Travestie.org

Hai, all,

Ik moet dit even van mij afschrijven... ik zit er in zoverre mee omhoog dat dat gewoon nodig is.

Op dit moment zit ik in de tweede fase van mijn HRT, en leef vrijwel fulltime als vrouw. Letterlijk iedereen in mijn omgeving - vrienden, kennissen, werk, noem maar op - is op de hoogte van mij en mijn veranderingen. Slechts een enkeling heeft er wat moeite mee, maar dat is na wat uitleg mijnerzijds ook opgelost.
Maar de eersten die ervan wisten waren uiteraard mijn ouders. Nu moet je weten dat mijn ouders gescheiden zijn toen ik 16 was - een diepzwarte bladzijde uit mijn leven. Liefde, wamrte en een knuffel heb ik nooit van hen gekend. Ik heb een hele tijd bij mijn moeder gewoond, nu woon ik al een jaar of 7 op mij eigen, en heb dus alle vrijheid en ruimte om mijzelf te kunnen ontplooien. Dat klinkt ideaal...
Qua werk zit ik in een v.o.f. (vennootschap onder firma) samen met mijn vader, maar het grootste deel van de tijd ben ik uitbesteed aan een kwekerij.

Uiteraard heb ik beide ouders betrokken toen vast stond om "om" te gaan. Mijn moeder heeft er moeite mee, maar aan de andere kant ziet zij graag dat ik gelukkig wordt - al moet het dan maar als vrouw. Zij wil echter perse mij bij mijn oude naam blijven noemen. Ach, zolang dat in de huis, tuin en keukensfeer blijft vind ik dat niet zo heel groot probleem. Het wordt verwarrend wanneer we samen ergens op verjaren gaan. Iedereen noemt mij Kitty, maar mijn moeder dus niet. Je kunt je voorstellen dat dat wel eens leid tot een babbelonische spraakverwarring. Ik denk dat mijn moeder nog steeds aan het idee moet wennen, al weet zij al 3 jaar dat dit er aan zat te komen. Misschien went zij er aan, misschien niet... ik weet het af en toe niet meer hoe ik dat zou moeten oplossen. Toch... wanneer ik mijn video's van mijn projecten laat zien, kan zij haar tranen niet meer bedwingen.

Mijn vader interesseert zich totaal niet voor mijn transitie, al vanaf het begin al niet. Wanneer ik een gesprek erover begin krijg ik steevast allerlei waarschuwingen over mij heen - pas op als je dit gebruikt en let op dat en dat. Misschien een drang wat ouders eigen is, maar ik weet van alle risico's van mij transitie veel meer dan mijn vader. Goed, laat ik ervanuit gaan dat het goed bedoeld is. Maar ik mis de inetresse van mijn vader. Het stomme is dat ik, wanneer ik tijd nodig heb om b.v. naar het ziekenhuis of mijn logopediste te gaan, dit zonder problemen krijg. Hij wenst mij zelfs succes, zonder een idee te hebben wat ik daar doe. Af en toe kan ik er geen touw meer aan vastknopen...
Mijn besluit heb ik dan ook maar per brief aan hem verteld, omdat een normaal gesprek niet echt mogelijk is. Hij heeft de brief nauwelijks gelezen. Toch komt het moment dat ik als Kitty op de werkvloer verschijn steeds dichterbij. Op de kwekerij weet iedereen het al en is men enthousiast.
Qua werk ben ik van mijn vader afhankelijk. Ik verdien goed en kan er mijn hele transitie ruimschoots mee betalen. Dat wil ik eigenlijk niet kwijt, tenminste - nog even niet. Het werk is voor mij, ondanks mijn beperkingen van de Androcur, goed te doen.

Toch ervaar ik dat mijn ouders een soort 'rem' zijn op wat graag wil bereiken.

Het is allemaal zo... tegenstrijdig...

Sorry als ik jullie hiermee lastig val, maar het moest er even uit...



Kitty.

