Even voorstellen
Geplaatst: do apr 06, 2006 22:23
allereerst bedankt voor het vertrouwen, dat jullie mij hebben toegelaten; ik zal dat niet beschamen.
Laat ik me even voorstellen door middel van een korte levensbeschrijving. Tot en met de lagere school was ik een gewone misschien een wat zachte jongen. In het begin van de pubertijd kreeg ik een (achteraf gezien) meer dan normale belangstelling voor alles wat vrouwelijk was. Ik begon me voor het eerst om te kleden. Dacht toen nog dat dat heel normaal was, en probeerde vriendjes in mijn omkleedfeestjes te betrekken. Al snel kreeg ik door dat mijn gedrag zo niet ongewenst dan toch wel merkwaardig werd gevonden. Tijdens mijn tienertijd heb ik me in het geniep vaak als vrouw gekleed, zonder te weten wat dat nou eigenlijk betekende (van travestie en transexualiteit had ik nog nooit gehoord, dit was in de zeventiger jaren). Pas aan het eind van mijn tienerjaren las ik voor het eerst iets over travestie, en vielen de schellen van mijn ogen. Ik ging na mijn studie op mezelf wonen en gaf het een plaatsje, ik had mezelf geaccepteerd. Begin jaren tachtig voor het eerst naar een T&T avond in Den Haag, toen nog bij de NVSH. In die tijd was je nog verplicht een vrouwennaam aan te nemen als je binnenkwam, sinds die tijd heet ik Irene, en ik ben in de loop der jaren steeds meer Irene geworden. Het was mijn eerste contact met de T-wereld, waar ik inmiddels wel veel over had gelezen, maar die toen (zonder internet) lang niet zo toegankelijk was als nu.
Met de komst van Internet ging het weer een stapje verder. Ik heb in het begin heel wat uren (via analoge telefoonlijn) gechat met vriendinnen. Al snel kreeg ik door dat ik me steeds prima kon identificeren met travestieten die later toch transexueel bleken te zijn, terwijl ik me met de vrolijke (vaak sexueel getinte) travestieten helemaal niet kon identificeren. Daar ben ik een behoorlijke tijd flink van in de war geweest. Ik was inmiddels behoorlijk succesvol gesettled binnen mijn gezin en mijn werk. Ik drukte het weg en genoot van de momenten dat ik vrouw mocht zijn. De laatste tijd is de verwarring alleen maar toegenomen, doordat ik (in mijn hoofd) seksualiteit heb toegelaten. Seks als vrouw (met een man) was tot voor kort volslagen uitgesloten, maar ik begrijp nu dat dat nu eenmaal zo gaat als je ouder wordt en je testosteronspiegel afneemt.
Ik weet nog steeds niet wie ik echt ben, maar ik verwacht daar wel achter te komen.
Irene
Laat ik me even voorstellen door middel van een korte levensbeschrijving. Tot en met de lagere school was ik een gewone misschien een wat zachte jongen. In het begin van de pubertijd kreeg ik een (achteraf gezien) meer dan normale belangstelling voor alles wat vrouwelijk was. Ik begon me voor het eerst om te kleden. Dacht toen nog dat dat heel normaal was, en probeerde vriendjes in mijn omkleedfeestjes te betrekken. Al snel kreeg ik door dat mijn gedrag zo niet ongewenst dan toch wel merkwaardig werd gevonden. Tijdens mijn tienertijd heb ik me in het geniep vaak als vrouw gekleed, zonder te weten wat dat nou eigenlijk betekende (van travestie en transexualiteit had ik nog nooit gehoord, dit was in de zeventiger jaren). Pas aan het eind van mijn tienerjaren las ik voor het eerst iets over travestie, en vielen de schellen van mijn ogen. Ik ging na mijn studie op mezelf wonen en gaf het een plaatsje, ik had mezelf geaccepteerd. Begin jaren tachtig voor het eerst naar een T&T avond in Den Haag, toen nog bij de NVSH. In die tijd was je nog verplicht een vrouwennaam aan te nemen als je binnenkwam, sinds die tijd heet ik Irene, en ik ben in de loop der jaren steeds meer Irene geworden. Het was mijn eerste contact met de T-wereld, waar ik inmiddels wel veel over had gelezen, maar die toen (zonder internet) lang niet zo toegankelijk was als nu.
Met de komst van Internet ging het weer een stapje verder. Ik heb in het begin heel wat uren (via analoge telefoonlijn) gechat met vriendinnen. Al snel kreeg ik door dat ik me steeds prima kon identificeren met travestieten die later toch transexueel bleken te zijn, terwijl ik me met de vrolijke (vaak sexueel getinte) travestieten helemaal niet kon identificeren. Daar ben ik een behoorlijke tijd flink van in de war geweest. Ik was inmiddels behoorlijk succesvol gesettled binnen mijn gezin en mijn werk. Ik drukte het weg en genoot van de momenten dat ik vrouw mocht zijn. De laatste tijd is de verwarring alleen maar toegenomen, doordat ik (in mijn hoofd) seksualiteit heb toegelaten. Seks als vrouw (met een man) was tot voor kort volslagen uitgesloten, maar ik begrijp nu dat dat nu eenmaal zo gaat als je ouder wordt en je testosteronspiegel afneemt.
Ik weet nog steeds niet wie ik echt ben, maar ik verwacht daar wel achter te komen.
Irene
