Travestie.org

Hoi allemaal,

de thread die anouk is gestart over pestverleden en met name de gewetensvraag die Cynthia opwierp ("is transsexualiteit nu oorzaak of gevolg?"), heeft bij mij iets losgemaakt wat ik hier toch eens ter sprake wil brengen. Ben ik nogal schroomvallig voor geweest, maar dit is een besloten forum, dus ik waag het erop, want ik heb de verwachting dat jullie ervaringen voor mij wellicht verhelderend zouden kunnen zijn.

Wel, laat ik vertellen dat ik er moeite mee heb mijn transsexuele gevoelens los te zien van negatieve sexuele ervaringen in mijn jeugd. Er wordt ook wel met zoveel woorden door psychologen gezegd dat dergelijke ervaringen, zolang ze niet verwerkt zijn, een behoorlijke onzeker makende invloed op je gevoel voor sexuele identiteit kunnen hebben. Bij de VU gaat er ook een rood vlaggetje wapperen als dat het geval is, heb ik begrepen.


Ik hoop dat ik hiermee bij jullie ook een en ander losmaak. Niet voor jullie, want dat kan natuurlijk behoorlijk pijnlijk zijn. Maar het zou mij wellicht verder helpen als ik van sommigen van jullie dergelijke ervaringen hoor en dat jullie me kunnen vertellen hoe jullie daar mee om zijn gegaan.

Alvast bedankt en groetjes van Jeanet

De dingen die je noemt lijken me inderdaad invloed kunnen hebben op transsexualiteit.
Of er bij de vu gelijk een rood vlaggetje gaat wapperen betwijfel ik.

Zo zijn er nog wel meer dingen die volgens mij invloed kunnen hebben zoals bv de dood van je moeder of vrouw, en er zijn nog wel meer dingen op te noemen.

Maar goed, wanneer je alles op een rijtje hebt staan zal het best wel goed komen lijkt mij.

dit gaat me te ver, te persoonlijk om daar iets over me te delen

Joy

ik denk gewoon dat er oorzaken zijn voor genderdysforie, we denken aan de foute testodosis in de 6-8ste swangerschapsweek, verder denk ik dat nare ervaringen in je kinderjaren of puberjaren de boel alleen maar kan versterken of dergelijks, als ik van mij uitga is dit het geval, ik had met permanente vernederingen en gewelduitbarstingen van mijn vader te maken(gelukkig geen sexuele misbruik) wat bij mij een afkeer tegenover alles wat mannelijk te noemen is tot gevolg heefd en niet meer uit te vegen is, ik leef wel tussen al die mannen, accepteer ze ook, als ze zich toch zo ontzettend mannelijk willen voelen, toe maar, maar voor me zelf keur ik dit af, ik heb er duidelijk geen zin in, toen niet en nu ook niet!

Ik ben er wel zeker van dat die eikel van vader niet de oorzaak is van mijn wens om als vrouw verder te gaan, erder zijn mijn gedrag toen ook vaak aanleiding geweest waarom mijn vader zo vies heefd gereageerd, ok, klinkt stom, immers is een onzeker gedrag toen geen aanleiding om een kind in elkaar te schoppen, voor mijn vader dan blijkbaar wel, mannen he, schoppen er maar op loos als ze het niet begrijpen!

Hoe ik ermee omga? Goeie vraag, ik heb dit verleden nog niet verwerkt, zeker niet, ik heb wel veel erover gepraat met mensen, wat al un hele verlichting was, maar volledig verwerken, ik geloof dat zaal nooit gebeuren en ik wil me er eigenlijk ook niet meer mee bezig houden, ik heb immers geen contakt meer met mijn familie, ten 1ste accepteren ze me voor geen meter en als ik er ben, komt er alles weer omhoog, al 2weken voordat ik wil gaan, was tenminste altijd zo, ik durf er nog niet us alleen er na toe, wat ze altijd van me eisen, ook stom! Ik voel duidelijk minder angst als iemand meekomt, maar ik stel dat nog ff uit, ovrigens is dat ook zo afgesproken met het VU

En úberhaupt, mijn ouders wonen 500km verder op en dat is ook goed zo..........

Hallo Amanda, Joy en Mara,

dank voor jullie reacties op mijn vraag. Aan het geringe aantal reacties en aan de opmerking van Joy merk ik dat dit toch wel een heel gevoelig punt is. Voor mijzelf ook, dus ik voel me er ook niet meer helemaal gemakkelijk bij dat ik dit gepost heb.
Zoals sommigen die deze topic al een keer hebben gelezen zullen merken, heb ik er daarom een stukje uit geknipt wat ook wel best persoonlijk was.

