Wat gebeurt er allemaal met me?
Geplaatst: za dec 04, 2004 16:48
Hoi lieve meiden,
Dit is het eerste postje van me op dit forum dus als ik open deurtjes in trap moeten jullie het maar zeggen hoor. Uiteindelijk hebben de meeste van jullie al (lang) meegemaakt wat mij gebeurt.
Vorige week zaterdag ben ik door een opeenstapeling van problemen door het lint gegaan. Dat was een beetje zonde van de fax want dat arme ding misst nu een paar knopjes. Anyway, mijn lieve vrouw kreeg uiteindelijk uit mij los dat ik verschrikkelijk ongelukkig ben en echt niet meer weet wat te doen. Thing is dat ik inmiddels 33 jaar mezelf ontken. Zij dacht dat ik wat met travestie had maar ik heb haar uit kunnen leggen dat een vrouwelijk buitenkantje gewoon een spiegel is van mij echte vrouwelijke binnenkant. Alle 15 jaar dat we getrouwd zijn ben ik doodsbang geweest haar (en mijn kinderen) te verliezen. Henriëtte vertelde me dat ze me juist nooit kwijt wil, ongeacht of ik man en vrouw was. Het was allemaal niet zo verrassend voor haar want ze dacht al een tijd dat het allemaal veel dieper zit bij mij. Alleen kon ik door mijn achtergrond (Calvinistische opvoeding en vreselijk gepest zijn tot en met verkrachting op mijn 12e aan toe) niet mezelf laten zien.
De dag er na heeft zij een goede vriend van me gevraagd om met me te gaan wandelen (doen we vaak) en ik heb de hele dag met hem gepraat over mijzelf, mijn verleden, mijn diepste wensen en mijn bange toekomst. Ook hij liet me duidelijk merken dat er voor hem niet veel veranderd en dat hij juist erg graag mijn goede lieve vriend blijft.
Afgelopen maandag heb ik gepraat met mijn psychologe, een geweldige vrouw. Ze stelt me de vragen die ik zelf niet durf te stellen laat staan te beantwoorden. Ze vertelde dat ik een weg op gegaan ben waar op ik me niet kan omdraaien en dat het voor mij veel beter zou zijn om die weg af te gaan lopen ongeacht hoe ver die gaat. Ze vroeg wat ik het liefste wilde en ik kon niet anders dan eerlijk zeggen gewoon altijd Alice te zijn in plaats van Albert. Gewoon 24 uur per dag, niet 'verkleed' maar gekleed. Gewoon leven met mijn lieve gezin en kinderen en in mijn werk als eigenaresse van een organisatieadviesbureau.
Dat gesprek van maandag lijkt nu eeuwen terug, elk moment dat we kunnen vinden praten Henriëtte en ik over verleden en toekomst, over onze relatie en over hoe we beiden weer gelukkig willen worden. En over dat dat voor mij alleen maar mogelijk zal blijken als ik me als vrouw kan en mag uiten zonder voorbehoud.
De afgelopen dagen kon ik niet anders dan naar mijn werk gaan. Als je de baas bent dan is het gewoon niet zo makkelijk om tijd voor jezelf te maken, hoe graag ik ook lekker thuis was gebleven. Mijn gedachten zijn zo verschrikkelijk verwarrend. Ik weet dat ik niet te snel moet gaan maar ik kan me nauwelijks inhouden om volgende stapjes te gaan nemen. Henriëtte en ik overleggen sinds jaren weer alles en zeker wat er gaat gebeuren. We hebben drie kinderen van 6 tot 12 dus die verantwoordelijkheid gaat voor. Zij heeft het er best moeilijk mee omdat ze heel goed beseft dat onze relatie definitief anders is geworden en dat er nog veel gaat veranderen. Toch blijft ze me steunen en wil ze dat ik verder ga, mijn weg zoek en vindt en de stappen neem die ik als die jaren zo graag had willen nemen maar niet durfde.
Mijn psych Annemarie vertelde me dat ik met 42 helemaal niet te oud ben om mijn leven om te vormen en over een tijd als Alice te leven als ik dat wil. Nou het is simpel hoor, ik wil niet alleen maar ik kan gewoon niet anders. Ik heb al eens voor de treinbaan gestaan met de verkeerde gedachten en weet dat het nu over is. Er is geen houden meer aan want Alice kan en wil zich niet meer verstoppen. Met Kerst gaan we (Henriëtte en ik samen) het de kinderen vertellen en de naaste familie. Vrienden en mijn zakenpartner zullen over een tijdje van mij horen wat er aan de hand is. We gaan ze vertellen dat er een fase ontstaat waarvan wij niet weten hoe lang die gaat duren maar die in ieder geval als resultaat zal hebben dat voor hun er geen Albert meer is maar een Alice die angstig en voorzichtig haar weg moet vinden. Mijn uiterlijk gaat veranderen, we zijn hulp aan het zoeken om dat goed te laten verlopen. Ik heb Henriëtte ook verteld dat ik het allerliefste ook de operatie laat doen als dat ooit mogelijk zou zijn. We hebben samen gehuild en ik weet nu dat zij mij in ieder geval wil helpen waar dat nodig is.
