Travestie.org

Hallo lieverds,

Soms ben ik Josette, diep in mijn hart het liefst 24/7 meisje maar om practische redenen niet. Maar daar hebben we het nu niet over.

Op het moment dan ik meisje ben heb ik steeds meer de indruk dat er eigenlijk niet zoveel dingen veranderen. Goed, een ander gezicht dat de vrouwelijkheid probeert te benaderen. Andere kleren. Geschoren, borstprotheses, bij een aantal ook make-up, en bij enkele dames hier borsten en neo-vagina. Bij de V->M de omgekeerde richting. Het is u allen bekend, lieverds.

Maar als vrouw heb ik nog altijd dezelfde interessegebieden: modeltreinen, lego, wegen, atlassen, stijldansen, geschiedenis, sterrenkunde. Die dingen die vooral in mijn kindertijd belangrijk waren en waar in het circuit geen ruimte voor was.

Ook als vrouw ben ik nieuwsgierig waar ik vroeger als kind woonde. Ook als vrouw heb je te maken met de sleur en de waan van de dag. Ook als vrouw gaat het gewone leven door. Ook nadat ik van Tanja terugkwam besefte ik dat, zij het onderhuids. Het leven gaat gewoon door.

Graag hoor ik jullie ervaringen

Voor mij is het toch een verschil van dag en nacht. Niet dat het leven op zich anders wordt door een geslachtsverandering, maar je mag wel eindelijk zijn wie je bent. Ook al is de acceptatie niet 100%, over het algemeen accepteren de mensen mij zonder problemen als vrouw. Tegen mij is ook weleens gezicht je moet niet denken dat na je operatie het gras groener is, en toen heb ik gezegd dat verwacht ik ook niet, maar ik denk wel dat het beter smaakt. En dat doet het ook. Geen verstoppertje meer spelen met jezelf. Ik voel mezelf ook geen namaak vrouw of wat dan ook. Nu ben ik ook al redelijk vrouwelijk opgegroeid met alleen zussen en een vader die zich niet bemoeide met mijn opvoeding. Ik ben nooit 100% als man gesocialiseerd. In gedrag viel ik vroeger meer op dan nu.

Maar dit soort zaken is erg persoonlijk en ik weet dat dit bij iedereen anders kan en zal liggen.

Ik sluit me graag bij Nannette aan op het gebied van "geen verstoppertje meer spelen met jezelf". En daarnaast ook bij jou, Josette, want ik ben altijd trein-o-fiel geweest en ik reis nog altijd heel graag met de trein. (Ja, de laatste tijd ook veel met de bus, wat eigenlijk een vorm van verraad is, maar laten we het daar niet over hebben).

Wat voor mij heel sterk geld is dat ik merk dat ik heel veel zaken onderdrukt heb. Niet alleen mijn vrouw-gevoel, maar ook mijn creativiteit. Mijn gebrek aan lef om allerlei "enge" dingen te beleven (zoals in Dutch Water Dreams) verdwijnt en ik begin zin te krijgen om dat soort dingen eens te gaan proberen. In die zin ontdek ik kanten van mijzelf die ik nog niet kende.

Heeft dit te maken met transseksualiteit/transgenderisme? Ik denk het niet. Ik denk dat mijn T*-outingsproces een gevolg is van dat andere proces: dat herbeleven van oude pijn, van oud verdriet. Daardoor reageer ik minder gemakkelijk "over" en word ik rustiger. En vanuit die rust durf ik allerlei zaken die ik eerder niet durfde: van als vrouw leven tot en met "enge" dingen. Het proces waar ik in zit heet psychosynthese en ik kan het iedereen aanraden. De verhouding is bij mij (maximaal) 2/3 vs 1/3: tweederde herbeleven van oude pijn en oud verdriet en dichter bij mijzelf komen en eenderde veranderen van uiterlijk, epilatie, logopedie, etc.

Groetjes,

Frederique

bij mij sloeg het overgrote deel om naar desinteresse

dan bedoel ik:

alle fratsen die ik dacht nodig te hebben om als man te functioneren,een man te zijn, verloren abrupt mijn (fake)interesse toen ik eenmaal de buitenwereld liet weten hoe het ervoor stond

viel een dijk van een last van me af, ik hoefde niet meer 'mee ' te doen met mannen, hoefde niet meer te doen alsof ik er 1 was,en al snel bleek ook dat een hele hoop in mijn leven een regelrechte farce was en ik me er jarenlang aan overeind had gehouden

een boeiende periode volgt, zit er middenin, want ik weet nu heel duidelijk wat ik niet wil,en kan nu gaan onderzoeken wat ik wel wil, leuk vind, boeiend vind etc, en nu vanuit mijn hart

pure winst

Ik heb mijn hobby's niet genoemd, maar treinen (groot en klein) is er daar 1 van.....
Maar ik vind ook niet dat je alles van jezelf hoeft los te laten als je van geslacht veranderd. Iedereen veranderd gedurende het leven, alleen bij een geslachtsverandering gaat dat heel radicaal en in een vaak relatief korte tijd.
Ik zeg altijd je bent wie je bent, en dat komt ook door je verleden, of je dat verleden nu fijn vond of niet, het maakt wel deel van je uit.
Je bent in de 1e plaats een mens, en dat is wat het belangrijkste zou moeten zijn, niet dat geslacht voor de buitenwereld, zou alleen voor jezelf belangrijk moeten zijn, en de mensen met wie je omgaat. Maar dat is helaas een utopie. De man/vrouw scheiding zal niet verdwijnen, wel zal misschien de scheidslijn vager worden, en hobby's en bv beroepen niet direct aan een geslacht gekoppeld gaan worden.