Het lijkt me beter om deze draad verder te stoppen. Dit is wellicht toch niet de juiste plek om daarmee aan de gang te gaan.

Sorry, Jeanet

Oh Jeannet jammer dat je dat stukje er tussenuit hebt geknipt. Is namelijk wel een interessant onderwerp maar ik begrijp je wel. Ik wil ook nog wel reageren erop maar moet er eerst even over nadenken.

Hoi Joanne,

sorry, maar ik voelde me er even erg onzeker over wat ik ermee aanhaalde.
Ik bewonder altijd jouw durf om no matter what heel open ter sprake te brengen en dat heeft mij in het aftasten van mijn eigen gevoelens het laatste jaar veel verheldering opgeleverd. Dus extra jammer dat ik jou hiermee eventueel teleurstel .

Groet, Jeanet

joanna is natuurlijk weer het andere uiterste:P

ik bevind me ergens halverwege:)

naja je hebt geprobeerd een moeilijk bespreekbaar topic naar buiten te brengen

niet iedereen kan daar mee overweg, zo blijkt, komt mischien nog wel

Joy

Negatieve sexuele ervaringen: Tsja misschien niet zo heftig als de startster van de draad maar ik heb ze absoluut wel. Het is bij mij niet een evt oorzaak van mijn TS meer een gevolg. Omdat ik vroeger dacht homosexueel te zijn en omdat ik niet op homo's viel maar op hetero's heb ik niet echt een bevredigend sexueel/liefdes leven gehad. De heteromannen waar ik gek op werd waren niet in mij geinteresseerd logischerwijs en ik ben zelfs in elkaar geslagen, uitgelachen en uitgescholden omwille van mijn verliefdheidjes. Toch had ik wel ervaringen met "hetero" mannen. Dat was echter vaak van eenmalige aard. En als het eens voorkwam dat ik gevoelens voor zo'n jongen ontwikkelde werd ik vaak gekwetst als ie na die ervaring net deed of ie me niet kenden als ik hem in de stad tegenkwam. Ook heb ik uit libideuze drang wel plekken opgezocht om sex met homomannen te hebben hoewel me dat vaak tegenstond. Mijn sexleven bestond dus voornamelijk uit ervaringen waar mijn gevoel en sexualiteit niet meetelde. Dat vond ik toen niet zo erg omdat ik toch mijn geslacht niet wilde gebruiken tijdens die ervaringen. Ik schaamde me voor mijn geslacht en heb dus mijn eigen hoogtepunten vaak in eenzaamheid beleeft. Tot op de dag van vandaag heb ik nog nooit een normale relatie gehad en mijn zelfbeeld is daardoor, en door mijn sexuele ervaringen, flink gekeldert. Ik was immers niet meer waard dan een kwakkie. In de periode dat ik nog man was tilde ik daar niet zo zwaar aan maar nu ik vrouw ben en terugkijk op mijn ervaringen van toen, merk ik dat ik gekwetst ben tot in het diepste van mijn ziel. Liefde en erotiek zijn twee heel verschillende dingen en doordat ik alleen maar voer voor erotiek was en niet voor relaties is bij mij dat verschil nooit helemaal duidelijk geworden. Ik heb dan ook vaak de tendens mijn liefde te tonen door middel van sex. Geconditioneerd gedrag wat maar moeilijk te doorbreken is en wat ook voorkomt bij slachtoffers van sexueel misbruik. Wat het feitelijk ook is volgens de psychologen van het detox centrum waar ik ooit heb gezeten. Nu merk ik langzamerhand wat een impact dat op mijn leven heeft gehad en nu ik mijn behandeling heb doorlopen snap ik ook waarom ik bepaalde zaken niet kon tijdens sex. Het gebruik van mijn penis in een mannelijke rol was uitgesloten. Dan werkte hij gewoonweg niet en begreep daar eigenlijk niets van. Mijn schaamte gevoelens ten aanzien van het onding heb ik ook nooit begrepen. Het was de mannelijkheid die er aan vast zat die me tegenstond. Nu als ik sex heb met een man ben ik mentaal geblokkeerd een orgasme te bereiken en ook dat is een direct gevolg van mijn verknipte sexuele leven. Ik durf me niet bloot te geven en beleef dat soort dingen nog steeds liever in afzondering. Denk dat dat pas verholpen kan worden als ik iemand ontmoet die door toewijding en liefde heel maakt wat de rest kapot heeft gemaakt bij me. Ook heb ik het gevoel dat verliefd zijn voor mij een probleem is. Verliefdheid staat bij mij gelijk aan pijn en vernedering en gaandeweg mijn leven heb ik een knop omgezet waardoor ik dat gedeelte van mijn gevoel heb uitgeschakeld om te voorkomen dat mijn hart nog eens gebroken wordt. Ik ben een beetje gevlucht in de fantasie door een beeld te creeren van de prins op het witte paard en me daar aan vast te klampen. Ik keek graag naar romantische films en las vaak romantische boeken. Dat was veilig en daar kon ik mijn gevoel in kwijt. In het dagelijks leven heeft het tot gevolg gehad dat ik bindingsangst heb en verlatingsangst. Tevens kan ik heel slecht met afwijzingen overweg. Dat resulteert in de volgende patronen. Ik kom iemand tegen en als die interesse in mij toont duik ik snel het bed met hem in. Als hij daarna meer wil stoot ik hem af omdat ik het eng vind en vervolgens stort ik in omdat ie weer weg is. Erg gecompliceerd allemaal en het vreet energie. Die moeite met afwijzingen is nog een stukje vervelender omdat het niet alleen op gebied van mannen is. Bij de minste kritiek heb ik het gevoel dat men mij niet leuk vind en dat doet me verschrikkelijk pijn. Het is dan niet de pijn van dat moment maar vanuit mijn verleden. Zelfs op gebied van werk kan ik er maar moeilijk mee overweg en het zorgt soms voor problemen bij functionerings gesprekken en of aansturing op de werkvloer. De laatste tijd gaat het beter omdat ik begrijp wat er zich in mijn kop afspeelt wanneer zoiets gebeurt. Ik merk dat na mijn transitie dit soort dingen naar boven zijn gekomen omdat die muur van die transsexualiteit niet meer in de weg staat. Het helings proces is dus begonnen en ik merk dat aan mijn ervaringen op gebied van sexualiteit en de manier waarop ik met confrontaties aangaande die transsexualiteit omga. Ik heb goede hoop dat het zichzelf langzaam gaat oplossen. Al zal het nog even duren.