Ik weet niet of ouders de grootste rem zijn. In mijn geval was ik zelf de grootste rem. Bang om alles kwijt te raken. Familie, werk, vrienden etc. Die angst bleek gelukkig ongegrond. Eigenlijk was de reactie van allen: het maakt ons niet uit of je nou man of vrouw bent, als je maar gelukkig bent.

Binnen mijn gezin accepteert iedereen het. Mijn moeder is erg met me begaan. Ze helpt me overal mee. In het begin noemde me zij mij bij mijn oude naam. Ze gaf zelf aan dat ze moest wennen. De laatste tijd is het Chantal voor en achter.

Mijn vader, broer en zus laten nooit wat van zich horen. Althans ik spreek ze wel, maar vragen hoe ik me voel, hoe alles gaat doen ze niet. Nja boeie! Ik zit er niet mee. Mijn moeder is mijn allessie.

Kan het zijn dat jouw vader (en/of broers) gewoon geen houding weten te geven met jouw transitie? Niet kwaad bedoeld en ook niet desinteresse, maar gewoon geen idee hebben om hoe ermee om te gaan, en dus proberen te negeren, doen alsof het niet gebeurt?

Lisa (voor deze ene geval inhoudelijk in het TS forum)

Hai, Lisa,

Ik heb alleen maar halve broers (zowel mijn vader als moeder zijn voor de derde keer hertrouwd...) die ik nooit zie.

Ik heb daar inderdaad ook aan gedacht, en zelf geprobeerd dat bij hen onder woorden te brengen. Lisa, ik weet het echt niet... Ik weet niet hoe ik bij hen die 'barriere' kan doorbreken.

Ik ben mij wel heel bewust dat mijn transitie niet alleen voor mij een lange weg is, maar ook voor met name mijn ouders. Misschien zullen zij er op de langere termijn wel aan wennen.... hoop ik... want ik kan best met beide opschieten, en wil hen niet verliezen.

Kitty

.....kan er niks over zeggen, heb geen contakt met ze.....maar wel kan ik me herinneren, dat ze tegen alles iets hadden, wat ik ook deed.......

Wat ik ooit bij mijn vader eruit kon peuteren, is dat hij bijvoorbeeld het gebruik van hormonen een aantasting vond van het leven. Ik heb hem uitgelegd dat ik erg ongelukkig ben met mijn mannelijkheid, en dus een HRT een prachtige oplossing is. Nou, daar kon hij zich niet in vinden.

Soms denk ik wel eens dat zij bang zijn. Bang voor het onbekende - immers, het gebruik van hormonen zijn voor hen volledig vreemd (al heb ik getracht het nodige uit te leggen). Bang dat er iets fout gaat. Bang dat ik een verkeerde beslissing heb genomen.... bang dat zij een zoon verliezen....



Kitty.

Hoi Kitty,

Ten eerste ik wil je niet kwetsen!

Maar in feite raken je ouders ook hun zoon kwijt... maar daar staat tegenover dat je ouders een gelukkige dochter ervoor terug krijgen.

Als ik kinderen zou hebben dan zou ik toch heel erg graag willen dat zij gelukkig worden... Ook als zoon of dochter aan zou geven liever vrouw of man te zijn. Het zou wel heel erg wennen zijn... maar goed... alles went

Tja, over hormonen zijn de meningen verdeeld... heel eerlijk gezegd moet ik er ook niet veel van weten... geef mij maar wat plantaardigs.
Lijkt me toch wat gezonder... Maar daar brei ik verder niet over door omdat ik daar geen Jota verstand van heb!

Nataschja

Mijn ouders waren wel mijn grootste rem, Vanaf mijn 12e heb ik het geprobeert te vertellen, maar ik durfde het gewoon niet. Toen ik het op mijn 21e vertelde werd het contact verbroken, Mijn vader kon er niet mee omgaan. Pas na de SRS (22 maart j.l) kreeg ik weer contact met ze, Maar dat gaat nog niet altijd geweldig.