Waarom ik dit allemaal opschrijf weet ik eigenlijk niet. Ik merk wel dat opschrijven me helpt mijn gedachten te ordenen, te bevatten wat er gebeurt. Het is zo verwarrend allemaal. Er moeten zoveel gebeuren en er zijn zoveel vragen. Hoe vertel ik het mijn moeder? En mijn oudere zus, mijn collega's. Ik merk dat ik de afgelopen week ontzettend emotioneel ben, snel uit balans en zo. Ik kan op het ene moment erg blij en opgelucht zijn omdat er eindelijk eindelijk eindelijk wat gebeurt. Op andere momenten ben ik bang en heb ik spontane huilbuien. Van mijn mannelijkheid (incl. sex) is er op dit moment niks terug te vinden. Tot mijn verrassing zijn gevoelens als opwinding en zo die er toch regelmatig wel waren er nu helemaal niet. Ik ben 4 kilo afgevallen in 1 week (da's wel fijn trouwens hoor want er mag best nog wel wat af) en ik ben zo ontzettend moe. Ik heb in jaren niet zoveel geslapen en dan ben ik echt uitgeteld. In de loop van de middag gaat het kaarsje al bijna uit en dat terwijl ik altijd 's avonds nog een paar uur werk.
Nou ja, laat ik maar stoppen want het zal wel behoorlijk saai zijn om te lezen maar ik moet het gewoon van me af schrijven en doe dat toch het liefste bij anderen die zelf ervaring hebben met wat mij nu gebeurt.
Als jullie adviezen hebben over wat ik wel of juist niet zou moeten of kunnen doen dan zijn die meer dan welkom. Ik probeer wel hulp te krijgen naast de gesprekken met mijn psycholoog (ik leg contact met Humanitas en ben inmiddels lid van de LKG T&T) maar tips en ideëen, gedachten, commentaar en gewoon lieve reacties kan ik erg goed gebruiken nu.
groetjes,
Alice Verheij
adres verwijderd door moderator op aanraden van postings
Dit is het eerste postje van me op dit forum dus als ik open deurtjes in trap moeten jullie het maar zeggen hoor. Uiteindelijk hebben de meeste van jullie al (lang) meegemaakt wat mij gebeurt.
Vorige week zaterdag ben ik door een opeenstapeling van problemen door het lint gegaan. Dat was een beetje zonde van de fax want dat arme ding misst nu een paar knopjes. Anyway, mijn lieve vrouw kreeg uiteindelijk uit mij los dat ik verschrikkelijk ongelukkig ben en echt niet meer weet wat te doen. Thing is dat ik inmiddels 33 jaar mezelf ontken. Zij dacht dat ik wat met travestie had maar ik heb haar uit kunnen leggen dat een vrouwelijk buitenkantje gewoon een spiegel is van mij echte vrouwelijke binnenkant. Alle 15 jaar dat we getrouwd zijn ben ik doodsbang geweest haar (en mijn kinderen) te verliezen. Henriëtte vertelde me dat ze me juist nooit kwijt wil, ongeacht of ik man en vrouw was. Het was allemaal niet zo verrassend voor haar want ze dacht al een tijd dat het allemaal veel dieper zit bij mij. Alleen kon ik door mijn achtergrond (Calvinistische opvoeding en vreselijk gepest zijn tot en met verkrachting op mijn 12e aan toe) niet mezelf laten zien.
De dag er na heeft zij een goede vriend van me gevraagd om met me te gaan wandelen (doen we vaak) en ik heb de hele dag met hem gepraat over mijzelf, mijn verleden, mijn diepste wensen en mijn bange toekomst. Ook hij liet me duidelijk merken dat er voor hem niet veel veranderd en dat hij juist erg graag mijn goede lieve vriend blijft.
Afgelopen maandag heb ik gepraat met mijn psychologe, een geweldige vrouw. Ze stelt me de vragen die ik zelf niet durf te stellen laat staan te beantwoorden. Ze vertelde dat ik een weg op gegaan ben waar op ik me niet kan omdraaien en dat het voor mij veel beter zou zijn om die weg af te gaan lopen ongeacht hoe ver die gaat. Ze vroeg wat ik het liefste wilde en ik kon niet anders dan eerlijk zeggen gewoon altijd Alice te zijn in plaats van Albert. Gewoon 24 uur per dag, niet 'verkleed' maar gekleed. Gewoon leven met mijn lieve gezin en kinderen en in mijn werk als eigenaresse van een organisatieadviesbureau.
