vragenlijstje

[AM_ber_79]

Ik heb sindskort contact met een studente Orthopedagogie. Zij is bezig met een paper over transseksualiteit en stuurde mij de volgende vragenlijst. Nu is haar vraag of jullie m ook willen invullen.

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Schrikt de operatie je af?

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?

Verwacht je veel reactie na de operatie?

Ga je naar een zelfhulpgroep?

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?

Heb je ooit spijt gehad van de operatie?

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

... ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)


Namens haar, bedankt. Oh ja, of mensen t uiterlijk t komende weekend kunnen invullen. Ze moet de paper volgende week dinsdag namelijk inleveren.

[natasja]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, … [/i]

Hoi, ik ben dus 41 jaar, woonachtig in Rotterdam-zuid, sta ivm prive situatie nog niet ver in het proces en vindt het niet erg om hieraan mee te werken.

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

Contactgroepen, humanitas en psychologen

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

Ik heb steun gezocht bij mijn huisarts, mijn nicht en mijn moeder

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

Mijn moeder schrok enorm en mijn nicht vond het direct oké

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

Dat besef kwam bij mij op zeer jonge leeftijd (ong. 8 jaar) maar wist niet wat ermee te doen

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

Dat deed ik vanaf zo,n 15 jarige leeftijd, na het lezen van een artikel in Revu of Panorama van de amerikaanse dr. Biber

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Tot op heden niet


Schrikt de operatie je af?

Nee, absoluut niet en het zou een bevrijding zijn


Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

Omdat je toch anders bent en niet de kudde volgt

Heb je een relatie?

Ja

Welk geslacht heeft je partner?

Mijn partner is een vrouw

Verwacht je veel reactie na de operatie?

Dat zal ongetwijfeld gaan gebeuren, maar meer uit nieuwsgierigheid

Ga je naar een zelfhulpgroep?


1x geweest

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?

Nog niet van toepassing


Heb je ooit spijt gehad van de operatie?

Dat lijkt mij ondenkbaar

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

Nog niet echt van toepassing

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

Ben nog niet geopereerd, maar kan me er wel iets bij voorstellen

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

Ik weet dat ik dan echt mijn leven kan gaan leven

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

Ik heb twee dochters maar besef me dat terdege

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

Ik zie mezelf ongelukkig in dit lichaam, heb nog geen srs, maar hoop dit wel te kunnen ondergaan
..

. ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)


Voor de jonge transen: Denk ongelooflijk goed na met alles wat je doet en wordt geen verdringer zoals ikzelf. Uiteindelijk komt de man met de hamer en daar wordt je helemaal niet gelukkiger van.

Zoals Obama zegt: CHANGE.....YES WE CAN

Namens haar, bedankt. Oh ja, of mensen t uiterlijk t komende weekend kunnen invullen. Ze moet de paper volgende week dinsdag namelijk inleveren.[/quote]

[snoopy]

[quote="AM_ber_79"]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …


- Ik vind het een beetje een brutale manier van achter persoonlijke info willen komen. Alsof deze dingen niet persoonlijk zouden (mogen) zijn. Een hoop botte vragen. En ook niet erg intelligente vragen. En daarom werk ik ook niet van harte mee met deze paper, maar toch laat ik dan mn beste beentje maar voorzetten.


Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

- Nee, weinig professionele.

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

- Ja. ja en ja.

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

- Niet verrast wel even wennen.

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

- 4 jaar op de kleuterschool

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

- nee daar heb je dan nog niet van gehoord dat dat kan.

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

- ja eigenlijk altijd.. zodra je als TS gezien wordt, is dat de consequentie.

Schrikt de operatie je af?

- ja

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

- omdat van een TS iets gemaakt wordt wat een TS niet is. Nl een omgebouwde man, of vrouwelijke man met piemol en ga zo maar verder. Omdat het de bigevoelens en homoseksuele interesse van mannen aanwakkert die niet met zichzelf geconfronteerd willen worden. Ook omdat het gezien word alsof het iets is dat met seks te maken heeft. het heeft er eerder niets met seks te maken dan wel.

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?

- nee

Verwacht je veel reactie na de operatie?

- reactie? niemand ziet dat hoor

Ga je naar een zelfhulpgroep?

- nee

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?

