Travestie.org

Dat het de ene dag beter gaat dan de ander is me inmiddels wel duidelijk
theoretisch weet ik hoe het werkt, kan het prima verwoorden, mbt:

Wat denken anderen van je en etcect of niet en hoe ga je ermee om

Echter, als je trans bent in spe, dwz, nog niet heel ver bent in het traject, je uiterlijke presentatie nog echt behelpen is, dan is het bij vlagen gewoon *** en zwaar

waarom zwaar:

Je voelt je vrouw, je hebt het lichaam van een man, mensen zien je als man, maar je kan wel janken als je mannenkleren aan trekt, dus je zoekt ertussenin, omdat je geen ' man in vrouwenkleren' wilt zijn

Gevolg, tusseninnetje, mensen kijken naar je, en zien dus iets lopen met tegengestelde signalen, sommigen lachen, sommigen draaien hun hoofd als je ze aankijkt, anderen kijken niet , maar opvallen doe je

Inwendig broeit het van tegenstrijdige gevoelens:

Schaamte, je schaamt je kapot omdat mensen een man zien en jij je vrouw voelt maar je durft/wil/kan je nog niet presenteren zoals je je voelt, onrust uiteraard, onderdrukken van gevoel

Door het niet aantrekken van de kleren die passen bij je werkelijke innerlijke ik ontstaat er enorme strijd inwendig

Zou je dat echter wel doen dan voel je je misschien zoals je je voelt, een vrouw, maar zien mensen je toch echt als man, eerder een freak, wil je ook niet

Daarbij speelt een deel angst, angst dat men je gaat uitlachen, angst om je werkelijke gevoel te tonen en daarop afgerekend worden, want dat is kwetsbaar, maar ook weer heel puur

In een notendop, je kan onmogelijk jezelf zijn

Gevolg, enorme frustratie, boosheid, stress en de neiging om iemand keihard op ze bek te rammen (terwijl je zelf totaal niet agressief bent) wat je dus ook niet wilt maar de onmacht van die situatie waarin je nu eenmaal zit brengt je bij vlagen naar de rand van mesjogge, terwijl niemand maar dan ook niemand schuld heeft aan je situatie, je heb er niet om gevraagd, je wilt alle ellende niet maar het is er wel

Nee, je hebt het er maar mee te doen en te accepteren

En dan moet je daartussendoor ook nog eens een beetje normaal functioneren

Right

Vaak denk ik, kon ik maar terug naar voorheen, toen was het ook niets maar iig voor buitenwereld duidelijk wat je was, geen vragen geen blikken, je was man, je zag er uit als man, je gedroeg je als man,je werd gezien als man, en het stressniveau speelde op een ander vlak

Dat je innerlijk verscheurt werd of zelfs niets voelde, dat maakte niet uit, niets voelen is lang vol te houden, toneelspelen ook, doodongelukkig

Enfin, ik heb mijn portie wel weer gehad vandaag

Respect voor degene die het traject instappen en doorzetten

Joy

Kan maar één ding zeggen Joy: Rete herkenbaar....

Ik probeer mezelf ervan de overtuigen dat Transitie maar tijdelijk zal zijn, daarna ben je transvrouww, is het over. Als je de verhalen hoort: Veel gelukkiger en sch**t aan alles....
Maar intussen: RLE; maw. eerst es een poos full-time Man-in-een-jurk, want nog wel een baard, kop van een kerel en de rest....
Kweet niet hoe vaak onder het mes, want als je langer dan pak'm beet 1 meter 80 bent, twijfelt de hele wereld al op voorhand (Dat is toch een vent?)
dus er moet best veel vertimmerd worden om toch een beetje 'echt' te lijken....

Voor mijzelf heb ik gesteld: Zeven jaar, dan is de 'verbouwing' met alles wat erbij hoort helemaal rond. Maar heb ik daar zin in, in die 7 jaar????

No F***ing Way !!!!

Was ik maar een vrouw,
dan hoefde ik geen trans te zijn.

Ciska.

knuff joy n ciska


ja en die real life test is nooit bewezen dat het echt nodig is (zie anne lawrence hierover op dr site). Het enige wat het doet is je vermogen om met een bord voor je kop te lopen testen. En als je super passable was liep je waarschijnlijk al rond te paraderen in Prada in the first place

Schakel gewoon maar even uit wat mensen van je denken....jaja

toch wil ik het wel aangaan maar ik denk dat het zwaar wordt en heel verdrietig en eenzaam, je sociale contacten kapot maakt, en heel veel mensen die ' doen' alsof ze een mevrouw zien om je te ontzien of gewoon om problemen te voorkomen, en soms de grofheden

voor mij is dit alles namelijk minder zwaar dan de hel waar ik als man in leefde, ze laten je toch geen keuze? eerst hormonen en dan RLE? etc

dus respekt ervoor als je hierom besluit niet verder te gaan, een goede reden denk ik

liefs en sterkte

Dorine

Dat je innerlijk verscheurt werd of zelfs niets voelde, dat maakte niet uit, niets voelen is lang vol te houden, toneelspelen ook, doodongelukkig

je beschrijft gewoon ' niet zijn'
ja tuurlijk heb je geen problemen als je dood bent (denk ik)

' laat ze maar denken' is te cliche

' ik hoop dat ze denken' is mischien een betere houding

zijn vele meiden ons voorgegaan is toch al veel bereikt?