Hi,

Het enige negatieve is dat ik op mijn 21e "pas" met een meisje intiem ben geweest, ik had al wel veel eerder gewild.
ohh en dat ik een keer met een jongen heb ge-expirimenteerd.... dat was wel de meest negatieve sexuele ervaring.

Maar ik denk niet dat een negatieve ervaring op sexueel gebied aanzet is tot genderdysforie, waarom denk ik dit.... Ik wilde al een meisje zijn toen was ik een jaar of 4/5 en dat was lang voordat ik wist wat sex was.

Nataschja

Joanne schreef: Ook heb ik het gevoel dat verliefd zijn voor mij een probleem is. Verliefdheid staat bij mij gelijk aan pijn en vernedering en gaandeweg mijn leven heb ik een knop omgezet waardoor ik dat gedeelte van mijn gevoel heb uitgeschakeld om te voorkomen dat mijn hart nog eens gebroken wordt. Ik ben een beetje gevlucht in de fantasie door een beeld te creeren van de prins op het witte paard en me daar aan vast te klampen. Ik keek graag naar romantische films en las vaak romantische boeken. Dat was veilig en daar kon ik mijn gevoel in kwijt. In het dagelijks leven heeft het tot gevolg gehad dat ik bindingsangst heb en verlatingsangst. Tevens kan ik heel slecht met afwijzingen overweg. Dat resulteert in de volgende patronen. Ik kom iemand tegen en als die interesse in mij toont duik ik snel het bed met hem in. Als hij daarna meer wil stoot ik hem af omdat ik het eng vind en vervolgens stort ik in omdat ie weer weg is. Erg gecompliceerd allemaal en het vreet energie. Die moeite met afwijzingen is nog een stukje vervelender omdat het niet alleen op gebied van mannen is. Bij de minste kritiek heb ik het gevoel dat men mij niet leuk vind en dat doet me verschrikkelijk pijn. Het is dan niet de pijn van dat moment maar vanuit mijn verleden.


