Travestie.org

Hoi Allemaal,

Ik ben aan mijn transitie begonnen omdat ik er van overtuigd was dat het
noodzakelijk was om een vrouw te worden om gelukkig te kunnen zijn.
Nu ik tot het inzicht ben gekomen dat ik van mezelf moet houden om gelukkig
te kunnen worden, komt logiesewijs ook de vraag naar boven is een SRS voor
mij nog wel noodzakelijk.
Eerste spontane reactie, nee.

Na verder door denken wat dan de mogelijke gevolgen zouden kunnen zijn denk
ik dat een SRS voor mij nog wel degelijk noodzakelijk is.
Waarom?
Ik zie nog altijd een vrouw in de spiegel, een gelukkige vrouw zelfs.
Ik voel me ook nog altijd een vrouw.
Een leven volledig als man is voor mij nog altijd geen optie, ik ben nu
eenmaal geen man!
Nu stoppen en doorgaan als half vrouw half man zal denk ik, door de
beperkingen die daar aan vast zitten, op den duur alsnog tot problemen gaan
lijden.

Ik heb de tijd van intake tot nu nodig gehad om gelukkig te worden, daar heb
ik mijn SRS niet meer voor nodig.
Om echter op de langeduur ook gelukkig te kunnen blijven heb ik mijn SRS nog
wel nodig alleen op die manier kan ik volledig vrouw zijn en me vrij voelen,
zonder de beperkingen van dat worst vormige aanhangsel.

Het mooiste is dat ik me dit kan afvragen zonder hierdoor in de put terecht
te komen.

Groetjes,
Franciska.

Hoi Franciska

Meid, wat ga je hard.
Er is bij jou echt een doorbraak tot stand gekomen he, een keer ten goede. Eindelijk leer je jezelf te accepteren, waardoor het allemaal een stuk gemakkelijker voor je aan het worden is.
En je hebt ook wel gelijk met je conclusie denk ik; zonder SRS zou je jezelf toch wel te kort doen. Waarom moeilijkheden oproepen als het niet hoeft.

Zelf ben ik ook op die weg; ik herken ook best wel een aantal punten, maar ben nog lang niet zover als jij. Maar ik heb dan ook nog een lange weg te gaan.

Maar gefeliciteerd met je verworven inzichten.

Hoi Cynthia,

Meid, wat ga je hard.
Er is bij jou echt een doorbraak tot stand gekomen he, een keer ten goede. Eindelijk leer je jezelf te accepteren, waardoor het allemaal een stuk gemakkelijker voor je aan het worden is.

Het gaat inderdaad hard maar dat kan nu ook nu ik niet meer tegen de stroomop probeer te zwemmen. Het gaat ook inderdaad makkelijker nu ik mezelf accepteer.

Zelf ben ik ook op die weg; ik herken ook best wel een aantal punten, maar ben nog lang niet zover als jij. Maar ik heb dan ook nog een lange weg te gaan.

Mijn intake is eind oktober 2000 geweest dat is dus ook best wel lang geleden. geef jezelf de tijd en ruimte om ook tot die inzichten te komen.
Je lichaam kun je met ±2 jaar volledig aangepast hebben (wanneer je dat perzee wilt). Maar het los laten van je oude denk wijze en gewoontes kost nu eenmaal veel meer tijd.

Groetjes,
Franciska.

hoi Franciska

als je nu denkt dat srs niet een directe noodzaak is dan lijk het mij heel verstandig om het dan ook maar gewoon obepaalde tijd uit te stellen. en als achteraf toch blijkt dat srs een soort afsluiting is of je leven completer maakt dan denk ik dat die keuzen snel gemaakt is. ik lees het wel vaker dat mensen verder in hun transitie de srs "minder" belangrijk gaan vinden. zoals je al zei zit het geluk meer in acceptatie van jezelf dan je geslacht.


groetjes,
leonie

Hoi Leonie,

als je nu denkt dat srs niet een directe noodzaak is

Om gelukkig te worden is een SRS niet meer noodzakelijk. Wel om op de langeduur gelukkig te kunnen blijven. Uitstel is nog niet ter sprake omdat ik in september volgend jaar pas aan de beurt ben.

en als achteraf toch blijkt dat srs een soort afsluiting is of je leven completer maakt dan denk ik dat die keuzen snel gemaakt is.

