Travestie.org

"You try to forget but it's impossible
That song stays in your head and it's unbearable
It says remember who you are remember what you want"

Een klein stukje uit een songtekst, wat in een paar regels al een beetje aangeeft wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Omdat ik net ben toegelaten hier op het TS-forum, wil ik me graag nog even voorstellen, zodat jullie een beetje weten wat ik hier kom doen en waar ik eigenlijk precies sta, voorzover ik dat laatste nu al zelf weet.

Toen ik mij een dikke maand geleden voor het eerst aanmeldde op het algemene deel van het forum dacht ik nog dat ik mijn eigen gevoelens diep genoeg had weggestopt en van een afstand kon kijken naar MV-verschillen. Maar niets bleek minder waar natuurlijk. Alles wat ik de laatste tijd gelezen heb, heeft mij ook weer dusdanig geconfronteerd met mijn eigen manier van denken, doen en laten, dat er nu ergens in mijn hoofd steeds luider de alarmbel is gaan klinken: "TS, als je het bent, dan ben je het en moet je het accepteren". Ergens hoop ik wel op vals alarm, maar aan de andere kant, besef ik dat ik het beter nu kan accepteren als het toch wel het geval is, ook om te voorkomen dat ik over een jaar of wat mezelf in hele diepe ellende terug vindt. Hoewel ik veel confronterende en griezelig herkenbare ervaringen heb gelezen en daarvan zelf ook behoorlijk geschrokken ben, ben ik toch nog net niet in blinde paniek naar een gendertherapeut gehold. Misschien ook omdat ik nu even niet zo'n vertrouwen heb in therapeuten (paar jaar geleden een kwakzalver van een psychotherapeut gehad). Ik wil nu gewoon eerst zelf alle mogelijke informatie verzamelen en alles goed op een rijtje zetten en niet overhaast een foute beslissing nemen zonder na te denken.

In ieder geval sinds mijn puberteit (voorzover ik die ooit heb gehad) heb ik wel geweten dat er ergens iets T zit in mij (al wist ik dat toen nog niet te benoemen). Nooit one-of-the-boys geweest of zelfs willen zijn. Op een gegeven moment kleren gekocht, later ook testjes gemaakt op internet en de uitslagen daarvan genegeerd. En eigenlijk ook nooit echt uit de kast gekomen. Maar de stap zetten naar de VU, dat ging mij veels te ver, dat wilde ik niet. Of durfde ik dat niet? In ieder geval is het er nooit van gekomen; ik werd smoorverliefd op een leuke meid en dat doet rare dingen met je. Ik heb toen ook zo ongeveer alles weggedaan. Nou ja, niet helemaal alles, en ik had me moeten realiseren dat dat een teken aan de wand was... Ook is er bij mij altijd een ongewoon grote belangstelling gebleven voor alles waarin vrouwen en mannen van elkaar verschillen. Maar om van mezelf te accepteren dat ik dan toch... Inmiddels is het nu ook alweer eventjes geleden dat ik de 30 ben gepasseerd. En de vragen klinken nu steeds luider in mij: hoeveel jaar moet ik nog door in het leven zoals ik dat nu heb, wil ik dat eigenlijk wel, kan ik dat volhouden? Ooit dacht ik, ja, ik kies gewoon voor een simpel normaal leven als zoveel anderen, een leuke vriendin, misschien ooit een gezinnetje, huisje boompje beestje etc. Ik besef nu wel dat mijn leven hoe dan ook niet simpel zal zijn, en dan kan ik beter zorgen dat ik nu wel de juiste keuzes ga maken. En eigenlijk ben ik wat dat betreft nog altijd bang dat mijn angst voor de reacties uit mijn omgeving mijn keuzes weer eens vertroebelen. Ik hoop hier vooral toch wat aanwijzingen te vinden om op het juiste spoor te komen, te blijven en mijn geluk te vinden.

Hoi Kim.

