Travestie.org

Ik las een artikel van Marc Luxen.

"Bij sollicitatiegesprekken blijken mannen eerder dan vrouwen voor een mooie kandidate te kiezen"

Hmmm .... spelen hier dan de oerdriften een rol tijdens sollicitatiegesprekken? Kiezen de mannen dan graag een mooie kandidaat met de juiste vruchtbaarheidskenmerken, en vrouwen dan beduidend minder gecharmeerd zijn van zo iemand?
Of vallen de vrouwen dan weer op de mannelijke status?

De meeste proberen in deze bittere tijd vacatures te vervullen om ons effectief voort te planten om een bijdrage aan de maatschappij te leveren.
Of is het een evolutionair gedrag dat alle zoogdieren vertonen, dus ook wij als mens. Ik denk dat we voortaan sollicitatie gesprekken geblinddoekt moeten gaan voeren! Ik ben benieuwd welke kandidaten (vrouw/man) dan uit de bus zou rollen.

Carola-Voorvelt schreef:Ik denk dat we voortaan sollicitatie gesprekken geblinddoekt moeten gaan voeren! Ik ben benieuwd welke kandidaten (vrouw/man) dan uit de bus zou rollen.

Niet echt handig. Ten eerste, verhindert het het maken van notities en het spieken naar de CV tijdens het gesprek. Ten tweede, moet je een potentieel collega in de ogen kunnen kijken om in te kunnen schatten wat voor vlees in de kuip zit.

Lisa

Carola, er zit wat in, in je stelling, ben er ook van overtuigt dat de oerdriften een rol spelen in het uitzoeken van personeel, mijn ex en ik waren er allebei uns van overtuigt dat ik een baan aan krijgen was omdat de baas me aantrekkelijk vond, tussen mijn ex en mij was zo iets van, is het je ook opgevallen en zo, vaak genoeg kwam die baas ook met schuwe jongetjes aan om zondagavonds de poorten van het bedrijfje open te doen, ergens las ik een bepaalde behoefde in die ogen van die baas hij bleek een oog op androgeen te hebben, arme vrouw van hem dacht ik altijd maar ik kan het hier ook mis hebben, maar alles wees erop, ik werkde wel graag voor hem, hij viel me niet verder lastig, daarvoor was ik te duidelijk in een vaste relatie

Mara

Schrijf, schrijf, schrijf. Schrijf, schrijf, schrijf.
Ben ik weer bezig met schrijven. Waarom? Al sla je me dood, ik zou het niet weten. Niet weten waarom je schrijft, kan dat?

Normaal zou ik zeggen “nee natuurlijk niet, alles heeft een doel, een reden, een “iets”.
Maar sinds enkele weken ben ik erachter gekomen dat niet alles een reden heeft, doel of enig andere vorm van verklaring. Soms spelen gevoelens een grote rol. Gedachtes dan? Emotie’s? Motivatie dan?
Bezigheidstherapie? Tja, vroeger kwam ik altijd met dat argument, omdat ik een smoes moest verzinnen dacht ik. Je moet toch wat zeggen. Je kan moeilijk zeggen: “ik weet het niet”.

Ik zal maar bij het begin beginnen om het makkelijk te houden. Na een wilde fietstocht vol met rijdende, stinkende uitlaatgassen, oorverdovende, rijdende stereotorens en vliegende strontvliegen die mijn ogen verblindden en mijn neus penitreerden, kwam ik uiteindelijk aan bij de Mac Drommels: het Disney land voor groot en klein.
Ze waren me afgelopen zondag vergeten te bellen doordat Donald Duck de ijsmachine had laten ontploffen. Dus waren ze de hele dag bezig om het ijs uit hun oren te scheppen. Nou ja, kan gebeuren natuurlijk. Dan ben ik weer zo iemand die even de moeite neemt om gewoon even langs te gaan.

Ik vroeg een kabouter die net met zijn neus boven de toonbank uitkwam naar de manager. “ja, daar zit zij, aan dat tafeltje”, wordt mij verteld. Mijn ogen rollen bijna uit m’n oogkassen, maar nog steeds geen vogel te zien. Als ik opeens een Gijs Gans zie zitten in een apenpak, die een hooiberg friet naar binnen werkt, begint me iets te dagen. Ik loop voorzichtig op hem af en kan nog net zijn naam lezen op zijn, met mayonaise besmeurde, naamkaartje: D. Mac. Manager.

Toen ik hem vroeg of ik aangenomen was of niet, antwoordde hij: “smissnuglergzwumfsmotschrinslekaarsnislovelsjugls” Of hij praatte met zijn snavel vol of hij werkte al zolang bij de Mac, dat er patat in zijn hoofd groeide. Nadat ik al het speeksel, spetters en stukjes friet die uit zijn mond vandaan kwamen, van m’n gezicht had geveegd, vroeg ik hem beleefd of hij het nog eens kon herhalen. (Natuurlijk wel nadat hij klaar was met zijn lunch, want ik had niet veel zin om helemaal doorweekt thuis te komen)

“Helaas meisje, ik heb slecht nieuws voor je.” O, mijn God, ik was aangenomen! Hoe kan hij een mens zo laten lijden? De rest van mijn leven, ook wel vakantie genoemd, tafeltjes schoonmaken van cholesterolfamilies, wc’s schoonmaken van diarreepatiënten en zoveel Cheese burgers bakken net zo lang totdat ik er kotsneigingen van krijg. En dat voor maar liefst 2 euro en 49 eurocent per uur. Ik denk dat ik uit frustratie dan nog liever meteen m’n hoofd in de frituurpan steek. Dan blijft er niets meer van me over, behalve dan een vegetarische Shitburger.

Maar hij had een verassing voor me in petto: “helaas, je bent niet aangenomen.” Vuurwerk werd afgestoken in mijn hoofd en een fles rode wijn werd ontkurkt, want dit moest gevierd worden. Maar uit nieuwsgierigheid vroeg ik hem evengoed nog naar de reden waarom ik geen Macslavin werd. “Tja, je hebt gewoon niet het Mac Donalds “image” waar we naar op zoek zijn”. Wat? “Image”? Nou vooruit, de volgende keer als ik bij een Mac Dodo ga solliciteren, schilder ik eerst wel een grote M op mijn voorhoofd en zwaai ik met een groot spandoek met de tekst: “L’oreal de Mac: Patat als rubber en hamburgers als karton, omdat je het waard bent!