Hoi
ik wil me nog even hier apart voorstellen op dit forum, aangezien ik hier net pas ben toegelaten.
Ik ben Anne, 29, en sinds een maand of 9 heb ik de censuur bij mezelf opgeheven en onder ogen gezien dat ik vrouw ben, zo wil leven, en de noodzakelijke stappen daartoe ga zetten.
Morgen is mijn intake bij het VU; Bloednerveus, maar vol goede moed.
Ik werk als free-lancer in de podiumkunsten, dus hoe dat gaat aflopen cq. doorgaat is nog een grote vraag voor me.
Ik hoop hier een goede tijd met jullie te hebben, ook al ben ik een lezeres en wat minder een schrijfster (vooralsnog)
Groetjes, Anne
hallo allemaal
Moderator: Moderators
-
Chantal C.
- Forumdiva
- Berichten: 1759
- Lid geworden op: vr okt 03, 2003 12:27
- Locatie: Hellevoetsluis
Voor geen enkel gesprek bij het VU hoef je je druk te maken. Tenminste als je zeker weet waar je mee bezig bent.Cynthia schreef:En voor een intake gesprek hoef je je niet druk te maken. Dat stelt (helaas) niet zoveel voor. Is meer een mijlpaal voor jezelf.
Misschien dat ik je morgenochtend wel zie; ik moet er ook zijn.
Welkom Anne.
A person is grown up not when they can take care of themselves, but when they can take care of others.
-
Mara
- ForumDiva 2000
- Berichten: 2835
- Lid geworden op: za jun 26, 2004 22:17
- Locatie: Europa
- Contacteer:
intake
Hoi, Anne! De intake op deze site heb je alvast 8er de rug, en om naar de VU te gaan moet je ook niet bang zijn, ze zijn er heel begripvol, je zult het zien, Jos zal je meteen met mevrouw of meisie anspreken, wees jezelf, het is maar het genderteam en niet de tandarts of zow............
Veel succes alvast bij je verdere stappen
Liefs Mara
Veel succes alvast bij je verdere stappen
Liefs Mara
--> 
Dank jullie wel!
Toch loop ik vandaag lekker met de 'shakers' rond, en wellicht morgenochtend ook nog wel, achteraf is achteraf en dat is nu nog niet hihi
(wat een wijsheid, poeh poeh)
Cynthia: Ik ben er pas om 15.30, dus ik denk niet dat we elkaar daar morgen tegen het lijf lopen, maar wellicht een andere keer
groetjes, Anne
Is eigenlijk heel simpel wat je kunt verwachten. Ze vragen wat je komt doen en dan krijg je een klein lichamelijk onderzoekje. Dan wordt gemeld dat je op de wachtlijst voor de gesprekken komt te staan en dat je over een x aantal maanden kunt bellen of gebeld wordt voor een afspraak. Maar kan me best voorstellen dat je zenuwachtig bent. Was het zelf ook en vond het een beetje een anticlimax toen ik na een kwartier/half uurtje weer buiten stond. Sterkte in ieder geval. Blijf het wel een beetje zonde vinden hihihi..... vind je een heel mooie man om te zien maar dat is ook weer een voordeel want dan is de kans ook groot dat je een hele mooie vrouw wordt 
auwBlijf het wel een beetje zonde vinden hihihi..... vind je een heel mooie man
ik neem nooit meer foto's met een slechte camera in kunstlicht
ik hoop natuurlijk wel dat ik straks ook mooi ben ja, van een beetje ijdelheid ben ik niet vreemd.
Maar bedankt voor de uitleg van het halfuurtje, heb geen idee wat er morgen gebeurd.
Hoe lang laten ze me wachten?
groetjes, Anne
Hoeft geen auw te zeggen hoor ik snap je als geen ander maar mijn opmerking was puur als compliment bedoeld hoewel ik me kan voorstellen dat het wat pijnlijk kan zijn gezien de situatie. Hoe lang ze je laten wachten weet ik niet. Ook weet ik niet precies of je bedoeld in de wachtruimte of voor de gesprekken. In de wachtruimte duurt niet al te lang maar voor de gesprekken kan het soms maanden duren. Bij mij was het twee maar dat was in 1999 ik weet niet hoe lang de wachtlijsten voor een psych zijn momenteel.
auw was ook ironisch bedoeld-
Mara
- ForumDiva 2000
- Berichten: 2835
- Lid geworden op: za jun 26, 2004 22:17
- Locatie: Europa
- Contacteer:
w8tijd
nou, ik wil je niet bang maken, maar ik was er eind '99 voor de intake, heb sinds maart '04 groen licht, wat er tussen gebeurde, vraag maar beter niet, mij lieten ze maar hangen omdat ik door de relatieproblemen nog op de drugs zat, later was ik un proefkonijn van een meneer aCampo en zijn superdufmakende medikatie, liep er een jaar als un zombie, 15uur geslapen elke dag, liet alles met me gebeuren maar spootd wel keurig mijn androcur en progynon verder.....
