Voor mij begon het allemaal met:
Wolfenstein (2d-arcade) en
wolfenstein 3d.
Toen kregen we
Duke Nukem "I want to kick ass and shoot bubblegum, but I'm all out of gum" 
, gevolgd door
Duke Nukem II.
Daarna kwam werd het focus gelegd op
Quake 1, 2 en nu 3. Heel veel van geleerd. Maar er was een beter alternatief.
Het werd de hoogste tijd voor
Unreal (snellere engine, betere graphics, veel mooiere gameplay).
Niet lang daarna gevolgd door
Unreal Tournament . Man,
(m/v) dat was pas gamen. Aaaaavonden, wat zeg ik, NACHTEN heeft me dat gekost in Multiplayer mode. Alleen moest ik het (toen nog) afleggen tegen de beruchte railguns.
Veel later kwam het anders opgezette maar zeker ook een erge mooie leerzame shooter:
Army operations. Heeft even geduurd, dit avontuur. Voor een rasechte fragger duurde het te lang om te wachten op een volgende missie. Ook
Roque Spear kon me niet voldoende bekoren.
Maar toen werd de 'mother of all FPS games' uitgebracht
Medal of Honor. Tot nu de beste shooter die ik heb gezien. Schitterende gameplay, ontzettend gave graphics, authentieke wapens, (who needs a snotgun, give me a mg42 any time

) en voor het eerst: magistrale muziek. Tot nu toe speel ik eigenlijk alleen dat nog maar, inclusief de
Spearhead Expansion. En eigenlijk uitsluitend nog multiplayermode op supersnelle servers, met ping lager dan 30

De top drie is het hoogste doel. Clans heb ik gedaan, sterker nog ik heb er ooit zelf een geformeerd in de UT tijd. Maar gaf me te weinig eigen bewegingsvrijheid.
Tussentijds wil ik me ook nog wel eens te buiten gaan aan de supermooie en moderne
Delta Force - BlackHawk Down. Uitsluitend singleplay, Multiplayer is me hier teveel moeite.
Hoe dan ook:
Medal of Honor wint met vlag en wimpel. Ik kan niet wachten op de in oktober geplande
MOHAA BreakThrough expansion.