Hoi Joanne,

Eigenlijk is wat jij in jouw posting schrijft (het hele stuk) op mij van toepassing Ik ben verschrikkelijk verliefd geweest op meiden en door deze meiden ontzettend gekwetst.... Ik vlucht weg in fantasieen met een leuke slanke meid, Tessa... zij is mijn droomvrouw ze hangt bij mij in de slaapkamer op een poster ( een hartmeisje uit de aktueel +/- 5 jaar terug. Zij had een heeeeel hoog wauw gehalte bij mij, en omdat ze in mijn fantasie mijn vriendin is zal ze me nooit kwetsen. Mijn laatste verliefdheid was ook een drama (echte verliefdheid) wel een vriendin gehad maar zij vond mij leuker dan ik haar. 3 weken heefd dat geduurd...
omdat ik het te druk had met aardappelen rooien heeft ze het uitgemaakt.
Ik ben nog nooit zo blij geweest, ik zag haar als een vriendin meer niet.
Maar wat nog erger is... tenminste... Als ik met een meisje wat wil (sex)
ga ik niet naar een disco of cafe om te kijken of er leuke dames zijn, nee, ik gooi er 100 euro tegenaan en ga naar Groningen even naar een hoertje. Vaak wel hetzelfde meisje omdat ik haar best wel leuk vind. maar bij Miriam ben ik ook al een poos niet meer geweest... ik kon mijn bek weer niet dichthouden en heb haar over mijn gevoelens verteld ze vatte het goed op en als ik weer bij haar kwam dan konden we wel een rollenspel spelen.... ja daaaag ik ben geen acteur/ actrice.
Nou ik zit hier wel een beetje heel erg intieme dingen te schrijven.
Maar dat ik Miriam als negatieve ervaring wil neerzetten dat absoluut niet!

Via via hoorde ik dat er een meid gek op me is/ was... ik dus niet op haar
Maar het ergste is het blijft maar in mijn kop rondspoken ze is niet mijn type ik val niet op mollig/dik...
Het liefst zo ik nooit meer aan haar denken echt nooit meer!!!!

Maar ik blijf dromen en hopen dat Tessa ooit mijn levenspartner word!!

Nou dat was wel een beetje ellende maar ook wel positieve dingen
Maar ik blijf erbij ik denk niet dat een negatieve ervaring op sexueel gebied bijdraagt aan genderdysforie

Groetjes, Nataschja

Hi Joanne,

alweer dank voor je openhartigheid. Jouw ervaringen zijn behoorlijk veel erger dan de mijne, trouwens. Maar de rest van je verhaal klinkt zoooo bekend! Die impact ervan op de rest van je leven.
Mijn ergste ervaring was met een paar mannen die van zachte jongetjes hielden, toen ik als puber was weggelopen van huis na een ruzie. Zij hadden, groen als ik was, al snel uit me getrokken hoe mijn erotische fantasieën in elkaar staken (namelijk dat ik daarin steevast zelf het meisje was) en maakten daar handig gebruik van door een "rollenspel" te starten. Het was allemaal gebeurd voor ik het wist en voor ik de tijd had gehad om te snappen wat mijn eigen verlangens en fantasieën betekenden. En ik kon toen niet veel meer dan me vies voelen en me schamen. Later schaamde ik me voor mijn eigen afkeer van mannen: een psychologe maakte er uit op dat ik mijn eigen homosexuele gevoelens niet wilde accepteren en tegenover homosexuele vrienden was ik bang dat ik met de gevoelens van angst en afkeer, die ik ervaar als ik me fysieke contact met mannen voorstel, hen zou kwetsen.
Dus ik moest dat altijd allemaal verdringen uit mijn dagelijks bewustzijn. Net als trouwens die fantasieën over mezelf met een vrouwenlichaam, want dat voelde ook als tamelijk suspect als ik me onder mannen bevond, of ze nou homo of hetero waren.
Als het van mezelf uitging werd ik verliefd op meisjes, en ik ben ook uiteindelijk getrouwd, maar bleef het verwarrend vinden dat mijn erotische verlangens niet helemaal overeen kwamen met de rol die ik dacht te moeten spelen in bed. Aan mijn penis heb ik geen echte hekel en hij doet het ook wel; het kan zelfs prettig voelen, maar ik kan me tegelijkertijd jaloers voelen op haar omdat zij beleeft wat ik eigenlijk zou willen beleven. Dat werkt heel vaak remmend. Ik word als het ware tussen twee verlangens heen en weer geslingerd.
Maar wat mij niet loslaat is dat ik dingen heb gehoord over sexueel misbruik en dat dat er voor zou kunnen zorgen dat je er niet meer wijs uit wordt welk gevoel nu echt van jezelf is en wat je van de dader hebt overgenomen. Nu heb ik die fantasieën over mezelf als meisje al zo lang als ik me kan heugen (vanaf 4 à 5 jaar) en behalve dat ik nu pas uit ga vinden wat ik er mee kan im mijn leven, vind ik dat op zich dus heel eigen. Maar als ik me bedenk dat ik ook vermoedens van incestueuze spelletjes met een veel oudere broer heb rond mijn 6e jaar, dan raak ik toch weer heel onzeker en remt het me om achter mezelf te blijven staan.
Ik ben daar in mijn hoofd nog veel mee bezig, maar zou dat graag achter me laten.