En ik ben er trots op dat ik er nog steeds sta, geld ook voor jullie twee na alles wat je doorgemaakt hebt, je zou er helemaal van doordraaien als je niet zo krachtig persoon was (geworden) dat is toch pure winst?

nou ja meer positiefs weet ik ook niet te verzinnen ook klote periode achter de rug en ik moet aan de lijn

xx

Dorine

Die herkenbaarheid is wel weer ' prettig' , en tegelijkertijd niet leuk voor de ander natuurlijk

Nog maar een keer, twijfel:

ik heb geen innerlijke twijfel, ik twijfel wel over haalbaarheid

Ik denk nu dat het werkelijk beter/verstandiger is het hele zaakje in de ijskast te zetten en gewoon verdergaan waar ik was gebleven

Simpel toch?

Geen verwachting van leven, je weet dat je nooit gelukkig zult worden, je leeft een beperkt leven waarin je weet dat heel veel zaken die voor iedereen belangrijk zijn en die mensen doen leven,in vrijheid, voor jou simpelweg niet haalbaar zijn, nooit, so be it

Daar heb je al jaren mee geleefd en dat kun je nog steeds, niets voelen, niets verwachten, niets willen, niets hoeven, gewoon leven totdat je dood mag

Aantrekkelijk id momenteel, vooral, niets meer hoeven

Lekker, je eigen leven opgeven, mag ik aub?

Joy

Dank je, Dorine. Probleem is alleen dat 'het' sterker is dan ik.....
Daarom ben ik stiekum al een beetje onderweg, oefenen in bewegen, praten enzovoort. Afspraken met de psych....
Waarom? nouja. Als je op een dag opens merkt dat je bedenkt dat 'zelfmoord misschien weleens een goeie oplossing kan zijn', (nee, ik heb het niet geprobeerd !!!) gaat er toch een bel rinkelen. Gelukkig zijn er ook nog fora en T&T avonden om es met deze en gene van gedachten te wisselen.
Dan weet je iig dat je niet de enige bent ....

Ciska.

ja je kan je leven eindigen op twee manieren

1.van een flat springen
2. je dromen opgeven

ik veroordeel geen van beiden, ik ken het gevoel toch? God ik heb no 2, al mn leven gedaan en nr1 serieus overwogen (weet zelfs een romantische plek om in zee te springen) maar dat is toch wel ver van me nu.

vaak kijk ik naar mn immense handen en wordt gewoon heel verdrietig en kan niks meer, of mn flaporen waar geen oorbel inkan, enz enz, ik ga gewoon door :-/

Joy is gewoon harstikke mooi en hoeft zich om haalbaarheid geen zorgen te maken (duurt gewoon wel even jaartjes) en wat ik van jou zie Cis geldt hetzelfde, en met het voortgaan der jaren wordt het ook makkelijker, welke 60+ is nou constant aan het ' spotten' dat is echt iets voor de MTV generatie en de oudere transen die nog met een been in de pubertijd staan .

Mn therapeute zei: je kijkt in de spiegel na je transitie en zegt: dit ben ik dus, het kan er mee door, maar WEL als vrouw

dan ben je toch al veel verder dan dat opgesloten vrouwtje in een verkeerd lijf?

lol ik bedoelde niet dat je 60+ was (om misverstanden te voorkomen)

maar als je verder in de tijd kijkt bedoel ik 10, 20, 30 jaar waar wil je dan zijn?

Eh, Dorine? Geldt hetzelfde? Je bedoelt: Mooi?... sorry....

Ik kan een beetje goochelen met een cameraatje en ik heb fotosjop, ja....
Maar ik maak me geen illusies: 1 meter 98, schoenmaat 47.. hihihi.
en dan heb ik het inderdaad niet over de rest.

Die rekening voor de plastisch chirurg kan ik dus nooit betalen, zal ik maar zeggen.

Ik weet niet waar je woont, maar misschien loont het om elkaar eens IRL te ontmoeten, eens zien wie de 'miss-lukt' verkiezing wint

Ciska.

