelukkig kan worden. En als het antwoord op die vraag een volmondig JA is, prijs je dan uitermate gelukkig.
Arike schreef:Maar aan de andere kant bedenk ik mij ook, gaat het om dat vrouwenlichaam??? Dan denk ik nee, dat is het niet in de eerste plaats. Als ik de voorgaande posts in deze draad lees dan besef ik weer dat het ook bij mij toch het meest belangrijke is dat je door je omgeving als vrouw behandeld wordt.
Ik denk dat wij niet zo ver van elkaar verwijderd zijn qua mening; hier bedoelde ik dat als je in de gelukkig omstandigheid bent om zo passable te zijn dat je lichaam je afkomst niet verraad dan is het een makkelijker keus dan wat voor de meeste van ons zou gelden: ergens zullen er altijd momenten zijn dat je op de een of ander manier (en soms niet de leukste manier) eraan wordt herinnerd dat je voor sommige mensen niet een "echte" vrouw ben -- en dat kan in je naaste omgeving zijn of in een bredere zin -- met soms vervelende consequenties.
Lisa met een S schreef:Ik wil deze vraag toch wat nuanceren. Gaat het er wel om of je "als transvrouw" gelukkiger zou zijn, dan in een mannenrol? Ik betwijfel het. Ik denk eerder dat het gaat om de vraag of je als man ooit WEL gelukkig kan worden. En als het antwoord op die vraag een volmondig JA is, prijs je dan uitermate gelukkig.
Ook hier verschillen wij niet zo veel van mening; ik had ook kunnen schrijven "gaat het er om of je als 'transvrouw' minder ongelukkig zou zijn dan als genderdysfore man. Want een keus voor een bestaan als transvrouw is niet zonder consequenties. Ik ben inderdaad met je eens dat als je enigzins gelukkig kan zijn als man dat je heeeeeeeeeeeeeel goed moet over nadenken voordat je in het traject stapt om een GAB te ondergaan; maar ook al ben je niet gelukkig als man moet je je ook afvragen of het inderdaad ondragelijk is om dat te blijven doen en of dat meer of minder ondragelijk is dan TS worden.
Tsja, Lisa en Arike... Dit is een vraag die bij mij toch heel erg speelt. Dilemma is een beter woord. Vrijwel alles aan dit lijf is ronduit mannelijk. Mijn verstand zegt dat hier nooit of te nimmer een gangbare dame van te maken valt. Tegelijkertijd stel ik vast dat ik een aantal lichamelijke details dermate storend vindt, dat ik geen seconde zou twijfelen als iemand aanbood om die rare en enge dingen te verwijderen.
Blijkbaar heeft de intuïtie allang gekozen: Transvrouw (Goed woord, trouwens).Het verstand antwoordt met één simpele vraag: Hoe ?
Weet je, ik zou eigenlijk wel eens een Transvrouw (post-op of ex ts vrouw)
willen spreken die ook op deze tweesprong heeft gestaan. Werkelijk iemand die all the way is gegaan: Geen weg terug en alles misschien wel tegen het gezond verstand in.......
Nu heb ik honderdduizend gedachten in mijn hoofd en ik weet er niet één onder woorden te brengen. Pffffffff.
Carla.
Everybody's got something to hide except me and my monkey.
Carla 2tone schreef:Weet je, ik zou eigenlijk wel eens een Transvrouw (post-op of ex ts vrouw)
willen spreken die ook op deze tweesprong heeft gestaan. Werkelijk iemand die all the way is gegaan: Geen weg terug en alles misschien wel tegen het gezond verstand in.......
Zo een iemand zou een van twee dingen zeggen: of dat man blijven voor haar geen optie meer was want ze zou er zeker ten onder gaan dus het enige wat overbleef was de risico te nemen om het GAB traject in te gaan OF ze zou zeggen dat toen ze alles had overwogen ze tot de conclusie was gekomen dat man blijven haar meer ongelukkig zou maken dan het GAB traject in te gaan
Maar of dat ook voor jou geldt zou ze nooit kunnen zeggen
Lisa, het gaat er inderdaad om, om te achterhalen hoe jezelf in elkaar steekt, wat aanvaardbaar is en wat niet. Maar ik vind dat een haast onmogelijke opgave en ben dan ook veel op zoek naar aanknopingspunten bij andere.