- nvt

Heb je ooit spijt gehad van de operatie?

- nvt

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

- op zich wel goed.

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

- Het lost oude problemen op, maar het veroorzaakt nieuwe problemen.

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

- ja natuurlijk

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

- ja

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

- nvt
... ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)



tip: het zijn trouwens heel persoonlijke vragen die je van een TS niet snel eerlijk beantwoord zal krijgen zeker niet met naam en leeftijd erbij

[joyke]

Hallo, ik ben 43 jaar, woonachtig in Arnhem. In middels wachtend op een oproep voor een operatie.

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?
Niet genoeg naar mijn mening, meeste wat doorgewinterde Ts-sen helpen elkaar.

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?
Steun van vrienden en experts(VUMC).

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?
Als je weet hoe hard een baksteen valt, weet je mijn antwoord wel.
Het is al erg dat ik niet eens zelf de kans kreeg om het te zeggen, deed mijn schoonzusje wel ff voor mij.

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?
Op mijn 15de echt dat verkeerde gevoel, maar door schaamte pas doorgezet op mijn 38ste.

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?
Nope, wist niet eens dat het mogelijk was.

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?
Niet veel, maar let er niet teveel op.

Schrikt de operatie je af?
Volgens merk ik weinig van de operatie.

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?
Onbekend terrein en sommige personen niet de moeite om er iets over te lezen.

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?
Een post-op TS sinds 2003

Verwacht je veel reactie na de operatie?
Weet niet, ieder geval wel dat ik in tranen uitbarst.

Ga je naar een zelfhulpgroep?
Ik ben zelf bijna al een hulpgroep, door de avonden die wij organiseren.

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?
Weet niet, moet nog.
Heb je ooit spijt gehad van de operatie?
-

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?
Op mijn verandering tot nu toe , vrij positeif. Zelf op de sportclub.

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?
Ik zou eerder zeggen rustiger en vriendelijker.

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?
ik wacht dat wel af, is een avontuur.

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?
Ik ben al vader, dus kids heb ik al.

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?
Na de operatie is lichaam en geest 1 en kan in harmonie samen doorleven.

[ik ben hier niet meer]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …
Ik ben 49 jaar, woon in Hoek van Holland (bijna...), ik ben 11 jaar post-op. Ik doe mee omdat hoe meer bekend is, hoe beter het is.

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?
Ik persoonlijk vind het tegenvallen. Het is al wel meer dan bv 12-13 jaar geleden, maar ik mis nog steeds een stuk (psychische) nazorg.

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?
Ik had indertijd een hele goede maatschappelijk werker van Humanistas, Petra Klene, die heeft mij door veel heen gesleept. van vrienden en familie heb ik geen gekregen, maar ook niet verwacht.

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?
Sommigen vrienden konden het accepteren, anderen niet. Familie accepteerde het grotendeels, maar niet iedereen, hetgeen bij familie bijeenkomsten erg moeilijk was.

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?
Mijn oudste herinneringen daaraan zijn van rond mijn 6e jaar

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?
Ik wist niet dat dat kon.
Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Schrikt de operatie je af?
Nee, ook hersteloperatie in 2007 schrikte me niet af.

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?
Oa door het woord seksualiteit, mensen denken makkelijk dat het met iets met seks te doen heeft, ook is het dat er nog heel weinig over bekend is. Als men het wetenschappelijk zou kunnen bewijzen zou het iets sneller geaccepteerd worden dan nu.

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?
Ik heb jaar een relatie gehad met een vriend, deze is sinds enkele maanden voorbij

Verwacht je veel reactie na de operatie?
Reacties na de operatie zijn heel erg meegevallen.

Ga je naar een zelfhulpgroep?
Daar ben ik wel geweest, zelf ook ruim 2 jaar vrijwilligster bij geweest.

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?
Iets van 'nu is het achter de rug'

Heb je ooit spijt gehad van de operatie?
Nee, en ja, soms wel als mijn psychische problemen en lichamelijke pijn te veel voor me worden.

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?
Op zich positief, weinig negatieven dingen direct uit mijn omgeving gehoord.

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?
Ondanks andere problemen, JA, het is fijnste wat er is om eindelijk jezelf te kunnen zijn in alle opzichten.

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?
Niet meer dan nu.