Dorine

Waar we het gister over hadden, mijn pijn is dezelfde als de jouwe of om het even elke ander trans, uiterlijk staat daar los van

Ik kan momenteel je niets met je compliment ,terwijl ik weet dat ie goed bedoeld is

Ik wordt verder zo ontzettend moe van het vechten met mijn innerlijke gevoelens

Ik sta mezelf bij vlagen toe reetedepressief te zijn, de druk moet van de ketel, mooi weer spelen (onbewust, hallo buurvrouw mooi weer he?)
afleiding zoeken, het zijn surogaatoplossingen, het doet niets,het vreet zelfs energie

Maar je hebt het toch nodig, omdat als ik op de bank zou blijven zitten,ik daar niet meer vanaf ga komen, kortom, ik kan niet anders dan reetedepressief zijn (toestaan bij vlagen)

Omdat de innerlijke kracht in mijzelf niet meer wil en het heldere besef, ik wil niet meer leven ook niet te accepteren is, nu iig niet

Erin berusten en hopen dat je je gevoel niet omzet in daden, ik ben te scheiterig, maar als ik mijn familie en vrienden om me heen zou kunnen verzamelen,om mijn bedje, terwijl ik een spuitje krijg en rustig inslaap, ik kan me niet voorstellen dat ik dan nog zou aarzelen

Realiteit

(waaraan ik nu enkele minuten later wil toevoegen, Joy, muts, rund dat je bent, je hebt weer eens een dubbele dosis medicate gepakt waarvan je weet dat die dubbele dosis je reetedepri maakt, zucht, wordt soms moe van mezelf)

meeting, mij best, roeptu maar

veel drank aub

Joy

Veel drank? oi, da's nou jammer, wilde net alle toevoegingen weglaten: Ik ben sind drie maanden niet-roker (nee, niks knaps aan. Gewoon het goeie moment kiezen) Verdovende- en stimulerende middelen heb ik altijd geweigerd te gebruiken, hoe verleidelijk soms ook. En drank: ik sta mezelf toe om 2 x per jaar dronken te worden. Als je daarnaast minstens 360 dagen per jaar geen druppel alcoholica inneemt is één mooie borrel al voldoende om ff lekker helemaal van de kaart te zijn

Maar de strijd... hah... Dat verhaal, daar is Shakespeare niks bij.
Er zijn dagen dat ik geen rok aan durf te raken omdat ik voel dat er bijna niks voor nodig is om alles wat 'man' aan me is te dumpen, te verbranden, weg te doen en -hoe onpassabel ook- gewoon als vrouw verder te gaan: Laat de wereld maar lachen! Je lacht niet om mij, maar je lacht om die God of Allah van je omdat die het lef heeft gehad mij te scheppen zoals ik ben !!!

Andere dagen lees ik de verhalen, de boodschappen van hen die mij voor gingen. Het leed, de pijn en al dat verdriet wat een transitie met zich meebrengt. Dan vervloek ik alles en iedereen om me heen. Ik voel me nergens schuldig om, want ik leef immers een leven wat ik tegen wil en dank van één of andere lelijke vent heb geleend. Dit is niet mijn leven. Waarom moet ik er dan de pijn van voelen?

De mooie dagen zijn de dagen dat ik in alle rust en harmonie tevreden met mezelf besta. Opvallend aan die dagen is wel, dat ik uiteindelijk altijd met jurk, of rok, en panties aan de deur uit trippel. Vind iemand het nodig er iets van te zeggen? nou en. Alle mensen zijn toch lelijk als je ze goed bekijkt! Heerlijk om geen uitzondering te zijn...! En glimlachend vervolg ik mijn weg. Waarom kan het niet altijd zo zijn? waarom ben ik een levende leugen?

Ciska

ik heb mn berichtje maar weggehaald, t zijn maar woorden ik bel je even joy

Ciska Lacomte schreef:Veel drank? oi, da's nou jammer, wilde net alle toevoegingen weglaten: Ik ben sind drie maanden niet-roker (nee, niks knaps aan. Gewoon het goeie moment kiezen) Verdovende- en stimulerende middelen heb ik altijd geweigerd te gebruiken, hoe verleidelijk soms ook. En drank: ik sta mezelf toe om 2 x per jaar dronken te worden. Als je daarnaast minstens 360 dagen per jaar geen druppel alcoholica inneemt is één mooie borrel al voldoende om ff lekker helemaal van de kaart te zijn

Maar de strijd... hah... Dat verhaal, daar is Shakespeare niks bij.
Er zijn dagen dat ik geen rok aan durf te raken omdat ik voel dat er bijna niks voor nodig is om alles wat 'man' aan me is te dumpen, te verbranden, weg te doen en -hoe onpassabel ook- gewoon als vrouw verder te gaan: Laat de wereld maar lachen! Je lacht niet om mij, maar je lacht om die God of Allah van je omdat die het lef heeft gehad mij te scheppen zoals ik ben !!!