Ik ben daarom ook nu het boek Uit een oude jas vol stenen van Renate Stoute aan het lezen.
Het gaat over het leven van Renate vanaf het moment van het accepteren van de waarheid tot na de SRS.
Ik zou gezworen hebben dat ik de kinderen nooit en te nimmer in de steek zou laten, en zo wilde ik ook nooit geloven dat mijn vrouw en ik niet bij elkaar zouden blijven. Maar zelfs het ondenkbare was aan verandering onderhevig, en nadat alle optelsommen waren gemaakt kon ik er niet meer omheen: ik moest nu weg als ik ooit nog in mezelf en in de wereld 'wilde thuiskomen'.
Zij beschrijft (en dat geldt denk ik voor andere ts-en) dat ze op een bepaald moment de twijfels omgezet heeft in daden. De meeste ts-en die ik spreek betreuren juist dat ze die stap niet eerder hebben gezet. Maar ik vraag me toch af hoe groot de groep is die die stap nooit kunnen of durven nemen. En vooral, hoe je verder moet leven met die verlangens die je om welke redenen dan ook niet kan laten uitkomen.
Daar ben ik ook wel benieuwd naar Joyce. Ik schrijf niet alleen jouw gedachten, maar jij ook de mijne.
Soms moet je ook proberen je geluk elders te zoeken (in andere dingen, die niet geslachtelijk bepaald zijn)
Dat lukt mij meestal redelijk goed, maar er zijn van die periodes dat ik gewoon vast kom te zitten.
ik ken ettelijke 0 komma 0 % passabele post op transen. Behalve een groot, grof, mannelijk postuur en gezicht, ook een (uitgesproken) mannelijke motoriek, zoals het zwaaien met schouders tijdens het lopen. En dan inmiddels wel met een cup C onder die schouders. Niet bij te stellen of af te leren, het is gewoon de -blijkbaar- mannelijke natuur van het beestje.
Enfin, blijheid en vreugde na de coming out als TS, tijdens de real life test volkomen ongevoelig zijn voor de blikken en commentaren van omgeving en voorbijgangers etc, want de TS is volgens zichzelf een vrouw.
Dan komt de srs+borstvergroting, en de opluchting en blijheid zijn groot, dat ze nu dan fysiek compleet is.
En dan, binnen anderhalf jaar na de SRS dringt het besef door dat ze voor altijd een bezienswaardigheid, of een freak zo je wilt, zal zijn, want ze leeft namelijk niet op een onbewoond eiland.
Juist deze op ondervinding gebaseerde wetenschap doet de TS in kwestie twijfelen aan haar beslissing, niet de SRS zelf, maar wel of het ook anders had gekund, waarbij een redelijk 'normaal' leven mogelijk was geweest.
Het is echt niet niks om in het vervolg als kermisattractie door het leven te moeten gaan. Pre op denkt de onpassabele TS dat wel te kunnen hanteren, maar gemiddeld anderhalf jaar post op rijzen de twijfels.
Nu onpassabel qua gezicht/figuur/beharing/motoriek, of een of meerdere daarvan? Bedenk je dan wel dat het TS sprookje van (helemaal) passabel worden idd een sprookje is, wat zich in de regel in alleen in het hoofd van de post op TS afspeelt, al dan niet als afweer.
Zelfs de meest passabele transen zijn passabel tot in zoverre dat de gemiddelde nederlander al wel snel aanvoelt met een TS te maken te hebben. Een TS waar niks aan te zien/horen/merken/aan te voelen is, is namelijk zo zeldzaam als een diamant op de maan.
Een qua uiterlijk/motoriek/stemgeluid redelijk overtuigende TS kan evenwel wel clementie verwachten in de zin van 'foutje van de natuur, wat gecorrigeerd is', zoals jan en jannie met de pet redeneren.
De niet overtuigende TS kan op in ieder geval uitsluiting en onbegrip en spot van diezelfde jan en jannie met de pet verwachten.