Een uitgebreide en heel herkenbare introductie. Je zult wel merken (voorzover je dat nog niet hebt gedaan) dat iedereen begint met twijfels, weerstand (zó wil ik niet zijn), angst e.d.
Maar uiteindelijk kun je niet voor jezelf weglopen en kun je maar beter proberen duidelijk te krijgen wat jou het gelukkigst maakt. En mocht dat zijn een transitie, het zij zo. Dat is niet alleen ellende, maar geeft ook heel veel leuke momenten. En je zult dan merken dat heel veel angsten eigenlijk nergens op gebaseerd zijn (al zal hiet niet allemaal rozegeur zijn).
Mocht je vragen hebben: stel ze ! Mocht je willen praten: je kunt op de chat komen, je mag mij of anderen MSN'en en evt. bellen. Je mag zelfs langskomen. We zijn hier om elkaar te helpen en ik heb mij vroeger net zo gevoeld als jij nu.

Hoihoi, Kim,

Ik herken veel in je verhaal, delen ervan zou ik geschreven kunnen hebben... Ik zelf heb ook nooit geaccepteerd dat ik transseksueel zou zijn - was stellig van overtuigd dat ik androgyn / transgender was. Ook onder invloed van testjes als de Cagioti test.

De test heeft er naast gezeten: ik ben dus TS en heb dat veel moeite dan maar geaccepteerd. Ook ik wilde niet naar de VU, want - wat Cynthia al schreef - zo ben ik toch niet? Nee, zo ben ik inderdaad niet, want ik mag dan TS zijn, ik zit nu nog niet bij de VU, maar heb zelf de initiatieven genomen om m'n transitie te regelen.

Meid, welkom op dit subforum

Liefs, Kitty.

Welkom Kim op dit deel van het forum,

Je verhaal is me uit het hart gegrepen, zo herkenbaar in ieder detail.

Ik heb me een paar maanden geleden pas op het forum aangemeld, terwijl ik op de site en de chat al bijna vanaf het begin aanwezig ben, omdat ik begon te twijfelen aan mijn rotsvaste vertrouwen dat ik een travestiet was. Dezelfde dag dat ik me op het algemene forum heb aangemeld heb ik dat ook op het TG gedeelte en vooruit dan maar ook het TS gedeelte maar (hier werd ik trouwens eerder toegelaten dan op het TG forum ).

Het schrijven en lezen is wel een uitlaatklep, maar het heeft me niet 'nog' gebracht wat ik hoopte, ik twijfel steeds minder.

Irene

Welkom!

Hallo Kim,

Ook ik ben onder de indruk van je verhaal.

Ondanks dat ik besef dat jij ook in een hele moeilijke fase van je leven bent beland, ben ik blij iemand te treffen die hetzelfde meemaakt als ik nu. Niet iedereen is gelijk en ook zal niet iedereen dezelfde weg in slaan, maar elkaar helpen in het bepalen van die weg, daar ligt voor mij hier de waarde en hopelijk ook voor jou.

Zoveel gevoelens, zoveel gedachten. Welke zijn oprecht en welke zijn de stoorzenders? Ik hoop dat je er snel achter kan komen.

Veel liefs,

Joyce

Lieve meiden!
Het deed me heel wat om jullie reacties te lezen. Echt heel fijn om op zo'n warme manier welkom geheten te worden. Bedankt!
Het is gewoon zo fijn om te weten dat ik niet de enige ben met deze worstelingen. Dat vond ik vroeger, in de internetloze tijd, zo moeilijk. En ergens is dat ook een raar gevoel, want ik zou zo graag willen dat helemaal niemand zo'n worsteling zou moeten doormaken. Maar ja, helaas is het een feit dat dat zo is en weet ik dat er nu, op hetzelfde moment, anderen ook bezig aan zo'n moeilijke weg. En als ik daar op enig moment een stapje mee kan helpen, dan doe ik dat heel graag. Misschien moet ik mij dan toch ook eens aan de chat gaan wagen. Misschien klinkt het heel maf, maar ik heb dus echt nog nooit gechat. Ik ben inmiddels al wel begonnen om de op het forum verzamelde levenservaringen van de afgelopen vijf jaar door te werken. Het geeft mij weer veel stof tot nadenken.
Cynthia, Kitty en de vele vele anderen die mij zijn voorgegaan; Voor mij zijn jullie zo al zo ver op weg, dat dat (nu nog?) onbereikbaar voor mij lijkt. Maar voor het eerst van mijn leven heb ik nu wel het gevoel: uiteindelijk zal ik er wel komen.
Irene, Joyce, ik hoop zo dat jullie weg ook niet te lang en kronkelig zal zijn.