Travestie.org

Ik heb er gewoon behoefte aan om twee vragen die ik ook al eens met m'n peut besproken heb, aan jullie voor te leggen.

Hebben jullie nou ook die ervaring, dat naarmate je meer of volledig in de rol ging leven en de hormonen zorgdroegen voor de eerste lichamelijke veranderingen, je genderdysforie ineens zo ongeveer vedwenen leek? Ik de zin van... geen (of in elk geval een sterk verminderde) jaloezie meer richting alles wat vrouw was?

Hebben jullie nou ook die ervaring, dat je, naarmate je meer en meer jezelf kunt zijn, er meer moeite mee krijgt om je nog precies voor de geest te halen hoe k-u-t je leven was voordat je aan je transitie begon?

Nee... ik zit er stevig genoeg in om niet te twijfelen aan de koers Daar voel ik me veel te gelukkig voor. En ik citeer Peggy Cohen: "Meestal verdwijnen dysfore gevoelens als resultaat van de eerste lichamelijke veranderingen en de mogelijkheid om in de nieuwe sociale rol te leven".

Maar het verwart me op de één of andere manier toch en dan ben ik geneigd niet alleen af te gaan op professionals. Soms hecht ik nou eenmaal meer aan ervaringsdeskundigheid Dusse... wie zich geroepen voelt: graag

Liefs,

Ilona

Hoi Ilona,

Ik vind hetgeen je hier beschrijft heel herkenbaar. Het klinkt absurd, maar inderdaad ebben je gevoelens van ongeluk en onvrede met jezelf weg, en brengt daarmee weer andere (luxe) problemen met zich mee.

Ik heb er reeds lang rekening mee gehouden dat het leven op een gegeven moment weer "normaal" gaat worden. Er komt een moment dat de euforie over de ontdekking van jezelf, de geboorte / het naar buiten treden van je vrouwelijke persoonlijkheid, het gaan leven als vrouw, kortom al die nieuwe dingen, normaal gaan worden. Ondertussen raak je een beetje verslaafd aan de heftigheid van je leven gedurende die maanden van de coming-out. Maar het vlakt af, en je vraagt je op een gegeven moment, omziend naar de afgelopen maanden, af: waar heb ik me in 's hemelsnaam druk over gemaakt? Waarom ben ik ooit ongelukkig geweest?

Dit alles neemt niet weg dat er diep van binnen iets essentiels veranderd is: eindelijk leef je op de manier die bij jou past. Een blijvende kwaliteitsverbetering van je leven is het gevolg. Nare ervaringen worden verdrongen door de vele gelukkige momenten, gelukkig maar.

Een nieuwe fase in je leven is begonnen waarin je het soms van blijdschap wel kunt uitschreeuwen: "ik ben een vrouw". De tranen van je verleden zijn geheeld. Nu kun je als completer mens verder leven.

Liefs,
Jolanda(M)


Verwerken

Nu de mist is veranderd
In een helder blauwe lucht
Nu de wonden zijn gaan helen
Werpt verdriet zijn laatste vrucht

De pijn maakte plaats voor leegte
Die leegte bleef niet lang
Want niet alles dat in het leven is,
Is kil, donker en wrang.

Eenzaamheid werd weggevaagd
Door een streling van geluk
En ik begin te vergeten:
Wat nu heel is was toen stuk .

Nu luister ik pas zelf
Naar alles wat ik zeg.
Nu luister ik naar mijn hart
Want dat leidt nu de weg.

Met dank aan: Dominic Bout, 22-11-2001
dominicbout@hotmail.com

Lieve Jolanda,

Bedankt voor je - zoals gebruikelijk eerlijke en integere - reactie. Je bevestigt precies het gevoel dat ik ervaar: vanaf de ene kant: de pijn is weg en hoe 't gevoeld heeft kun je je nauwelijks meer voorstellen en de euforie van de bevrijding uit het door je zelf geconcentreerde concentratiekamp is weggezakt. Maar aan de andere kant de weg is nog lang, en niet altijd makkelijk...

En dan komt het moment dat je je afvraagt: waar ben ik mee bezig??? Da's niet meer dan een gedachtenflard overigens, want je beschijft het treffender dan ik zou kunnen:

JolandaM schreef: Dit alles neemt niet weg dat er diep van binnen iets essentiels veranderd is: eindelijk leef je op de manier die bij jou past. Een blijvende kwaliteitsverbetering van je leven is het gevolg. Nare ervaringen worden verdrongen door de vele gelukkige momenten, gelukkig maar.

En dat inspireert meer dan voldoende om je weer met allebei je voeten op de grond te zetten.

Resteert dat gedichtje... ... nog steeds niet die ene smiley die aangeeft dat je ook kunt huilen van geluk en een innig gevoel van verwantschap...

Bedankt lieverd... We spreken gauw weer eens wat af, want het heeft al weer veel te lang geduurd...

