Travestie.org

Hi allemaal,

post hier niet zo vaak en in feite is dit ook mijn laatste posting hier omdat ik niets meer te melden, vragen of te schrijven heb aangaande TS en alles wat dat met zich mee brengt.

Ik wil met jullie het volgende delen omdat ik veel gehad heb aan open manier van schrijven hier over diverse onderwerpen, van mijn kant mijn verhaal waarschijnlijk met een andere afloop dan we hier gewent zijn.

Ik schrijf dit niet omdat ik zo interresant ben maar misschien is het voor iemand in een soortgelijke situatie een spiegel waar hij/zij iets aan heeft.
Ik ben in 2001 weduwnaar geworden na een heel goed huwelijk van 30 jaar, 4 kinderen inmiddels allemaal getrouwd en de deur uit.
Onverwachts was ik binnen een week weduwnaar en het drukke gezin was binnen een paar maanden over, kinderen o.a. in U.S.A. en Portugal.

Alle tijd voor navel staren en vrijheid voor travestie beleving welke behoefte steeds sterker werd, eind 2001 (na een T&T fase) me toch afgevraagd ofdat dit het wel was en besloot om te gaan praten met Humanitas Amsterdam, en na een gesprek werd mij aangeraden kontakt op te nemen met het VU omdat er sprake was van een sterke genderdysforie. Had zelf ook wel mijn eigen konklusies getroken en ervaring dat travestie (tijdelijk verkleden) niet overeenkwam met mijn gevoel, het tijdelijke was niet voldoende en de behoefte om zoveel mogelijk als "vrouw" te leven nam sterk toe.

Na de intake was het 7 maanden wachten op het eerste gesprek bij het VU door mijn werk nogal eens wat afspraken met Dr. Gijs moeten afzeggen en hijzelf sloeg ook wel eens een gat van 3 maanden dat hij niet beschikbaar was.

Tussen werken door mij zoveel mogelijk als vrouw gepresenteerd, buurt, sommige familie leden (een ook mee geweest voor een van de gesprekken met Dr. Gijs)ging graag de stad in of op bezoek en dit ging allemaal zonder problemen. Had geen problemen met passabiliteit in de omgangsvorm op een afstand, dus op straat.

Eind 2003 in Amerika geweest en bij mijn dochter thuis en buiten (ben naar een soort Virgin avond geweest in San Jose) kon Adriana zichzelf zijn.
Dr Gijs wilde groen geven maar dan moest ik mijn werk stoppen (ben het hele jaar op stap op alle kontinenten o.a. ook Afrika, Senegal, Tanzania, Mozambique enz.)heb hem gezegd dat ik daar nog een paar maanden over zou na denken, hij wilde wel met androcuur beginnen maar dat heb ik afgewezen.

Na Amerika bij mijn dochter en na de acceptatie van haar kwam er een een kentering ik hoefde niet meer zo erg. In januari kwam ik dichter bij een vriendin (Mexicaanse - dat heb je met dat gereis) en dit resulteerde in meer kontakt en ze is pas een maand hier bij me in Nederland geweest en dat is fantastisch gegaan, zoals man en vrouw met elkaar leven.

Ik weet zeker dat TS over is, heb het van nabij meegemaakt en terug analyserend is dit goed geweest want het heeft mij gebracht op het moment van nu waarin ik in feite mij nooit meer hoef af te vragen ofdat TS op mij van toepassing is, nee en ik heb hier doorheen moeten gaan om tot het moment van nu te komen.

Ik weet dat het allemaal onwaarschijnlijk klinkt, maar in feite heb ik de draad weer opgepakt waar die onverwachts in 2001 abrupt werd afgesneden, een relatie met een vrouw is toch waar ik mij het beste bij voel. Mijn konklusie schokkende gebeurtenissen in een leven kunnen je voor een tijdje verdoven voordat je weer in de werkelijkheid terug komt, het heeft weinig gescheeld.
Wens jullie veel sterkte en geluk in datgene wat je nastreeft, live a life

gr/Adriana

n.b dezelfde posting geplaats op TS-NL omdat je, naar mijn mening, netjes gedag moet zeggen als je de huiskamer verlaat.