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?
Ja, maar ik heb 3 zonen uit mijn huwelijk, en dat is erg fijn om die te hebben.

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?
Iemand die geen echte rust kon vinden, op zoek naar zichzelf.
Nu wel mezelf gevonden, maar tegelijk daarmee zijn helaas ook oude psychische problemen heel hard naar boven gekomen.

... ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)

[Frederique_]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …

39 jaar, Amstelhoek, leef 24/7 als vrouw, sta op de wachtlijst voor de geslachtsoperatie (over plm. 2 jaar).

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

Ik heb op zich geen last van een gebrek aan steun. 't Is net wat je zoekt. 't Zou wel fijn zijn als de VU geen monopolie meer had op het gebied van geslachtsoperaties in de randstad.

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

Ja: ik heb een coach gehad die me in het proces gesteund heeft. In vrienden- en familiekring heb ik geen problemen ondervonden.

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

Ze hadden het nooit verwacht, maar stonden er positief tegenover.

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

Op 34-jarige leeftijd had ik door dat ik ook een vrouwelijke kant had, maar op dat moment realiseerde ik me wel dat dit gevoel er altijd al geweest is (ik onderdrukte het structureel). Mijn eerste herinnering van plm. 4 jaar oud heeft te maken met gender.

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

Nee, ik heb altijd gehoopt dat het daarzonder zou kunnen. Pas in het afgelopen jaar werd duidelijk dat dit ook voor mij niet lukt.

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Nee, nauwelijks.

Schrikt de operatie je af?

Ja, ontzettend. 'k Vind het erg jammer dat die nodig is. Had liever gehad dat het mogelijk geweest zou zijn om als vrouw-met-piemel door het leven te gaan. Helaas, het gevoel is toch te sterk...

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

Ik denk dat het taboe rond transseksualiteit kunstmatig in stand gehouden wordt door mensen die daar voordeel bij hebben. Zolang er een taboe heerst kun je het verkopen waarom er verplicht psychologen zijn die een veel-te-lange doorlooptijd voor diagnose hanteren. Zolang er een taboe heerst kun je het standpunt volhouden dat je alleen mensen behandelt die volledig-man of volledig-vrouw willen worden en de rest moet het maar uitzoeken zonder medische hulp, "want er zijn nu al taboes, laat staan als we de hulpverlening uitbreiden". Zolang er een taboe is kun je regels stellen in plaats van mensen vrij laten hoe ze hun eigen proces willen inrichten. Ik heb anderhalf jaar in mijn vrije tijd tussen de genders in geleefd en hoegenaamd geen last gehad van taboes. De enige plek waar ik last had van zogenaamde taboes in de buitenwereld was binnen de behandeling bij het VU-genderteam.

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?

Geen relatie.

Verwacht je veel reactie na de operatie?

Nee

Ga je naar een zelfhulpgroep?

Soms. Het is fijn om mensen tegen te komen die veel verder in hun proces zijn dan ik in de mijne.

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?
Heb je ooit spijt gehad van de operatie?


Nvt

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

De omgeving reageerde verschillend op mijn verandering om 24/7 te gaan leven. In z'n algemeenheid was er een houding van "doe vooral waar jij je goed bij voelt". Er zijn mensen die tijd nodig hadden om de verandering te accepteren.
Ik verwacht weinig reacties op de geslachtsoperatie.

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

Na elke stap in mijn proces voel ik me gelukkiger dan voor het moment dat ik die stap heb gezet. Dus een volmondig "ja".

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

Uiteraard. Ik ben bang voor complicaties op latere leeftijd van de geslachtsoperatie in combinatie met mijn diabetes. De andere kant is ook: als je eenmaal het gevoel hebt dat je niet verder kunt met die piemel dan is het gewoon onmogelijk (en daarmee: onmenselijk) om verder te leven alsof je dat gevoel niet hebt.

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

Ja, en dat is dubbel pijnlijk. Enerzijds omdat er geen kind kan komen, anderzijds omdat ik dat kind niet zelf zal kunnen baren.

