Travestie.org

Pyjama aan, klassieke muziek op en mijn brommende pc aan. Meer heb ik niet nodig om me even een moment gelukkig te voelen. Het geluid van mijn toetsenbord klinkt als muziek in mijn oren. En niet eens het alom bekende nummer : “moppie, moppie, moppie, je bent helemaal toppie”, maar eerder het geluid van violen en ander gespuis.

Iemand die zichzelf Shit on ya noemt en luistert naar klassieke muziek. Rare combinatie. Shitonya…je zou toch eerder denken aan muziek van Eminem of 50 Cents of op zijn minst popmuziek. Qua leeftijd zou ik daar ook naar moeten luisteren anders wordt ik meteen met een Pinokkio neus aangekeken.
Maar nee, geloof me maar wanneer ik zeg dat ik op dit moment in pyjama en apenpantoffels naar klassieke muziek luister. Even raar als een flamingo op vakantie naar de Noord Pool, maar ik zie er minder rooskleurig uit en zit eerder in een kokend ei genaamd mijn kamer, afgesloten van de gloeiende kolen buiten. Met die hete kolen bedoel ik niet alleen de zon, maar ook de hete kolen genaamd mensen en de daarbij behorende situatie’s waaraan ik mij kan branden.

Maar toch kan ik het soms niet laten om een poot buiten de deur te zetten en zoals verwacht, loop ik daarna weer een derde graads verbranding op en ren ik zo snel als ik maar kan, weer naar mijn veilige kamer en blus ik mijn handen weer met water, met woorden. Woorden kunnen meer pijn in een hart verzachten dan wat dan ook. Een blik in iemands ogen, een arm om je schouders, een omhelzing, allemaal regendruppels. Maar woorden kunnen je zoveel kracht geven als een waterval, waar geen einde aan komt.
Ze kunnen je lege hart weer vullen met liefde en je lege ogen weer vullen met blijdschap.

Water is de reden van leven van een bloem, zoals woorden zijn voor een mens. Zonder water sterft een bloem langzaam af, zoals mensen sterven, wanneer er geen woorden meer uit zouden komen. Een bloem groeit bij elke druppel water, een mens groeit bij ieder woord dat hij leert kennen. Elke zonnestraal een reden om te bloeien, elk woord een reden om te leven.

Wat ik hiermee wil zeggen? Laat die bloem in jezelf nooit verwelken. Spreek, schrijf, zing zolang je leeft. De woorden laten je bloeien, de kracht ervan laat je leven. Woorden zijn als een hartslag, zinnen als zuurstof en een verhaal als een leven.
Schrijf nu je nog kan, nu je nog leeft. Schrijf en laat die bloem niet verwelken, dat zou zonde van het water zijn, de prachtige woorden die daar nog uit zouden kunnen bloeien.

Zelfs wanneer je jezelf brandt aan iets pijnlijks in het leven. Geef de moed dan niet meteen op, maar pak zo nodig de tuinslang (pen) en blus alle frustratie’s van je af.
Succes gegarandeerd en je hebt levenslang garantie.
Ik schrijf, omdat ik wonden blus met woorden, zinnen vorm om te groeien, verhalen schrijf om te bloeien maar vooral: schrijf om die bloem te laten leven. Al zou ik ooit stoppen, zou die bloem vertrapt aan de kant van de weg liggen. Wortels eruit gerukt en onder de hondenschijt, ontlasting van de stinkende wereld om mij heen, of toch die mooie groene wereld om mij heen!

Ik schrijf en geef mijn mening - Ik kom hier nog een keer op terug en zal mijn visie geven op dit forum.

Liefs Carola

snikkkkkkkkkkk .....mooi herkenbaar verhaal ,alleen heb geen tuin !

Mooi stukje wederom Carola

Alleen ben ik het niet helemaal eens met je stelling dat woorden voor mensen net zijn als water voor planten. Mijn gevoel is dat ik niet zonder andere mensen kan. En de leegte in mijn hart wordt eerder opgevuld door het gezelschap van andere mensen dan door woorden alleen. Ik deel dan ook je mening niet dat de wereld buiten mijn eierdopje gevuld is met hete kolen die me kunnen branden. Eerder door mensen die me kunnen kwetsen maar daarnaast ook kunnen laten groeien en bloeien. Met andere woorden kom uit je eierdop meis. Er is zoveel meer dan alleen die hete kolen:) ook al betekent het dat je soms gebrand wordt. Maar ook daar geldt weer wat ik al eerder schreef. Zonder dieptepunten geen hoogtepunten.

Dikke kus moppie

Joanne schreef:Alleen ben ik het niet helemaal eens met je stelling dat woorden voor mensen net zijn als water voor planten. Zonder dieptepunten geen hoogtepunten.

Dikke kus moppie

Hai kanjer,

Klopt op dat vlak ben ik het ook wel met je eens. Echter soms is zwart .. zwarter dan je daadwerkelijk zou willen. Een plant heeft water nodig, zoals een mens zo nu en dan woorden nodig heeft. Inmiddels zal het je wel duidelijk zijn dat ik min of meer uit een dalletje ben geklommen. En echt ik heb het niet alleen gedaan, hier heb ik ook vrienden voor waar je mee kan praten en ook zonder mijn vrienden kan ik niet.
Het leven kent inderdaad haar dieptepunten en hoogtepunten, en ik? ... ik krabbel weer langzaam uit die dieptepunt.

Ben blij te horen dat je je dal uit bent gekropen. En vergeet nooit dat dieptepunten er zijn om van te leren. Waar je niet dood van gaat wordt je sterker van zei men mij altijd. Hoewel dat een wat zure opmerking kan zijn in tijden die jij meegemaakt hebt

Weet je Joanne een zure appel wordt vanzelf zoet.
Zijn de momenten in een leven, waardoor je hetzelf het even niet meer zitten.

Maar je komt er weer sterk uit met een ervaring rijker, hoewel ik liever andere ervaringen mag ontmoeten dan deze.
BuT ThAt'S LiFe