maar als je aantoont dat je stabiel bent, is er niks aan de hand, dan geef ik je 6 maanden en je hebt het 1ste gesprek, 5 a 6 gesrekken verder en je hebt groen, intusse zijn wel de wachttijden voor een srs opgelopen tot 2,5jaar, hou er rekening mee, dat het koningrijk erg aan bezuinigen is en het bij jouw groen licht al weer wat meer kan zijn,
ik hoop, ik heb je nu niet alle moed genomen voor morje, veel succes ondanks mijn negatieve woorden!
Liefs Mara
maar als je aantoont dat je stabiel bent, is er niks aan de hand, dan geef ik je 6 maanden en je hebt het 1ste gesprek, 5 a 6 gesrekken verder en je hebt groen, intusse zijn wel de wachttijden voor een srs opgelopen tot 2,5jaar, hou er rekening mee, dat het koningrijk erg aan bezuinigen is en het bij jouw groen licht al weer wat meer kan zijn,
ik hoop, ik heb je nu niet alle moed genomen voor morje, veel succes ondanks mijn negatieve woorden!
Liefs Mara
Anne,
De wachttijd na mijn intake op 6 januari 2003, was bijna 7 maanden. Heb mijn 1 ste gesprek met psych gehad in juli 2003. Na 3 gesprekken groen licht op 5 november 2003. Groen licht na 3 gesprekken is, naar ik van anderen begrijp een uitzondering. Ben waarschijnlijk lekker stabiel........
Veel sterkte morgen bij je intake en wellicht loop ik je daar tegen het lijf. Ik moet zelf voor controle morgen aan het eind van de ochtend bij de VU zijn.
Maak je niet al te zenuwachtig voor de intake, want zoals Joanne al zei, de intake stelt eigenlijk nog niet veel voor. Ik was ook best zenuwachtig toen hoor, ik bedoel het is toch een eerste belangrijke stap.
De wachttijd na mijn intake op 6 januari 2003, was bijna 7 maanden. Heb mijn 1 ste gesprek met psych gehad in juli 2003. Na 3 gesprekken groen licht op 5 november 2003. Groen licht na 3 gesprekken is, naar ik van anderen begrijp een uitzondering. Ben waarschijnlijk lekker stabiel........
Veel sterkte morgen bij je intake en wellicht loop ik je daar tegen het lijf. Ik moet zelf voor controle morgen aan het eind van de ochtend bij de VU zijn.
Maak je niet al te zenuwachtig voor de intake, want zoals Joanne al zei, de intake stelt eigenlijk nog niet veel voor. Ik was ook best zenuwachtig toen hoor, ik bedoel het is toch een eerste belangrijke stap.
Re: w8tijd
Hmz vertel daar eens wat meer over. Heb zijn artikel in de volkskrant toen gelezen en vroeg me af wat die antipsychotica met je doen.Mara W. schreef:later was ik un proefkonijn van een meneer aCampo en zijn superdufmakende medikatie, liep er een jaar als un zombie
-
Mara
- ForumDiva 2000
- Berichten: 2835
- Lid geworden op: za jun 26, 2004 22:17
- Locatie: Europa
- Contacteer:
de zombi
hoi, Joanne, nou, ikwil het nu wel ff kort houden, zal me wel vaker over uitlaten, heb immers al un lange dag opzitten, zat un vriendin vlechtjes maken, gaat morje verder, zucht, maar goed, ik had dus mijn intake toen bij ene mv Borghouts, kon er helemaal niet mee overweg, ik ben toen ontzettend depri geweest omdat ik mijn relatie zag stukgaan, mijn ex wou een man en niet un vrouw, ze mogde wel mijn vrouwlijke kanten, dat wel, ze maakde me ook veel kleding na mijn ideeen.