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

De operatie is nog niet geweest. Wel lees ik een impliciete aanname dat de operatie de belangrijkste of ingrijpendste stap in het hele proces is. Voor mij klopt die aanname niet. Voor mij is de geslachtsoperatie één van de stappen in mijn proces. Andere stappen waren/zijn:
- het accepteren van mijn vrouwelijke kant
- het outen naar familie, collega's
- voor het eerst (in mijn toen nog mannelijke uiterlijk) een rokje voor mijzelf kopen
- voor het eerst naar buiten in een rok
- het accepteren dat ook ik niet zonder make-up kon om mijn baardschaduw te verbergen + make-up lessen, make-up kopen
- het 24/7 in het door mij gewenste uiterlijk gaan leven
- epilatie van baard, armen, benen
- het gevecht om bij de VU hormonen te krijgen (de VU noemt dit "diagnostiek")
- hormonen
- het psychische proces om goed om te gaan met emoties die ik 34 jaar onderdrukt heb (zowel gender als niet-gender)
- ...

En om een andere impliciete aanname te beantwoorden: ik zie me, ondanks mijn vrouwelijke uiterlijk en de noodzaak voor een geslachtsoperatie, nog steeds niet als een vrouw in een mannenlichaam.

... ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)

Succes!

Groetjes,

Frederique

[Prescilla]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …

Prescilla Enegl Zuidema 32 Post- op vanaf 28 januari 2009 woon in rotterdam zuid en doe mee omdat het wel belangerijk is dat mensen ook kunnen zien dat we gewoon maar mensen zijn..

Vragen interview:
Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

In mijn ogen heb ik genoeg hulp gehad maar het kan altijd beter natuurlijk..

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

Ik heb heel veel hulp gehad van vriendinnen en me moeder en haar vriend

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

Mijn moeder zei gelijk van eindelijk heb ik dan mijn lang verwachte dochter en haar vriend wist het al van toen ik nog klein was die heeft het altijd tegen me moeder gezegt dat ik anders was dan andere kinderen..

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

Ik was 7 toen ik al wist dat ik geen jongen was maar toen was er nog niet veel bekend over transseksualiteit dus kon ik er ook niets mee

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

Wist toen niet dat het kon

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Voor mijn operatie meer dan nu..Nu is het af en toe dat mensen me aanstaren en soms krijg je wel eens een opmerking naar je hoofd maar daar trek ik me niets meer van aan..

Schrikt de operatie je af?

Nee

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

Eerlijk gezegt zou ik dat niet zo weten misschien omdat mensen het vreemd vinden en eng vinden omdat je toch anders bent als hun in hun ogen dan..Vaak wordt transseksualiteit met travestie en homoseksualiteit verward terwijl het daar niets mee te maken heeft..Ik ben gewoon mezelf heb alleen iets moeten laten aanpassen aan me lichaam om te zijn wie ik werkelijk moet zijn

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?

nee

Verwacht je veel reactie na de operatie?

Heb niet veel reacties gehad na de operatie en de reacties die ik heb gehad waren alleen maar leuk..

Ga je naar een zelfhulpgroep?

nee geen behoefte aan

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?

Niets want je bent dan nog zo suf dat je niet helder na kan denken

Heb je ooit spijt gehad van de operatie?

nee zou het zo overnieuw doen als dat moet

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

gewoon heel normaal

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

Ja veel gelukkiger

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

Weet het niet denk het niet want ben gewoon mezelf

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

ja

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

Was voor de operatie een vrouw met iets wat aangepast moest worden..

... ( je mag nog zaken zeggen die je wenst te vermelden)

Zoals eerder vermeld zijn het best wel persoonlijke vragen die je stelt aan Transvrouwen..

[joandelynn]

Gelieve eerst wat over jezelf te vertellen. Leeftijd, waar je woont, hoe ver je staat binnen het proces, eventueel hoe je kijkt tegenover medewerking aan deze paper, …

Ik ben 36, woon in Amersfoort en sta op de wachtlijst voor een intake bij de VU.

Bestaat er veel hulpverlening en begeleiding voor transseksuelen?

Veel te weinig, met als gevolg lange wachtlijsten.

Heb je al steun gekregen van hulpverleners, vrienden, familie, … ?

Ik bezoek sinds ongeveer een jaar regelmatig een gendertherapeute en heb daar veel baat bij gehad. Daarnaast word ik vooral gesteund door mijn beide zussen en hun vriendinnen.