De SRS maakt mijn leven niet completer maar wel mijn lichaam, pas wanneer mijn lichaam compleet overeen stemd met mijn gevoel kan ik werkelijk gelukkig zijn en blijven. Omdat dan ook mijn lichaam volledig kan accepteren. nu is het voor mijn gevoel nog een gehandicapt/misvormd lichaam.

Groetjes,
Franciska.

Hoi meiden,

ik zit met dezelfde vraag. Tegenwoordig leef ik full time als vrouw (sinds ruim een jaar nu) en daar voel ik me veel gelukkiger bij.
En dan kun je je afvragen: Waarom zou ik me laten opereren, wat er onder mijn rokje zit, gaat alleen mij aan!
Maar de realiteit is, dat ik elke dag weer een hoop kunst- en vliegwerk moet toepassen om er vrouwelijk genoeg uit te zien. Allerlei kleding kan gewoon niet, terwijl geboren vrouwen die wel kunnen dragen. Denk maar eens aan een strakke broek!
En wat moet ik in het zwembad?
Daar ben ik in het afgelopen jaar 1x geweest, maar ik voelde me toch behoorlijk voor gek lopen met mijn veel te gevulde bikinibroekje! Ik kan me daar tegenwoordig aardig overheen zetten, maar toch...

Dat ding past gewoon niet meer in mijn huidige manier van leven!

Maar ik lees graag reacties van meiden, die hem toch willen houden.
Waarom?
En hoe denk je daar mee om te gaan?

Groetjes,
Evelien

Hoi Franciska,

Ik heb met dezelfde vraag gezeten als jij: is een SRS wel noodzakelijk, wat voegt een SRS eigenlijk nog toe aan mijn huidige staat van gelukig zijn?

Natuurlijk zijn er de praktische argumenten waarom je een SRS zou willen, maar je bent toch gek om alleen een SRS te willen omdat strakke broeken en badpakken dan beter zitten, of omdat je dan voor de burgerlijke stand vrouw bent?

Bij mij zit het gevoel bij nadere beschouwing veel dieper. De SRS beschouw ik, net als de stap om als vrouw te gaan leven, min of meer als een sprong in het diepe. Van tevoren weet je niet echt wat het met je gaat doen. En tóch verwacht ik, dat er opnieuw bijzondere dingen met me gaan gebeuren, een nieuwe groei, een nóg grotere harmonie naar lichaam en geest, nóg meer vertrouwen in je vrouwelijke identiteit.

Ik wil er binnenkort met mijn maatschappelijk werkster van het genderteam over praten, wat zij weet over wat de SRS met transen doet. Ik ben heel benieuwd.

Voor alle duidelijkheid: het is niet dat ik bang ben voor de operatie, of de gevolgen daarvan. Het is aan de andere kant ook niet zo dat ik een hekel heb aan mijn tudele doki. Er is echter wél een groeiende nieuwsgierigheid, en - ondanks de onzekerheden - een groeiend verlangen om die laatste stap te zetten. In november is het hopelijk zover...

Liefs,
JolandaM

PS Heb je het boekje al ontvangen?

Dames,

Even voor alle duidelijkheid. het is niet zo dat ik een SRS wil om beter te kunnen passen in bepaalde kleding.

Gevoelsmatig ben ik in hart en ziel een vrouw, daar zal mijn lichaam voor zover dat mogelijk is volledig aan aangepast moeten worden.

Mijn SRS zal mij dat laatste stukje bevrijding geven zodat ik me onder alle omstandigheden als vrouw kan handhaven. Zelfs wanneer ik bij wijze van spreken in mijn blote kont de voordeur open doe wanneer er aan gebeld zou worden.

Groetjes,
Franciska.