Ik dus weer af van de moontjes en wou eigenlijk voor die relatie gaan, dan kwam een heel erge periode, ik voelde me door de VU maar aan de lange lijn gehouden en door de testos die ik dan weer produceerde rakte ik dermate overstuur bij de kleinste tegenvallers, al mijn zelfhaat kwam weer terug, ik was prikkelbaar als maar wat, ik wel alles keurig gezegd bij de VU, zij zeien ik moest maar een psychiatrisch onderzoek hebben, ik dus na maanden weer wachten(verschrikkelijke tijd) un afspraak op receptie J gekregen en de psychiater zei, om jullie relatie te redden moetten jullie een krisismanagment hebben, hij wou doorgeven aan de mondriaanstichting in Heerlen dat ik als spoedgeval moet worden beschouwt, mooi niet hoor,ik weer aan de moontjes, na 5 maanden alleen maar weer tests bij die gemoedelijke Limburgers, kreeg ik dan een afspraak bij die meneer uit de volkskrant, un erg vreemde man, tenminste maakde hij deze indruk op mij, hij kijkt je nog niet us aan als die met je aan praten is in zijn toch belachelijke hemelblauwe pak, hij legde me ff kort zijn theorien uit en ik maar aan geloven dat hij gelijk had, ook wist ik het anders, ik was echt down die tijd, geplaagd van nachtmerries elke dag waar ik zo'n paar keer per nacht kletsnat wakker werd, mijn ex was al lang verdwenen, het was een drama, ik kreeg dus die kl*** pillen, Orap, Cypramil en Xanax.
Paar weken verder had ik weer un gesprek en ik had zoiets van dus dit is nu de behandeling van een spoedgeval, ik ben mijn vriendin nu echt kwijt, dus waarom moet ik die k** pillen dan nog, liep huilend naar buiten en gooide alle pillen weg, een week later kwam mijn erdere ex me steun bieden, helaas was zij de enigste persoon die ik toen nog had, ieder andere was ik ook mooi kwijt, maar zij is een mens die houd van feesten en wat er chemisch zo erbij behoort, het was fataal, afkikken van een behoorlijke dosis xtc, afkikken van die psychopillen en een gesprek van die 2 exen, maaktden dat ik door aan draaien was, die erdere ex had zich een voorrad ''Het Kanon" van grolsch gekocht, erg zwaar bier, ik begon het te drinken als fanta, was al bij de 1ste fles buiten bewustzijn, ik tegen die erdere ex, ze moet nu maar oprotten, ik wou alleen zijn, zij lag te bellen wie haar kon afhalen met haar dierentuin, niemand wou dit doen, zij moest 160km duitsland in, zij mij dan zover gekregen dat ik zou rijden, er ontstond ruzie over, de buurmensen maar de politie gebeld, ik dus achter het stuur met 1.8promil, en maar een straat ver gekomen, in de politiecel dan moest ik via interkom vragen waar ik was en wat er gebeurt was, zij zeien ik was wel erg overstuur en had teveel gedronken, wist ik dus ook niet meer, thuis dan zat nog steeds die ex met haar honden, zij me veteld wat er gebeurd was en ik heel boos over haar, zij werd dan toch door een vriendje afgehaald en ik heb ieder contakt verbroken met dat k**wijf!
Zo en ik weer aan die pillen en maar maanden thuis gezeten, zonder comp en mensen en zo, van die pillen en de moontjes kon ik toch zo'n 15uur over de dag verdeeld slapen, de nachtmerries bleven wel nog een paar maanden, ook dat voortdurend kletsnat wakkerworden, om de zoveel tijd kreeg ik afspraken bij de Mondriaan, waar ze maar aan vragen waren of ik nog hormonen aan nemen was, ja dus, keurig hoe het hoort, na een tijd werd me het te veel, ik had er weer behoeftes aan het gevoel wakker te zijn en ik wou eindelijk verder in A'dam, dus op eens werd me gezegt nu mag ik weer naar de VU, ik vertoon geen psychozen, had alleen een moeilijke tijd wegens relatiebreuk en zo, ik dus langzaam, HEEL langzaam af van die pillen en weer naar A'dam en na enkele gesprekken daar, het groene licht, hoeveel woede die hele procedure de laatsten 4jaar in me op heeft gehoopt, hoef ik zeker niet te zeggen, hier zijn ze duidelijk fout bezig geweest, niemand kan je dwingen als man te moeten leven als je dat niet wil, ze zagen het maar laat in, ik vind het maar raar, pillen tegen transsexualiteit, en in A'dam zeggen ze dat ze niet van die theorien van aCampo houden, hoezo sturen ze mij dan daarheen, omdat ik een somber mens uithang als ik relatieproblemen krijg, als ik voor me zelf wil gaan en ik dit juist best moeilijk vind met een grote verlies, ik was immers 10jaar met haar samen.........
Ik ben van mening, zo als die meneer aCampo overkomt, slikt die zijn pillen zelf, want ik heb nog nooit zo'n wazige mens op een gesprek bij een psych gezien, die zat duidelijk naast de spoor, hij leek op een verschrikkelijk in zijn gedachtes verzonkene man die al zijn kracht in het nadenken steekt en maar moeilijk iets erover eruit laat, ik had maar koude rillingen over mijn rug tijdens de sessie, bah,bah, bah...........