Wat was de reactie van familie en vrienden toen je het vertelde?

- Voor mijn moeder was het een enorme schok, ze accepteerde het wel maar was erg bezorgd over mijn toekomst. Inmiddels lijkt ze er meer vrede mee te hebben nu haar beeld over transseksualiteit een stuk realistischer is dan het eerst was.
- Voor mijn vader was het geen enkel probleem, die zei al na een minuut dat het jammer is dat ik het niet eerder had durven vertellen, en dat ik vooral moet doen wat me gelukkig maakt.
- Mijn zussen waren vooral blij dat ze nu eindelijk weten wat me al die jaren dwars heeft gezeten. Al bij het eerste gesprek kon ik merken dat er een 'schakelaar' bij hun omging en dat ze me meteen al als een vrouw begonnen te zien ipv een man, dat vond ik echt heel erg mooi. Ik kan daar nog emotioneel over worden als ik terugdenk aan dat gesprek.
- Voor mijn vrienden was het wel een verrassing, maar ook weer niet zo'n hele grote (het verduidelijkt veel). Ze staan allemaal achter me dus tot nu toe heb ik weinig reden tot klagen.

Wanneer besefte je voor het eerst dat jij je niet goed voelde in het
lichaam waarin je zat?

Toen ik 8 jaar was trok ik stiekem kleren van mijn zusjes aan in de hoop dat ik dan in een meisje zou veranderen.

Dacht je er vroeger dan ook al aan om een geslachtsoperatie te ondergaan?

Niet bewust, ik weet sinds de jaren 80 dat het mogelijk is maar ik had niet het gevoel dat het iets was wat ik zou durven. Ik heb er wel heel veel over gefantaseerd.

Heb je vaak te kampen met vooroordelen?

Nog niet, alleen mijn huisarts denkt dat ik er voor gekozen heb om transseksueel te zijn.

Schrikt de operatie je af?

Ik ben wel een beetje bang voor de pijn en eventuele complicaties, maar niet bang genoeg om me tegen te houden.

Waarom denk je dat er zo’n taboe rond transseksualiteit heerst?

Ik kan die vraag niet beantwoorden omdat ik nooit begrepen heb waarom er zo'n taboe heerst rond transseksualiteit. Datzelfde heb ik trouwens ook bij veel andere taboes.

Heb je een relatie? Welk geslacht heeft je partner?

Nee, nooit gehad ook.

Verwacht je veel reactie na de operatie?

Ik verwacht bij mezelf wel dat er veel emoties loskomen na de operatie omdat je toch datgene waarvan je altijd gedacht hebt dat het nooit meer dan een fantasie zou zijn dan waar hebt weten te maken.

Ga je naar een zelfhulpgroep?

Nee, misschien in de toekomst wel.

Wat was het eerste dat in je hoofd opkwam toen je uit de narcose kwam?

nvt

Heb je ooit spijt gehad van de operatie?

Ik ben er nu al van overtuigd dat ik er geen spijt van zal krijgen (behalve misschien als ik heel erg last krijg van complicaties), want ik heb het gevoel dat ik hier al 27 jaar naar toe aan het leven ben.

Hoe reageerde je omgeving op de verandering?

Tot nu toe reageren ze erg goed, ik heb af en toe het gevoel dat ik zelfs te langzaam ga en dat mijn omgeving best een hoger tempo aan kan.

Ben je gelukkiger nu je in het juiste lichaam zit?

Heb nog een lange weg te gaan, maar tot nu heb ik een heel goed gevoel bij mijn ontwikkelingen.

Kan deze verandering van geslacht nog veel gevolgen hebben voor je leven?

Dat is wel de bedoeling ja, ik hoop dat het beter wordt.

Heb je er bij stilgestaan dat een kind op natuurlijke wijze niet meer mogelijk is?

Ja, maar ik had me er als 'man' ook al op ingesteld dat ik nooit een relatie aan zou gaan en dus ook nooit een kind zou krijgen, dat maakt het een stuk makkelijker om het te accepteren.
Alhoewel ik wel moet zeggen dat juist nu ik mezelf opnieuw aan het ontdekken ben dat soort gevoelens weer op beginnen te spelen.

Hoe zag je jezelf voor de operatie en hoe zie je je nu?

nvt