Dat is wat mij bezig houdt. En ook dat helingsproces, waar jij het over hebt. Als ik me een beeld begin te vormen van wat jij allemaal hebt meegemaakt, dan heb ik alweer grote bewondering voor jouw levenskracht en positieve instelling. Ik wens heel veel geluk met dat proces en ook met het vinden van een partner die je recht doet. Als ik zelf wel eens wat realistischer daarover fantaseer (stel ik overwin mijn angst en afkeer, ik ga zelf fysiek om en kom een sprookjesprins tegen, want die verlangens zijn mij ook niet vreemd), dan stel ik me ook voor dat het niet makkelijk zal zijn een man te vinden die op mijn verleden past als een sleutel op een slot. Als je maar weet dat je het waard bent.

Liefs, Jeanet

Hoi Natasja,

jij ook bedankt voor je reactie. Het zal je wel opluchten zulke dingen eens kwijt te kunnen. Dat deed het mij tenminste wel. Ongewone verlangens zoals wij die ervaren, kunnen je erg terughoudend maken in het opzoeken van intimiteit met meisjes. Je denkt immers dat ze alleen maar om een "echte man" zitten te springen. Maar dat is lang niet altijd zo, heb ik inmiddels van veel mensen begrepen. Als ik jouw ervaringen zo lees, heb ik wel het idee dat jij de ware zult vinden, als je er eenmaal van doordrongen bent dat er met je gevoelens niks mis is.

Ik wens je veel geluk, Jeanet

Lieve meiden,

Kortweg, de combinatie seksualiteit, waar ieder levend wezen behoefte aanheeft, en het niet in de juiste lichaam zitten is distruktief.
Seksualiteit heb ik nooit als een genot gezien, of het moet via mijn fantasieen zijn gegaan.
De fantasie dat ik het als een meisje deed.
Mastruberen via zulke fantasieen maken een puber behoorlijk in verwarring.
En dan het idee dat het niet bij een fantasie blijft maar je er van overtuigd bent dat je er ook eentje bent. En iedereen incl je spiegelbeeld zegt dat je het tegenovergestelde bent.
Hoe vaak mijn moeder het niet heeft benadrukt dat ik een knappe jongen was, kijk dat meisje eens kijken.
Terwijl mijn verwarring alleen maar groter werd.
Zelf zo dat ik menig keren op het punt heb staan om er een eind aan te maken.
Ik d8 ik ben GEKKKKKKK!!!!!!

Later kwam ik te weten dat ik niet gek was, ben alleen maar transseksueel.
Niet meer en niet minder.

zoo, en nu is er koffie

Hoi Jeanette en andere dames.

Even kort want dit onderwerp is een van mijn moeilijkste. Sexueel misbruik kan tot rare dingen leiden en ik heb ook gelezen en gehoord dat het kan leiden tot waanbeelden en pogingen je eigen ik te veranderen om zo de kans tot herhaling van dit misbruik uit te sluiten. Vermeende transsexualiteit kan dus een mogelijkheid zijn bij dit soort dingen. Wat ik echter lees geeft al een beetje een antwoord op je twijfels namelijk je gevoelens waren er al rond je 4e of 5e jaar en het misbruik met je broer zo rond je 6e zeg je. Dat geeft al aan dat de transsexuele gevoelens er eerder waren. De enige mogelijkheid dit te achterhalen ligt volgens mij in praten, praten en nog eens praten. Met professionele hulp wel te verstaan. Als je bang bent dat praten met bijvoorbeeld het genderteam je kansen op behandeling verkleinen zoek dan iemand die los staat van het genderteam. Bijvoorbeeld een onafhankelijke gendertherapeute. Ik kan je zo een twee drie even geen adressen geven maar er zijn vast wel mensen die dat weer even op kunnen hoesten. Khoop dat je er wat aan hebt.