Hoe sterk je nu ook in je schoenen staat, het zal een zware tol eisen in latere jaren.
Oftewel: nu niet passabel? Bedenk je goed wat je doet, en of je leven na een transitie er op vooruit zal gaan, of juist helemaal niet.
Van wat ik zoal in mijn TS omgeving zie, is het soms te prefereren om een andere weg te zoeken dan een (volledige) transitie.
mila schreef:
Zelfs de meest passabele transen zijn passabel tot in zoverre dat de gemiddelde nederlander al wel snel aanvoelt met een TS te maken te hebben. Een TS waar niks aan te zien/horen/merken/aan te voelen is, is namelijk zo zeldzaam als een diamant op de maan.
Waarom richt jij je vuur toch altijd op transen? Wat is dat toch? Als je niet met hen overweg kan of kritiek op hen hebt, laat hen dan wel gewoon in hun waarde. Als iemand het gevoel heeft "in het verkeerde lischaam" te zitten, maar de pech heeft van een vreselijk mannelijke lichaamsbouw, dan is het voor hen lastig. En toch doen zij het en gaan ze ervoor. En ondanks dat zij misschien niet passabel zijn durven zij de stap te nemen. En daar neem ik wel mijn petje voor af, want ik heb makkelijk praten. Ik heb een vrouwelijk lichaam en ben naar mijn eigen mening gewoon en passabel.
Travestie.org schreef:Een ieder kan het T* zijn op een andere wijze beleven. Daarom is het belangrijk om elkaar hierin te accepteren en respecteren. Wij streven dan ook naar respect onderling en van buitenaf.
En over passabele transen: er zijn er plenty die volledig passabel zijn... alleen je hebt het niet in de gaten dat zij ooit TS waren... Jij dus ook niet...
Ik vind je erg negatief. Ik heb een tijdlang tussen de genders in geleefd (met een mannengezicht in vrouwenkleren) en ook nu is het ondanks mijn make-up nog steeds zo dat je aan de buitenkant heel goed ziet dat ik als man geboren ben. Mij stoort het niet dat mensen me af-en-toe nakijken. Als men mij maar m'n gang laat gaan - da's voor mij veel belangrijker.
En v.w.b. je idee over wat er na de SRS zal komen: ik ben er zelf nog niet uit of ik wel-of-geen SRS zal doen. Bij mij staat het uiterlijk totaal niet voorop in mijn transitie. Men accepteert mij nu ook (voldoende) om goed mee te kunnen leven. Ik ben dan ook niet zo bang dat men mij in de toekomst niet zal accepteren.
Wie passability koppelt aan "wel-of-niet geaccepteerd worden door de omgeving" kan ik van harte aanraden om eens met een psycholoog te praten. Je omgeving accepteert veel meer dan je denkt.
Ik weet niet meer precies wie welke opmerking gemaakt heeft, maar ik merk bij mezelf -dus ik spreek nu voor niemand anders dan voor mij-, dat er een heel groot gapend gat bestaat tussen wat 'redelijk' is (Dus: via de rede= is het verstand, benaderd) en wat mijn intuitie (gevoel, aandrang) wenst of zelfs eist.
Rationeel klopt het natuurlijk absoluut niet: Vaststellen dat ik een vrouw BEN en vervolgens in de spiegel een grote grofgebouwde kerel zien.
Zo zal een deel van de mensen er zeker ook naar kijken. Anderzijds......
En daar kun je heel veel argumenten invullen die alleen maar ten gunste van 'de moeilijke beslissing' zijn.
Zo is er bijvoorbeeld wel eens letterlijk tegen me gezegd: "Als jij een meid was, vroeg ik je meteen ten huwelijk." Het bestaat dus wel: Mensen die een vrouw van ongeveer twee meter lang helemaal het einde vinden...
Ik merk ook steeds weer bij het kopen van kleding dat er weinig vrouwelijks in mijn silhouet steekt, maar als ik geheel ontkleed voor de spiegel sta en ik verberg het mannelijk 'ding' tussen mijn gekruiste benen, voel ik me meteen honderd kilo lichter. Dat is belachelijk, met het verstand echt niet te vatten, maar het gebeurt gewoon...