Als ik aan de telefoon hang met ze, is het heel vaak hij of hem of er floept een gedeelte van mijn oude naam uit. Ook met feestjes e.d

Je wordt er zo wanhopig van. Ik heb vanaf augustus mijn papieren op mijn nieuwe naam, Ik BEN GEEN HIJ!!!.. Ze verbeteren zich dan wel, maar toch. Ik denk dat dit wel altijd zo zal blijven.

Zelfde laatst in de winkel, stond er een buurman van mij in rij aan de kassa, hij moest zijn pinpas opzoeken, zegt ie tegen de kassiere laat HEM maar even eerst, en wijst naar mij. Die kassiere kijkt hem eens aan....

Eigenlijk bij toeval had ik gisteren een redelijk gesprek met mijn moeder. Tijdens dat gesprek kwam dan het hoge woord eruit: zij is bang een zoon te verliezen. Om die reden wil zij mij zo graag bij mijn oude naam noemen. Zij gaf wel toe dat het misschien een kwestie van wennen is - dat kan een jaar duren, dat kan drie jaar duren.

Ik kan niet, maar wil ook geen contact verbreken met mijn ouders. Dankzij mijn positie bij mijn vader ben ik financieel in staat om mijn transitie te bekostigen. Wanneer ik mijn vader niet meer zou zien gooi ik mijn eigen glazen in. Dat maakt de situatie ook zo... tegenstrijdig. Laat ik het er maar op houden dat zeker mijn vader zich geen houding weet te geven ten opzichte van mij, wat Lisa al schreef.

Daarnaast heb ik ook nog te maken met mijn stiefvader en -moeder. Omdat mijn stiefmoeder ook werkzaam is in het bedrijf waar ik werk en daarnaast ook nog mijn ziektekosten voor mij regelt (is ontstaan toen ik vanuit loondienst in een v.o.f. terecht kwam, en is daarom nogal complex) heb ik ook indirect met haar te maken. Immers, mijn bezoeken aan endo, logopediste, en mijn hormonen worden volledig vergoed, en komen ook op haar bureau terecht. Ik ben daar heel blij mee dat zij deze zorg uit handen neemt.

Daarom wil ik mijn vader ook zo voorzichtig benaderen omtrent mijn transitie. De zaak niet forceren - er staat te veel op het spel. Het is daarom zo lastig als ik ervaar dat hij - laat ik maar aanemen - zich geen houding weet te geven.


Kitty.

Kitty,

Misschien ben ik een Pollyanna die de wereld door een roosgekleurde bril ziet, maar als ik dit lees, denk ik dat je vader echt jou steunt in jouw transitie.

Je werkt nog steeds bij hem, hij heeft jou niet ontslagen, je krijgt alle ruimte om je te kleden zoals je wilt. Hij doet niet moeilijk als je een dagje vrij moet nemen voor artsbezoek of zo. Je stiefmoeder regelt alles omtrent jouw ziektekosten. Het zal zeker ter sprake zijn gekomen tussen hen, en als je vader er problemen ermee had, was het heel makkelijk om voor haar te zeggen dat je dat zelf moet uitzoeken, maar dat doet ze niet, en dat zou zeker niet gebeuren als je vader dat niet wilde.

Misschien heeft hij gewoon een heel klein hartje en is bang zijn emoties niet de baas te kunnen zijn (want het doet toch al verdriet, omdat je weet dat je kind niet zoiets zou doen als ze niet erg ongelukkig is), maar een ding is zeker: zijn hart zit op de juiste plaats en hij houdt veel van jou.

Tenminste, dat lees ik uit jouw verhaal.

Groetjes,
Lisa

Misschien heb je wel gelijk, Lisa. Ik ken mijn vader goed genoeg om te weten dat hij vormen van 'het houden van' op andere manieren uit dan gewoonlijk het geval is. Een warme knuffel is er nooit bij geweest, maar wel zijn medewerking dat ik mijn eigen huisje kon kopen.