Liefs,

Ilona

Nee, de genderdysforie neemt niet af, neemt eerder toe. Juist door de hormonen, je krijgt borsten, wordt het onhoudbaar om met de onderkant van je lichaam te kunnen leven.
Ik heb ook helemaal niet het gevoel dat ik omgegaan ben, het maakt me niet veel uit of ik als man of vrouw leef. Goed, als vrouw is het wat makkelijker, bijvoorbeeld bij het kleding kopen, je wordt niet meer de damespaskamers uitgestuurd. Maar alles gaat zo geleidelijk dat je er niets van merkt dat alles wat beter gaat, alleen een compleet terug gaan naar het leven als man zou me doen beseffen hoeveel er veranderd is, in possitieve zin.
Ik heb het lange tijd ook voor onmogelijk gehouden te kunnen leven als mezelf, als jongensachtige vrouw. Ik zag allemaal op en top vrouwen in de ts-groepen en dacht, zo ben ik nou ook weer niet.
Voor mij is als vrouw leven niet het belangrijkste, maar het lichaam des te meer, naar mijn gevoel behoor ik een vrouwnlichaam te hebben, en ik blijf het nog steeds vreemd vinden dat ik dat niet heb, want ik voel het wel. Ik zal nooit over mijn gevoelde lichaam beschikken, het hoogst haalbare is een aangepast mannenlichaam, en daar moet ik het maar mee doen.
Het klinkt misschien wat sombertjes, maar het valt in de praktijk wel mee hoor, ik ben gelukkig met mezelf

Hoi Tommygirl,

En dat wat jij beschrijft herken ik dus ook. Ik bedoelde niet dat met je door het inzetten van de eerste veranderingen ineens tevreden met jezelf en meer in het bijzonder je eigen lijf zou zijn. Alleen: ik kan tegenwoordig een vrouw zien zonder te denken: zij gvd wel, en ik niet. Ik ervaar een soort van innerlijke rust, omdat ik ervaar... ok... mijn tijd komt nog; er wordt aan gewerkt

En ja, dat ook ik niet tevreden ben met m'n onderlijf hoef ik jou niet te vertellen. Toch? Tommy??? Daar hadden we het gisteren nog over... en wellicht vanavond nog. Was je vergeten dat mijn nick Sherlock Holmes was???

Liefs,

Ilona

Hoi Tommygirl,

En dat wat jij beschrijft herken ik dus ook. Ik bedoelde niet dat met je door het inzetten van de eerste veranderingen ineens tevreden met jezelf en meer in het bijzonder je eigen lijf zou zijn. Alleen: ik kan tegenwoordig een vrouw zien zonder te denken: zij gvd wel, en ik niet. Ik ervaar een soort van innerlijke rust, omdat ik ervaar... ok... mijn tijd komt nog; er wordt aan gewerkt

En ja, dat ook ik niet tevreden ben met m'n onderlijf hoef ik jou niet te vertellen. Toch? Tommy??? Daar hadden we het gisteren nog over... en wellicht vanavond nog. Was je vergeten dat mijn nick Sherlock Holmes was???

Liefs,

Ilona

ilona schreef:Hoi Tommygirl,


En ja, dat ook ik niet tevreden ben met m'n onderlijf hoef ik jou niet te vertellen. Toch? Tommy??? Daar hadden we het gisteren nog over... en wellicht vanavond nog. Was je vergeten dat mijn nick Sherlock Holmes was???

Liefs,

Ilona

Ik kan ook niets voor jou verborgen houden hè? Vertel eens, heb je opleiding gehad bij de BVD?

Liefs,

E.Tommygirl

Tommygirl schreef:[Ik kan ook niets voor jou verborgen houden hè? Vertel eens, heb je opleiding gehad bij de BVD?

Als dat zo zou zijn, wat ik nadrukkelijk nooit mag toegeven omdat zulks in de cursusvoorwaarden was opgenomen, zou ik dat ten stelligste ontkennen. Liefs, Ilona

ilona schreef:Hebben jullie nou ook die ervaring, dat naarmate je meer of volledig in de rol ging leven en de hormonen zorgdroegen voor de eerste lichamelijke veranderingen, je genderdysforie ineens zo ongeveer vedwenen leek? Ik de zin van... geen (of in elk geval een sterk verminderde) jaloezie meer richting alles wat vrouw was?

Ja en nee. Nu ik sinds begin dit jaar als vrouw leef zit ik wel lekkerder in mijn vel, maar de jaloezie heb ik toch nog bij tijd en wijle. Vroeger keek ik alleen naar vrouwen met de gedachte 'waarom zij wel en ik niet?'. Dat is nu gelukkig omgezet in 'Zo word ik ook in de toekomst', maar als ik knappe, leuke vrouwen zie kan ik nog steeds een steek door mijn hart voelen gaan. Hopelijk is dat de natuurlijke jaloersheid die elke vrouw heeft. Denk aan de koningin-heks uit Sneeuwwitje die ook niet kon velen dat er iemand mooier was dan zij

Saskia

Saskija schreef:Ja en nee. Nu ik sinds begin dit jaar als vrouw leef zit ik wel lekkerder in mijn vel, maar de jaloezie heb ik toch nog bij tijd en wijle. Vroeger keek ik alleen naar vrouwen met de gedachte 'waarom zij wel en ik niet?'. Dat is nu gelukkig omgezet in 'Zo word ik ook in de toekomst', maar als ik knappe, leuke vrouwen zie kan ik nog steeds een steek door mijn hart voelen gaan

Goh Saskija... ik dacht echt ff dat je MIJ gequote had... perfecter had je het niet kunnen omschrijven. En die steek... daar valt wel mee te leven... inderdaad normale jaloezie

Liefs,

Ilona