Het probleem wat bij mij speelt is het eenvoudigst zo samen te vatten:
De werkelijkheid en de waarheid zijn helemaal niet hetzelfde.
Dát is wat ik wil verhelpen, die eenheid wil ik me toe eigenen. Zolang ik geloof in 'Ik als Vrouw', en merk dat ik me geen houding kan geven als man, heb ik gewoon geen keus: Aanpassen zover dat mogelijk is. Maar wel stap voor stap en op mijn eigen manier, en die manier zit (gelukkig?) niet bij de VU in het pakket...
De slogan van de dag:
Liever echt niet dan niet echt .
Carla.
Everybody's got something to hide except me and my monkey.
zeg eh, Kitty, wie stapte hier nou eigenlijk boos en verongelijkt uit TS-NL? Jij toch? En jij bent toch nog niet zo ver in je transitie naar 'meermin'?
Ik leef inmiddels al 17 jaar als vrouw, en ik heb heeeeeeeel wat om me heen meegemaakt op T gebied, waaronder 4 zelfmoorden, de laatste afgelopen juli.
Geloof me; zelfs voor de meest passabele TS die ik ken, KLM purser, is het bijna 25 jaar na haar SRS nog een issue.
De meest geslaagde, en probleemvrije transen die ik ken, en dat zijn er 2, waren volkomen 100% eerlijk met zichzelf (en anderen) . Onafhankelijk van elkaar zeiden ze nooit een hekel aan hun piemel gehad te hebben gehad, sterker nog, een was er zelfs trots op, maar ze wilden als hele vrouw leven, met SRS dus.
De een is overwegend passabel, de ander iets minder, maar door hun volkomen eerlijkheid tov zichzelf wel erg geslaagd, want probleemvrij.
Ik blijf er bij: onpassabel gaat een TS hoe dan ook opbreken na haar SRS, is het niet na anderhalf jaar, dan wel na vijf, of tien, maar het gebeurt.
mila schreef:Ik blijf er bij: onpassabel gaat een TS hoe dan ook opbreken na haar SRS, is het niet na anderhalf jaar, dan wel na vijf, of tien, maar het gebeurt.
Hoi Mila, maar wat is het alternatief?
Als je van binnen vrouw bent, maar je zit in een lichaam van een grofgebouwde kerel (om het zo maar eens uit te drukken, no offence), en je waagt de "grote stap" niet, dan zal dat de persoon in kwestie ook gegarandeerd een keer opbreken...
Wat jij zegt snijdt zeker hout. Ikzelf zie ook bij o-zo veel (ex-) transen heel veel van die 'dat is nou jammer' puntjes. Ik probeer(de) mezelf nog te sussen met de gedachte dat ik door omstandigheden met een haast ziekelijke belangstelling wil zien hoe mannelijk/vrouwelijk iemand is of over komt.
Tegelijkertijd is dat in feite ook mijn grote zorg: Dat ik als man 'vreemd' of 'raar' gevonden wordt is niet altijd fijn, maar ach, zo voel ik het zelf uiteindelijk ook. Wanneer ik als Vrouw beschimpt en bespot zou worden, raakt me dat wel heel diep, dus daar moet ik heeeeel voorzichtig mee zijn.
Ik begin me met de dag zelfs meer en meer af te vragen of een SRS niet de grootste fout is die je als Trans kunt maken. Uiteindelijk is dat ook maar bedacht door een arts (een man !!) die wilde laten zien hoe knap hij wel is......
Ik probeer te berusten in de gedachte dat elke weg die ik kies een compromis is en blijft, want je kunt alleen 100% vrouw zijn door geboorte.
Ik blijf erbij:
Liever echt niet dan niet echt.
Carla.
Everybody's got something to hide except me and my monkey.
Ik durf vanuit mijn eigen traject en wat ik om mij heen zie gebeuren de omgekeerde stelling ook wel aan. Wie alleen maar aandacht geeft aan passability die komt zichzelf wel tegen (soms lang na de SRS, als er geen enkele mogelijkheid meer is om het gezicht aan te passen met een FFS of het lichaam anderszins medisch op te lappen aan de hoge standaards van de meest kritische persoon in je "buitenwacht").