Ik denk dat de wereld aan de ene kant gemakkelijker wordt door je eigen innerlijke rust, maar aan de andere kant lastiger door een deels gebrek aan acceptatie, maar dat er bij jezelf niet al te veel veranderd lijkt me logisch, tenzij je geforceerd probeert een echte man neer te zetten natuurlijk.

Irene

niet meer het gevoel hebben te moeite doen alsof scheelt enorm veel in rust

maar ook in relaties merk ik nu veranderingen, je gaat anders met mensen om , je wordt opener, je kan mensen dichterbij laten, mensen kunnen meer voor je betekenen, minder eenzaamheid, vanuit de innerlijke rust

voor de rest is het niet ineens feest en tralala , dat is waar, je blijft dezelfde externe problemen houden , je moet nog steeds boodschappen doen, je rekeningen betalen etc

van de ene kant is het gewoon iets wat je moet doen omdat je jezelf niet meer kunt ontkennen, van de andere kant is het niet 'gewoon' doen, want het zijn nogal wat veranderingen die je in je leven gaat aanbrengen

grote plus, je gaat leven voor jezelf, en niet meer langs de zijlijn (althans zo heb ik mijn leven altijd ervaren, als een buitenstaander)

Josette schreef:...Ook als vrouw heb je te maken met de sleur en de waan van de dag. Ook als vrouw gaat het gewone leven door. ..

Natuurlijk is dat zo, de sleur krijg je nooit weg, is dat erg? nee, dat heeft iedereen. Werk, deadlines, rekeningen, toestanden... I just live my life like any other ordinary woman. Maar, het is wel mijn sleur, niet de sleur van een of ander van buiten af opgelegd mannelijk keurslijf. Ik ben blij dat ik dat kwijt ben. ik heb ook helemaal niets met mijn jeugd, mijn schooltijd , zelfs niet met mijn geboortedatum. Ik denk dat dat voor jou gewoon anders ligt dan voor mij. Ieder beleeft dat soort dingen op de eigen manier.
Maar ik vind het wel heel positief dat jij hebt kunnen besluiten om je leven tot nu toe in plaats te geven op een manier dat je er rust bij kan vinden en verder kan met je leven. Wat dat betreft ben ik wel heel blij voor je dat een drastische omslag in je leven geen bittere noodzaak is voor je. Het ga je goed!!

Arike schreef:ik heb ook helemaal niets met mijn jeugd, mijn schooltijd , zelfs niet met mijn geboortedatum. Ik denk dat dat voor jou gewoon anders ligt dan voor mij. Ieder beleeft dat soort dingen op de eigen manier.

Ik kan mijn verleden dus niet vergeten, ik ben wie ik ben mede door wat ik in het verleden heb meegemaakt, en toch was de geslachtsverandering voor mij ook bittere noodzaak. Ook daarin zie je weer dat iedereen anders is.

Hoi Josette,

Hier een echte "spoorvrouw". Ik ben gaan werken bij ProRail vanwegen de treinen n omdat het mijn grootste hobby is. Echter... nu ik mijn vrouwelijke ik meer ruimte geef en mijn genderdysforie steeds meer toelaat, nemen de interresses in het spoor enorm af (om eerlijk te zijn... 't is me werk en met treinen doe ik niks meer... alleen forensen tussen Almere en Centraal station.).

Aan de andre kant merk ik dat ik het steeds leuker ga vinden om vroouwenbladen door te lezen en tassen te kijken. En waar komt ineens die drang vandaan om bij schoenwinkels naar laarzen te staren....

Medunkt dat er bij mij echt wel veranderingen gaande zijn.... Zowel in de interresses als met mijn gevoel.
Ik merk dat ik steeds meer gestressed raak en dat ik bij het zien van vrouwen steeds meer het gevoel van onbehagen merk. Dit is niet omdat ik me niet prettig voel onder de vrouwen... integendeel... ik voel me beter bij vrouwen dn bij mannen.... maar er gaat steeds meer door mij heen van "zij wel.... ik niet". Is het jaloezie? Iets dat ik nooit heb gehad en er nu steeds neerslachtiger van wordt... zo erg dat ik thuis nergens meer zin in heb....

Dat gevoel van jaloezie onder vrouwen is voor velen van ons heel herkenbaar denk ik.

Irene

en, althans voor mij, een medemotivator

Meiden dank jullie wel voor je reacties. Na die sessie bij Tanja liep ik daar wel mee in mijn hoofd.

Er was maar één vacantie waar Josette aanwezig was, vijf dagen in München. Alle andere vacanties was ze er niet. In Wales had ik die beslissing genomen om niet verder te gaan. Maar wanneer ik mannenschoenen aanheb en dames met de mooiste laarzen zie dan is er een groot gevoel van jaloezie, dat ik uiteindelijk toch laarzen ben gaan dragen, eerst onopvallend en later ook met hak. En ik blijf ze kopen ook al heb ik veel te veel. Als er tegen mij wordt gezegd: je moet het afleren, dat is een van de ergste dingen die ze tegen mij kunnen zeggen.

Met het verleden heb ik alleen wat de pre-circuittijd in Leiden. De tijd dat ik in het circuit zat heb ik weinig. De interesses en de avondschool waren middelen van overleven. Wel ben ik rustiger geworden en kan ik makkelijker met tegenslagen omgaan.

als er 1 ding duidelijk is geworden door de jaren heen is dat je laarzen je echt heilig zijn en nog heiliger

Joyy schreef:als er 1 ding duidelijk is geworden door de jaren heen is dat je laarzen je echt heilig zijn en nog heiliger

Dat is ook zo. Ik denk dat ik hier de laarzengoroe ben op .org