Maar toch... je hebt van die momenten dat je je ei kwijt moet. Een luisterend oor. Een schouder waarop je even kan uithuilen. Iemand die je troost en je de kracht weer geeft om door te gaan. En daarvoor kan ik bij mijn ouders niet terecht....

Ik ben dan ook heel blij dat ik mensen om mij heen heb die in hetzelfde proces zitten, en mij dan ook volledig begrijpen. Het geeft mij het gevoel er niet alleen voor te staan...

Liefs,

Kitty.

Nou, meiden,

Vandaag was dan de grote klap: een gesprek met mijn vader over mijn veranderingen, mijn transitie. Zoals gewoonlijk is een conversatie met mijn vader erg moeilijk, zo ook nu weer.

Wat blijkt: mijn vader respecteert mijn keuze (nou, ja, is eigenlijk geen keuze geweest, eerder geen andere mogelijkheid zien - maar dat begrijpt hij niet). Maar hij weet nog niet of hij met mij als vrouw op de werkvloer wil staan. Hij zegt dat ik hem met mijn transitie confronteer. Misschien is dat wel zo, maar als elk geprek met hem op niets uitloopt kan dat ook niet anders. Hij vroeg er zelf ook nooit naar - en ik ben ervan uitgegaan dat als het je toch niet interesseert dat verdere uitleg overbodig is geworden. Hij heeft moeite met die confrontatie, die hij in mijn ogen zelf heeft gecreeerd.


Om een lang verhaal kort te maken: er is een redelijke kans dat ik over een half jaar zonder werk zit...
Dat zonder werk zitten zou over een jaar of twee, drie er toch wel inzitten, want dan stopt mijn vader met het bedrijf. Maar ik kan die twee tot drie jaar niet meer wachten. Ik zit nu al psychisch omhoog omdat ik door invloeden van buitenaf nog steeds niet altijd kan zijn wie ik eigenlijk ben, hoewel ik buiten mijn werk altijd als Kitty leef. Ik zal dus op korte termijn mijn ogen eens moeten gaan richten op nieuw werk. Best lastig in mijn fase van mijn transtie. Hopelijk kan ik op de kwekerij terecht, waar iedereen mij allang kent, maar dat is nog even afwachten.

Kitty.

Kitty

Dat is een tegenslag Denk je dat het zo ver zal komen of moet hij nog aan het idee wennen? En wordt hij nu gedwongen omdat er natuurlijk veranderingen te zien zijn? Ik kan me moeilijk voorstellen dat ouders hun kinderen zo kunnen laten vallen (al weet ik dat het voorkomt).
Hopelijk loopt het niet zo'n vaart.

En over een paar jaar; denk je dat er een mogelijkheid is dat jij de boel over kan nemen?

Ja, Cynthia,

Zeker een fikse tegenslag. Maar ik ken mijn vader goed genoeg om te weten dat bijdraaien er niet echt inzit.

Ik zal het bedrijf niet gaan overnemen. Elektrotechniek. Een eigen bedrijf runnen moet in je zitten - hoewel ik nu wel sessies geef als meesteres en make-up tips geef aan TV's. Maar dat is gewoon leuk om te doen, en ik kan er nog niet mijn sneetje brood mee verdienen.

Toch ga ik op zoek naar alternatieven, want ik ga niet zitten afwachten of het zover komt...

Kitty.

Ik geloofde mijn oren niet! Het is donderdag, een dag voor ik voor het eerst naar het VU ga die op termijn mijn HRT gaan overnemen van mijn endo.

Mijn vader wil even rond de tafel zitten met mij. Begint uit zichzelf over mijn transitie. Dat gebeurt nooit! Ik krijg te horen dat ik moet doen wat nodig is voor mij om gelukkig te zijn, mits ik nog twee jaar mee kan draaien in het bedrijf. Gossie.... ik werd er ff stil van. Eerst de mogelijkheid dat ik binnen een half jaar zonder werk zou zitten, en nu volledig bijgedraaid. Ongelooflijk, maar gelukkig waar...

Liefs van een weer gelukkige Kitty.