Wie in de tijd voor de SRS al goed weerbaar is in het niet-passabel zijn die zal daar na de SRS ook geen problemen meer mee hebben, want die weet hoe ze daar mee om moet gaan.
Passability is niet alles. Het is nog niet een kwart van mijn transitie en er is tot dusver nauwelijks een verandering in mijn uiterlijk tijdens mijn transitie geweest die te maken heeft met "het beter overkomen op mijn omgeving". 99% heeft te maken met "het gevoel hebben dat het huidige uiterlijk niet bij mij past" en vervolgens iets anders zoeken dat beter past.
<99% heeft te maken met "het gevoel hebben dat het huidige uiterlijk niet bij mij past" en vervolgens iets anders zoeken dat beter past>
Juist ja........en als dat uiterlijk nou eens (uitgesproken) mannelijk is, wat valt er dan nog te zoeken wat beter past? Of is het de rol die je dan niet ligt, en die door je omgeving gekoppeld word aan je (uitgesproken) mannelijke uiterlijk?
Ik denk dat er dan weinig valt te zoeken, als je in het dagelijks leven met een leuk make upje op en leuke evt vrouwenkleding aan met meneer aangesproken word. En dat blijft worden, voor de rest van je bestaan na je evt transitie.
<Wie in de tijd voor de SRS al goed weerbaar is in het niet-passabel zijn die zal daar na de SRS ook geen problemen meer mee hebben, want die weet hoe ze daar mee om moet gaan.>
Dat is nou net het punt bij heel veel (zeer mannelijk ogende/gedragende) TS'en. Die zijn zielsgelukkig na hun coming out, en sluiten zich af voor de blikken, de opmerkingen, de verbazing etcetcetc van allerlei mensen in het algemeen in het dagelijks leven. Tot na de SRS, dan worden ze na verloop van tijd wakker, OMDAT ZE DAN PAS BESEFFEN ALS EEN WANDELENDE KERMISATTRACTIE DOOR HET LEVEN MOETEN GAAN, VOOR DE REST VAN HUN LEVEN. Pas dan dringt de volledige realiteit tot ze door, tragisch maar waar.
Ik wil trouwens even met klem benadrukken dat al die jubelverhalen over passabiliteit *op het net* niet met een korrel, maar met een kilo zout genomen moeten worden. Zo heb ik eens iemand zichzelf 100% passabel zien verklaren, maar ik heb persoonlijk nog nooit een bio vrouw van 2.05 en 130kg zwaar gezien, en ik heb haar eens in real life ontmoet. En zo heb ik wel meerdere 'self proclaimed' 'passabele' transen via het net in real life ontmoet. Jezelf 'passabel' verklaren op het net, is een manier om de realiteit wat op te smukken, en jezelf wat moed in te spreken.
Als je van plan bent om om te gaan, *DUIK DAN REAL LIFE IN, EN LEER REAL LIFE TRANSEN KENNEN* pre of post op. Voor heel veel mensen, inclusief tv/ts/tg is het internet een soort ventilatie om wensdromen en/of fantasieen te lozen.
Hou er ook rekening mee dat heel veel 'gewone' mensen zichzelf maar al te graag 'ruimdenkend' verklaren, en jou naar de mond zullen praten. Om over sensatie-zucht nog maar te zwijgen. En ook daar vallen veel TS'en in een valkuil; ten einde zichzelf 'te verklaren' beantwoorden ze iedere persoonlijke vraag van collega's, buren, kennissen etcetc, die maar al te gretig luisteren. Sommigen gaan zover om op televisie in allerlei programma's zich te 'exhibitioneren', gezien de sensatiezucht van de gemiddelde kijker van dergelijke programma's.
Ik kan even geen andere term bedenken, voor 'publiciteitsgeile' transen, die soms zo in zichzelf opgaan, dat ze de impact op het dagelijks leven van een verschijning op televisie niet eens normaal in kunnen schatten, met alle gevolgen van dien. Ook in real life mee gemaakt trouwens, daar ging de (al dan niet geringe) passabiliteit. Daar werden bij de bakker door mede klanten de meest persoonlijke vragen gesteld. Of de TS in kwestie moet het leuk vinden, dat kan natuurlijk ook.