WoW Adriana heftige posting en nu begrijp ik wat je bedoeld met dat je het niet meer nodig hebt hier. En tevens ook fijn te horen dat je iemand gevonden hebt om je leven mee te delen. Dapper ook om de stap terug te doen omdat je voelt toch geen TS te zijn. Denk dat daar meer moed voor nodig is dan om uit de kast te komen. Of je geen genderdysforie weet ik niet maar weet wel dat je soms een beslissing neemt om toe te geven aan een gevoel en dat alleen het toegeven, er mee bezig zijn en er over kunnen praten uiteindelijk leidt tot een oplossing. Ik hoop dat je het zeker weet en jou kennende zal dat wel goed zitten dus rest mij alleen maar je heel veel geluk te wensen. Tis in ieder geval zo dat je nu een hoop ellende niet door hoeft maar dat realiseer je je zelf ook wel.
Good luck dame euhh mijnheer:D

Hi Joanne,

WoW Adriana heftige posting en nu begrijp ik wat je bedoeld met dat je het niet meer nodig hebt hier. En tevens ook fijn te horen dat je iemand gevonden hebt om je leven mee te delen. Dapper ook om de stap terug te doen omdat je voelt toch geen TS te zijn. Denk dat daar meer moed voor nodig is dan om uit de kast te komen.

Die stap terug daar is toch een dik half jaar overheen gegaan maar begon al voordat ik haar leerde kennen zij heeft het alleen bespoedigd en in feite mijn gevoelens bevestigd. Na alles in de afgelopen jaren ben ik zeer achterdochtig naar mijzelf geweest ofdat ik mijzelf niet voor de gek aan het houden was, het is een ramp als je na een tijd toch weer tot de konklusie moet komen dat je je hebt vergist, net zoiets als een spijtoptant(e) maar dan nog met mindere onherstelbare consequensies.

Of je geen genderdysforie weet ik niet maar weet wel dat je soms een beslissing neemt om toe te geven aan een gevoel en dat alleen het toegeven, er mee bezig zijn en er over kunnen praten uiteindelijk leidt tot een oplossing.

misschien een interresant gegeven de genderdysforie die is er, Humanitas, VU,Virgin, en anderen allemaal zeggen ze dit, ze zitten er niet naast maar en nu komt het denk ik, in mijn geval en misschien geld dit ook voor sommige anderen, je persoonlijke omstandigheden b.v. alleen of niet alleen een sterke band met je partner, (zoals ik had) kunnen de behoefte/noodzaak om invulling te geven aan die gendysforie in mijn geval enorm afzwakken, komt nog daarbij dat het zo een zwaar traject is en de uitkomst soms toch wat onzeker hoe je verder in het leven zal ztaan.
Ook als je wat ouder bent dan heb je nu eenmaal meer achter je liggen en dit speelt ook een rol.

Ik hoop dat je het zeker weet en jou kennende zal dat wel goed zitten dus rest mij alleen maar je heel veel geluk te wensen. Tis in ieder geval zo dat je nu een hoop ellende niet door hoeft maar dat realiseer je je zelf ook wel.
Good luck dame euhh mijnheer:

Ik weet het zeker , ik was ook geen relatie aangegaan als dit niet zo was, de ellende die je door moet als TS en daarna, is weet ik soms niet te doen maar ik weet ook je meestal niet meer anders kunt, heb voor de poort gestaan, er is best wel een leuke vrouw aan mij verloren gegaan maar ja je kan niet van alle walletjes willen eten, a choise must be made, anders raak je echt de kluts kwijt, dus hierbij een meneer .

Dame Joanne, ik wens jouw ook dat je het geluk vind waar je zo hard voor hebt gestreden en met jouw doorzettings vermogen, waar ook ik de afgelopen jaren getuige van ben geweest, komt die dag wel, hoop voor je morgen.

groetjes, Adriana (voor jullie)

Een goed voorbeeld van de keerzijde van een site als deze. Er wordt maar klakkeloos aangenomen dat iedereen zo genderdysfoor is als zhij zegt, welkom bij de club etc. Kritische woorden worden allerminst gewaardeerd en openbaar twijfelen aan iemand is bijna een doodszonde. Vervolgens word je meegesleept in de wondere T wereld peer pressure. Je leest de "succes" verhalen van anderen en gaat verder en verder in je T beleving. Je laat je meeslepen en misschien wel zover dat er geen weg terug meer is. Best wel eng.