Dat gesprek van maandag lijkt nu eeuwen terug, elk moment dat we kunnen vinden praten Henriëtte en ik over verleden en toekomst, over onze relatie en over hoe we beiden weer gelukkig willen worden. En over dat dat voor mij alleen maar mogelijk zal blijken als ik me als vrouw kan en mag uiten zonder voorbehoud.
De afgelopen dagen kon ik niet anders dan naar mijn werk gaan. Als je de baas bent dan is het gewoon niet zo makkelijk om tijd voor jezelf te maken, hoe graag ik ook lekker thuis was gebleven. Mijn gedachten zijn zo verschrikkelijk verwarrend. Ik weet dat ik niet te snel moet gaan maar ik kan me nauwelijks inhouden om volgende stapjes te gaan nemen. Henriëtte en ik overleggen sinds jaren weer alles en zeker wat er gaat gebeuren. We hebben drie kinderen van 6 tot 12 dus die verantwoordelijkheid gaat voor. Zij heeft het er best moeilijk mee omdat ze heel goed beseft dat onze relatie definitief anders is geworden en dat er nog veel gaat veranderen. Toch blijft ze me steunen en wil ze dat ik verder ga, mijn weg zoek en vindt en de stappen neem die ik als die jaren zo graag had willen nemen maar niet durfde.
Mijn psych Annemarie vertelde me dat ik met 42 helemaal niet te oud ben om mijn leven om te vormen en over een tijd als Alice te leven als ik dat wil. Nou het is simpel hoor, ik wil niet alleen maar ik kan gewoon niet anders. Ik heb al eens voor de treinbaan gestaan met de verkeerde gedachten en weet dat het nu over is. Er is geen houden meer aan want Alice kan en wil zich niet meer verstoppen. Met Kerst gaan we (Henriëtte en ik samen) het de kinderen vertellen en de naaste familie. Vrienden en mijn zakenpartner zullen over een tijdje van mij horen wat er aan de hand is. We gaan ze vertellen dat er een fase ontstaat waarvan wij niet weten hoe lang die gaat duren maar die in ieder geval als resultaat zal hebben dat voor hun er geen Albert meer is maar een Alice die angstig en voorzichtig haar weg moet vinden. Mijn uiterlijk gaat veranderen, we zijn hulp aan het zoeken om dat goed te laten verlopen. Ik heb Henriëtte ook verteld dat ik het allerliefste ook de operatie laat doen als dat ooit mogelijk zou zijn. We hebben samen gehuild en ik weet nu dat zij mij in ieder geval wil helpen waar dat nodig is.
Waarom ik dit allemaal opschrijf weet ik eigenlijk niet. Ik merk wel dat opschrijven me helpt mijn gedachten te ordenen, te bevatten wat er gebeurt. Het is zo verwarrend allemaal. Er moeten zoveel gebeuren en er zijn zoveel vragen. Hoe vertel ik het mijn moeder? En mijn oudere zus, mijn collega's. Ik merk dat ik de afgelopen week ontzettend emotioneel ben, snel uit balans en zo. Ik kan op het ene moment erg blij en opgelucht zijn omdat er eindelijk eindelijk eindelijk wat gebeurt. Op andere momenten ben ik bang en heb ik spontane huilbuien. Van mijn mannelijkheid (incl. sex) is er op dit moment niks terug te vinden. Tot mijn verrassing zijn gevoelens als opwinding en zo die er toch regelmatig wel waren er nu helemaal niet. Ik ben 4 kilo afgevallen in 1 week (da's wel fijn trouwens hoor want er mag best nog wel wat af) en ik ben zo ontzettend moe. Ik heb in jaren niet zoveel geslapen en dan ben ik echt uitgeteld. In de loop van de middag gaat het kaarsje al bijna uit en dat terwijl ik altijd 's avonds nog een paar uur werk.
Nou ja, laat ik maar stoppen want het zal wel behoorlijk saai zijn om te lezen maar ik moet het gewoon van me af schrijven en doe dat toch het liefste bij anderen die zelf ervaring hebben met wat mij nu gebeurt.
Als jullie adviezen hebben over wat ik wel of juist niet zou moeten of kunnen doen dan zijn die meer dan welkom. Ik probeer wel hulp te krijgen naast de gesprekken met mijn psycholoog (ik leg contact met Humanitas en ben inmiddels lid van de LKG T&T) maar tips en ideëen, gedachten, commentaar en gewoon lieve reacties kan ik erg goed gebruiken nu.
groetjes,
Alice Verheij
adres verwijderd door moderator op aanraden van postings