Hoihoi Carla2tone,
<Wanneer ik als Vrouw beschimpt en bespot zou worden, raakt me dat wel heel diep, dus daar moet ik heeeeel voorzichtig mee zijn.>
Juist, jij slaat spijkers met koppen, met realiteitszin. Ik denk namelijk dat als je ware zelf bespot en beschimpt word, dat ontzettend pijnlijk kan zijn, en hard kan aan komen. Evenwel ontwikkelen sommige TS'en een ongelooflijke plaat voor hun hoofd, iets ter grote van de Chinese muur, en blokken dergelijke ervaringen tijdens hun real life test, met als focus hun SRS, want daarna........'voelen ze zich compleet', 'zal alles misschien wel beter worden' enzenz. Ook de gevolgen daarvan heb ik mogen aanschouwen.
<Ik begin me met de dag zelfs meer en meer af te vragen of een SRS niet de grootste fout is die je als Trans kunt maken>
Dat is wat stellig hoor. Voor heel veel transen die redelijk passabel zijn EN voorzien zijn van een gezond realiteitsbesef kan het uitstekend werken, maar ook voor hun is het verdere leven als vrouw/post op niet rozegeur en maneschijn. Natuurlijk geldt dat voor alle mensen, maar voor transen wel wat meer..........in allerlei opzicht.
Het heeft eigenlijk allemaal meer te maken met een *totale* rolwisseling, dan met de SRS zelf.
M.i heeft het geen zin om totaal van mannelijke man naar onpassabele TS te gaan, het leven zal er in kwaliteit zeer zeker niet op vooruit gaan, en dan met name en vooral als de TS in kwestie hetero was, en vrouw en kinderen heeft. Ik zou geloof ik voor een tussenoplossing kiezen. Alleen die ts/tg die daarvoor kiezen, zijn helaas niet zo zichtbaar en makkelijk te vinden, want die doen dat meestal diep prive, om hun vrouw en evt kinderen te beschermen tegen de gevolgen van....
Voor wat mezelf betreft: ik ben passabel, in die zin dat ik niet uitgescholden word en geen rare blikken krijg (wel 'letterlijk uitgesproken' sjans trouwens, of verlekkerde blikken), ik word 'naturel en zonder twijfel' met mevrouw aangesproken in het dagelijks leven, ook door mijn clienten en collega's word ik in vrouwelijke zin aangesproken, maar..............dat wil dus niet zeggen dat niemand het door heeft.
Ik ga namelijk voor 'het foutje van de natuur' door. En zo heb ik het letterlijk gehoord in het begin van mijn transitie van oa de buren van mijn ouders. Altijd al vrouwelijk geweest, en dat voelen ze aan. Niet dat ik me beschouw als een 'foutje', ik beschouw mezelf als een variant.
Ikzelf heb nooit een probleem gehad met mijn vrouwelijke natuur/uiterlijk/uitstraling, maar mijn omgeving des te meer, helaas. Mijn vrouwelijkheid was dermate 'mezelf' dat ik op 26 jarige leeftijd aan de hormonen gegaan ben, om baardgroei en lichaamshaar te voorkomen, dat had ik dus toen (nog) niet. Ik zou werkelijk *knettergek* geworden zijn, als ik alsnog baardgroei, lichaamshaar, en wellicht een kaal hoofd had ontwikkeld.
Tot dan toe had ik me nog nooit een moment geprobeerd om me 'aan te passen' als man, onmogelijk ook, zou belachelijk geweest zijn, gezien mijn vrouwelijkheid, en ik zou mezelf vastgedraaid hebben, zoals ik nu (zeer) mannelijke transen soms zie doen, bij hun aanpassing als vrouw. .
Ik ben goed en wel eens soort 'omgekeerde trans' dus. Aan de hormonen gegaan om fysieke mannelijkheid te voorkomen, niet te bestrijden.
Nogmaals: plannen voor een transitie oid? Zoek real life pre/post op TS op, dat is in veel gevallen betrouwbaarder dan het net.
.