Andere dagen lees ik de verhalen, de boodschappen van hen die mij voor gingen. Het leed, de pijn en al dat verdriet wat een transitie met zich meebrengt. Dan vervloek ik alles en iedereen om me heen. Ik voel me nergens schuldig om, want ik leef immers een leven wat ik tegen wil en dank van één of andere lelijke vent heb geleend. Dit is niet mijn leven. Waarom moet ik er dan de pijn van voelen?

De mooie dagen zijn de dagen dat ik in alle rust en harmonie tevreden met mezelf besta. Opvallend aan die dagen is wel, dat ik uiteindelijk altijd met jurk, of rok, en panties aan de deur uit trippel. Vind iemand het nodig er iets van te zeggen? nou en. Alle mensen zijn toch lelijk als je ze goed bekijkt! Heerlijk om geen uitzondering te zijn...! En glimlachend vervolg ik mijn weg. Waarom kan het niet altijd zo zijn? waarom ben ik een levende leugen?

Ciska

was grapje, ik drink geen druppel, drugs gebruik ik niet ,roken doe ik ook al 3 jaar niet meer, en nee dat is ook niet knap, het is veel knapper dat iemand het voor mekaar krijgt zijn lichaam dag en nacht te vervuilen met kankerverwerkende rotzooi, een slechte conditie, het lichaam verteert, en dat vol houden

echt, hulde, hoe weinig kun je van jezelf houden?

En verder, waarom zou je ook die pijn willen voelen, waarom zou je ook door het stof moeten gaan om uiteindelijk alleen maar te bereiken dat je als een halve man halve vrouw door het leven zal gaan, iig nooit als een 100 % vrouw zal worden gezien, alle zogenaamde succesverhalen ten spijt

waarom zou je je lichaam en geest zoveel aan doen, waarom zou je jezelf zo door de mangel halen dat er niets meer heel blijft van je leven dat je nu leid, waarom zou je met al die gezondheidsrisicos al die sjit in het vooruitzicht aangaan

werkelijk, welke maloot doet nu zoiets??

Joy

Wel, Joy...

Misschien wil ik gewoon aan de wereld laten zien dat ik geen man ben.
Niet om de haverklap hoeven denken "Hou nou es op met mij te behandelen als een kerel, want dat bén ik niet"
Misschien verlang ik ernaar om mezelf gewoon lekker in mijn vel te voelen.
Misschien is openlijke vernedering makkelijker te dragen dan het peilloze gevoel dat God Zelf je uit zit te lachen.
Misschien is het mijn weg om al die pijn in alle hevigheid te voelen zodat ik daarna zeker weet dat ik een heel speciaal iemand ben
Misschien zijn wij wel bedoeld om de wereld te laten zien dat niets is zoals het lijkt.
Misschien hebben de hard-core feministes uiteindelijk gewoon gelijk: Mannen zijn nu eenmaal minder dan een vrouw.

Ciska.

ja ik wist dat je gezond leefde, daarom maakte ik me zorgen dat je naar drank greep enzo!!!!

je hebt helemaal gelijk je moet dat ook helemaal niet doen, maakt je leven kapot letterlijk, lever botten alles (drank ook trouwens)
zelfs de meest ruimdenkende vrienden zullen (ik hoop tijdelijk) afstand houden en het moeten verwerken als dat al kan
en uiteindelijk ben je niet meer passable dan je al was, en gehoond door de wereld

is allemaal het zwartste scenario maar wel mogelijk, of nog erger er gebeurd iets (ziekte, beroerte etc) waardoor je geen hormonen meer mag en je nooit ook maar in de buurt komt te zijn van degen die je wilt zijn (uiterlijk)

of het wordt niet meer vergoed of of of of

toch zijn er malloten die het doen of willen gaan doen

' De waarheid tegen de wereld'

het is JOUW waarheid die telt

wat je weet in je hart is veel meer waard dan al die rationele argumenten die je weet in je hoofd

accepteer dat je een malloot bent Joy in de ogen van de wereld velen groten zijn je voor gegaan:

of accepteer dat je gewoon te intelligent bent om dit te doen en dan kan je toch wel een redelijk leven als man leven, acteer lessen nemen, er mogen best gevoelige mannen zijn, of juist macho (acteren?)

of geef het wat tijd?

(ik vond je wel een stuk als man op die foto! dus bel me even als ik wat verder ben in mijn transitie en jij stopt dus weer terug gaat naar die stoere vent)
maar ja mischien val je niet op niet-passable grote trans vrouwen

Ik haak ook af als mijn wens niet realistisch is ( zeg maar 60-70% passabel) ik weet dat zon percentage niet veel zegt maar je weet wat ik bedoel. Maar ik weet zeker dat als mijn zelfverzekerdheid groeit dat hele passable gezeik minder belangrijk wordt voor me, ook met leeftijd

hoop dat je weer gelachen hebt

xxx

dorine