Travestie.org

Nu heb ik mezelf dus na al die jaren uit de kast laten vallen en na de opluchting, bevrijding, blijdschap, ontroering en hervonden schoonheid ga je de dingen in een nieuw licht en op verse rijtjes plaatsen.

Als je voortdurend bezig bent 'een goed jongetje' te zijn, hoort er ook het nodige gedoe met het andere geslacht bij. Ik heb, zoals onze Pastoor het zo mooi uitdrukt, drie vrouwen beslapen. De eerste was gewoon gek, de tweede heel gezellig en de derde is mijn maatje. We zijn al bijna twintig jaar samen. Natuurlijk hoort er ook het nodige gedoe bij, je weet wel, die toestanden met vochtplekken in de lakens. Vond het nooit echt leuk, maar ja, zij geniet er zo van en een 'goed jongetje' doet die dingen nu eenmaal....
Ondanks firma DUREX zijn er twee (prachtige) kinderen uit ontstaan.....

(Op dat punt aangekomen moest ik vreselijk huilen: "O, Mijn Hemel... Wat heb ik GEDAAN")

Maar goed, die kinderen geloven dat ik Pappa ben, want een Goed Jongetje vertelt aan z'n kindjes dat 'ie pappa is....

Het Goed Jongetje is intussen zo eerlijk geweest te bekennen dat er het één en ander behoorlijk mislukt is, en hij is zo goed geweest om zijn vertrek z.s.m. te bewerkstelligen.

Nu moeten die schatten van kinderen dus leren leven met het idee dat 'Pappa"eigenlijk een tweede Mamma is. Of als dat te moeilijk is, denk dan maar aan hem als een Tante.....

Bovendien zal Mamma 1 eraan moeten wennen dat degene met wie ze ooit haar leven is gaan delen, haar lichaam prachtig vindt, maar eerlijk gezegd niet op *die* manier.
Bovendien neemt Mamma 2, voorheen Goed Jongetje, haar ontslag als Sterke Schouder & Rots in de Branding. Ergo: waarschijnlijk worden we concurrenten.

Soow, Das best een mooi rijtje. Ehm, heeft er nog iemand een droge zakdoek voor me? want nu komt het.........., ehm...: HET

Als nu blijkt dat dat dierbare gezinnetje niet in staat is om bovenstaande omschakeling te maken. Dus mij in de rol van Heer Des Huizes blijft dwingen (gewild of ongewild; dat maakt echt helemaal nix uit)

Zit er maar één ding op, vrees ik....: Vaarwel......


Een paar jaar geleden stond ik zo goed als op het punt om met een grote kei in m'n rugzak van de moerdijkbrug af te duiken. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan omdat ik het onverteerbaar vond tegenover die drie heerlijke mensjes. Zij waren letterlijkde laatste strohalm.

Ik weet nu heel goed dat ik de weg moet volgen die ik nu ben ingeslagen. Niet omkijken, geen valse bewegingen: Kin omhoog en gaan. Concessies doen is afdwalen. Ook de liefde voor een ander is een valkuil.
Geef ik toe, dan draait het er eerdaags (weer) op uit dat ik een kei ga leren zwemmen.

Voor hun blijft het eender: HIJ is voorgoed weg.

Ik vrees dat het er op uit zal draaien dat ik na minstens 10 jaar geen contact opeens een stel wildvreemde peuters op schoot gepropt krijg: "Zeg eens hallo tegen Tante Carla" terwijl iemand haastig in mijn oor lispelt: "Dit zijn je kleinkinderen...."

O, o,... Wat is het een avontuur om TS te zijn. Je LEEFT tenminste...

Zijn er nog 'jonkies' onder ons die zeker weten dat je als veertiger na jaren heterohuwelijk en met een rotsvaste persoonlijkheid niet mag klagen?

Doe ik ook niet. Ik zat even hardop te denken....

Carla.

Hoi hoi Carla,

't is wel allemaal heftige kost, hè? Het is ongelooflijk moeilijk om iets zinnigs over je situatie te zeggen, omdat zo'n groeiproces voor iedereen anders is. Persoonlijk vind ik dat je "geen contact" niet als uitganspunt zou moeten nemen. Dan wordt het zo'n "self fulfilling prophecy" als je begrijpt wat ik bedoel.

De mogelijkheid bestaat natuurlijk ook dat behalve jij, jouw omgeving ook groeit, of misschien wel meegroeit: wie zal het zeggen? M'n huidige partner en ik hebben een soortgelijk proces ook meegemaakt, en dat proces is nog steeds gaande. Ik kan je verzekeren dat dit iets heel bijzonders is, en ik prijs me dan ook buitengewoon gelukkig dat ik dit in mijn leven mee mag maken! Echte, Ware Liefde overwint alle obstakels, en ik hoop vanuit het diepste van m'n zijn dat dit ook voor jou mag gelden!

Groetjes en liefs,

Babette.

Hoi Babette,

Het is inderdaad heel moeilijk om iets zinnigs over mijn situatie te zeggen.
Maar dit is een enorm dilemma. Ik heb so wie so al gemerkt dat het enorm veel energie kost om 'als vrouw te incarneren', en dan ben ik eigenlijk alleen nog maar 's avonds in het donker een uurtje en femme aan het wandelen.
Dit probleem is aan de ene kant dat ik geen 'geweld' wil gebruiken naar mijn dierbaren en aan de andere kant het besef dat ik me nu op een pad bevind waar ik niet meer zomaar vanaf kan wijken.
Misschien moet ik gewoon wat meer durven vertrouwen op hun liefde en geduld en daarvoor veel van het mijne teruggeven.

Sommige dingen grijpen je gewoon heel erg aan.

Veel liefs,

Carla.

Voor mij is dit de reden om de handrem erop te houden. Maar ook ik kan je peroonlijke situatie niet goed beoordelen natuurlijk, al ben je heel open en eerlijk.
Je zult er mijnsinziens wel rekening mee moeten houden dat het voor je gezin meer tijd zal kosten. Jij bent er lang continu mee bezig, voor hen ligt dat waarschijnlijk anders.

Ik wens je veel sterkte in het proces

Irene

Hoi hoi Carla,

je kunt je afvragen in hoeverre er een ene en een ander kant aan jouw pad is, en of je gevraagd wordt daar vanaf te wijken. Dat kan ik van hieruit uiteraard niet overzien, maar ik spreek wèl uit ervaring over m'n eigen groeiproces en de rol die m'n partner daarbij gespeeld heeft en speelt. Zij is mijn steun en toeverlaat, m'n maatje, m'n lover, eigenlijk m'n alles. Wij delen dan ook alles, en dat is voor mij het meest belangrijke.

En je dierbaren durven vertrouwen is natuurlijk ook heftig, maar misschien zou je daarbij ook kunnen proberen jezelf wat meer te vertrouwen, en vooral ook lief te hebben. Dat straalt uit en heeft mijns inziens een positief effect op je omgeving.

Groetjes en liefs,

Babette.

Hoi Natasja,

Ik denk dat je Quote een beetje verkeerd geknipt en geplakt is, maar dat geeft niet. Dat dwingt me om weer even heel erg bij mezelf terug te komen op dit punt. Er is de afgelopen weken best veel met me gebeurt en niet eens zoveel veranderd (klinkt cryptisch misschien). Ik moet nodig eens wat bijkletsen hier................

Ik moet hier op een ander moment op terugkomen: Het is laat, ik ben moe en ik heb net een emotioneel gesprek met een vriend gehad, dus als ik nu iets zeg zal het nogal gekleurd zijn.

Tot later,

Carla / Ciska