Travestie.org

is het toch zo belangrijk, voor een ieder, dat je weet of je een man of vrouw tegenover je hebt

vraag ik me af

het grote kernprobleem van een ieder die zich ergens op het hellende gendervlak bevind

stel dat dat niets zou uitmaken, dan zou alles wat zich tussen uitgesproken man en vrouw bevind weinig problemen meer ondervinden

zou aardig zijn om bij de geboorte van een kind de uitspraak te doen:

het is een mensje

daar begint het eea

Joy

Is een standaard antwoord van me als er gespeculeerd wordt over het geslacht van een ongeboren kind.

"Ik weet wat het wordt, ........ Een Baby!"

Irene

Hoi Joy,

Nou, ik vindt dat je meer dan 100% gelijk hebt, Man-Vrouw, Hetero-Homo-Bi, zegt mij op zich helemaal niets.
Belangrijkste is toch hoe je bent als mens, je karakter zegt veel meer over iemand dan hoe hij/zij zich voordoet.
Tis voor mij in elk geval het allerbelangrijkste dat iemand zichzelf kan zijn, en zich lekker voelt met zijn eigen identiteit.
Ieder als mens zou dat als uitgangspunt moeten nemen vindt ik.

Alleen..... de realiteit is helaas anders.
Heb het gevoel dat je veel meer naar je sociale status, de algemene opvattingen beoordeelt wordt tegenwoordig.
Op het moment dat je 'anders' durft te zijn, tsja of ze nemen je niet meer serieus, hoor je er niet meer bij of ze drijven de spot met jou.
Dit vindt ik erg jammer.


Bibi


Live's what you make it

Ik weet niet waarin ik gelijk zou moeten hebben, maar het is een vraagstuk wat ik boeiend vind, en uiteraard net zo goed voor mij geld

Ook ik wil graag weten 'wat' ik tegenover me heb, niet bewust uiteraard,maar nog voordat je een gesprek met iemand aanknoopt heb je het onderscheid al gemaakt, het gaat automatisch, op straat, in de winkel, je signaleerd en trekt conclusies, razendsnel, je staat er niet bij stil

Totdat je iemand ziet waarbij het niet meteen duidelijk is, dat valt ineens op, dan word ik ineens bewust van het onderscheid, en de vanzelfsprekendheid van het contact,en het daaraan gekoppele gedrag, staat ineens op losse schroeven, je weet niet wat je ermee aan moet

Natuurlijk weet ik omdat ik ergens in datzelfde schuitje zit wel beter hoe ik er mee om kan/wil gaan dan de gemiddelde leek voor wie genderdysforie totale abacadabra is, maar ook mijn houding en reactie veranderd dan wanneer die twijfel er niet is

Mensen houden niet van twijfel, twijfel maakt onzeker,mensen willen duidelijkheid en dat verklaar de vaak negatieve houding tov van die mensen die zich ergens op dat hellende vlak begeven en dat ook uitdragen

Je kunt het anderen dan ook niet aanrekenen dat zij zo op je reageren

Of je man of vrouw bent, dat zijn ogenschijnlijk oerwetten, dat zul je nooit en te nimmer kunnen veranderen, het hele aardse bestaan is daarop gebaseerd en het hele aardse bestaan wordt van kindsafaan met paplepel ingegoten:

Je hebt een mannetje en een vrouwtje

Ergen ertussenin torn je aan die oerwetten en dat is maar lastig te hanteren voor de medemens

Het vreemde is dat tot nog toe geen mens weet wat nu precies een man of een vrouw is, maar toch wordt op basis van een aantal kenmerken, piemeltje mutsje, dat onderscheid keihard en zwart wit gemaakt

Ik denk dat ik de zaak maar eens ga omdraaien, ervanuitga dat ik niet degene ben die afwijkend is (of je afwijkend bent of niet heeft in feite maar met 1 ding te maken, of je met die 'afwijking' in de minderheid bent, in de meerderheid is de ander ineens afwijkend) maar diegene die onder de duidelijke noemer, man of vrouw vallen

Ik ga hen maar eens beschouwen als volstrekt afwijkende wezens, en in feite zijn zij vanuit mijn oogpunt ook degene die afwijkend zijn (alsof die oerwetten met logica weg te beredeneren zijn, welnee, maar het spel van omdraaien is er mischien 1 die me verder helpt)

Ik ga het eens proberen, ben razend benieuwd hoe anderen gaan reageren als ik hen ga benaderen als de afwijkenden

Joy

Met het antwoord van Bibi kan ik het goed mee vinden, zodra je anders durft te zijn, drijven ze inderdaad de spot met je, of wordt je niet meer serieus genomen, of ze gaan je negeren ook zo'n leuk iets. Het maakt mij nu geen moer meer uit, ik ben ik, en daar doet men het maar mee, bevalt men het niet, dan zout men maar op.
IK heb me druk gemaakt, dat doe ik niet meer, ik ben wie ik wil zijn, klaar daar kan men het mee doen, en anders pech gehad. Ik ga mij niet meer anders voordoen dan wie ik ben, daar schop ik mezelf enkel maar mee voor de voeten.

Het maakt mij nu geen moer meer uit, ik ben ik, en daar doet men het maar mee, bevalt men het niet, dan zout men maar op.
IK heb me druk gemaakt, dat doe ik niet meer, ik ben wie ik wil zijn, klaar daar kan men het mee doen, en anders pech gehad. Ik ga mij niet meer anders voordoen dan wie ik ben, daar schop ik mezelf enkel maar mee voor de voeten.

Tsja, zo ongeveer stond het ook in mijn eerdere bericht, maar had ik weer gewist.

Voor mezelf ben ik nog zwaar aan het worstelen, ik weet wat ik wil, en waar ik naartoe wil werken, maar er speelt iets anders mee, voor jezelf heb je ook een beeld gevormd van hoe jezelf denkt dat je er als vrouw uit moet zien.(ook zwaar gevoelsmatig ingegeven natuurlijk)
Je hebt dan wel iets om je aan vast te houden, maar is dit niet iets onhaalbaars wat je nastreeft, leg je de lat te hoog.
(dus zelf heb ik dan ook al een vooroordeel over mezelf, waardoor je het soms effe niet ziet zitten, maar is dat terecht, nee.)
Aangezien ik dit nu zo op kan schrijven, ben ik me er wel redelijk van bewust hoe het zit bij mij, en ben nu ook hard bezig om voor mezelf op te komen, en te gaan zeggen, ik ben mezelf, en ben het waard om te zijn wie ik ben.

Groetjes Bibi


Live's what you make it

Die ideaalbeelden hebben we denk ik allemaal wel

Dromen mag, maar de realiteit is toch echt een stuk anders

Een realistisch beeld van jezelf zie je als je jezelf terugziet op fotoos, of beter, film, dan zie je hoe je overkomt, beweegt, praat handeld etc, de hele mikmak

Dat kan behoorlijk confronterend zijn, maar je leert er wel enorm van

De mensen die niet verder kijken dan dat ideaalbeeld wat ze in hun hoofd hebben, dat zijn de mensen die vroeg of laat afvallen in het traject

Ik ben wellicht te realistisch, ik denk 95 % van de tijd, het wordt nooit iets met mij

Je hebt dat dromerige ideaalbeeld soms nodig om toch een stap te zetten

Joy, je denkt maar teveel over alles na maar de tijd vloeit verder......

Kom op, zie het optimistisch......5% zijn positieve gedachten, doe er wat mee

groetjes, Mara