Ik dus weer af van de moontjes en wou eigenlijk voor die relatie gaan, dan kwam een heel erge periode, ik voelde me door de VU maar aan de lange lijn gehouden en door de testos die ik dan weer produceerde rakte ik dermate overstuur bij de kleinste tegenvallers, al mijn zelfhaat kwam weer terug, ik was prikkelbaar als maar wat, ik wel alles keurig gezegd bij de VU, zij zeien ik moest maar een psychiatrisch onderzoek hebben, ik dus na maanden weer wachten(verschrikkelijke tijd) un afspraak op receptie J gekregen en de psychiater zei, om jullie relatie te redden moetten jullie een krisismanagment hebben, hij wou doorgeven aan de mondriaanstichting in Heerlen dat ik als spoedgeval moet worden beschouwt, mooi niet hoor,ik weer aan de moontjes, na 5 maanden alleen maar weer tests bij die gemoedelijke Limburgers, kreeg ik dan een afspraak bij die meneer uit de volkskrant, un erg vreemde man, tenminste maakde hij deze indruk op mij, hij kijkt je nog niet us aan als die met je aan praten is in zijn toch belachelijke hemelblauwe pak, hij legde me ff kort zijn theorien uit en ik maar aan geloven dat hij gelijk had, ook wist ik het anders, ik was echt down die tijd, geplaagd van nachtmerries elke dag waar ik zo'n paar keer per nacht kletsnat wakker werd, mijn ex was al lang verdwenen, het was een drama, ik kreeg dus die kl*** pillen, Orap, Cypramil en Xanax.
Paar weken verder had ik weer un gesprek en ik had zoiets van dus dit is nu de behandeling van een spoedgeval, ik ben mijn vriendin nu echt kwijt, dus waarom moet ik die k** pillen dan nog, liep huilend naar buiten en gooide alle pillen weg, een week later kwam mijn erdere ex me steun bieden, helaas was zij de enigste persoon die ik toen nog had, ieder andere was ik ook mooi kwijt, maar zij is een mens die houd van feesten en wat er chemisch zo erbij behoort, het was fataal, afkikken van een behoorlijke dosis xtc, afkikken van die psychopillen en een gesprek van die 2 exen, maaktden dat ik door aan draaien was, die erdere ex had zich een voorrad ''Het Kanon" van grolsch gekocht, erg zwaar bier, ik begon het te drinken als fanta, was al bij de 1ste fles buiten bewustzijn, ik tegen die erdere ex, ze moet nu maar oprotten, ik wou alleen zijn, zij lag te bellen wie haar kon afhalen met haar dierentuin, niemand wou dit doen, zij moest 160km duitsland in, zij mij dan zover gekregen dat ik zou rijden, er ontstond ruzie over, de buurmensen maar de politie gebeld, ik dus achter het stuur met 1.8promil, en maar een straat ver gekomen, in de politiecel dan moest ik via interkom vragen waar ik was en wat er gebeurt was, zij zeien ik was wel erg overstuur en had teveel gedronken, wist ik dus ook niet meer, thuis dan zat nog steeds die ex met haar honden, zij me veteld wat er gebeurd was en ik heel boos over haar, zij werd dan toch door een vriendje afgehaald en ik heb ieder contakt verbroken met dat k**wijf!
Zo en ik weer aan die pillen en maar maanden thuis gezeten, zonder comp en mensen en zo, van die pillen en de moontjes kon ik toch zo'n 15uur over de dag verdeeld slapen, de nachtmerries bleven wel nog een paar maanden, ook dat voortdurend kletsnat wakkerworden, om de zoveel tijd kreeg ik afspraken bij de Mondriaan, waar ze maar aan vragen waren of ik nog hormonen aan nemen was, ja dus, keurig hoe het hoort, na een tijd werd me het te veel, ik had er weer behoeftes aan het gevoel wakker te zijn en ik wou eindelijk verder in A'dam, dus op eens werd me gezegt nu mag ik weer naar de VU, ik vertoon geen psychozen, had alleen een moeilijke tijd wegens relatiebreuk en zo, ik dus langzaam, HEEL langzaam af van die pillen en weer naar A'dam en na enkele gesprekken daar, het groene licht, hoeveel woede die hele procedure de laatsten 4jaar in me op heeft gehoopt, hoef ik zeker niet te zeggen, hier zijn ze duidelijk fout bezig geweest, niemand kan je dwingen als man te moeten leven als je dat niet wil, ze zagen het maar laat in, ik vind het maar raar, pillen tegen transsexualiteit, en in A'dam zeggen ze dat ze niet van die theorien van aCampo houden, hoezo sturen ze mij dan daarheen, omdat ik een somber mens uithang als ik relatieproblemen krijg, als ik voor me zelf wil gaan en ik dit juist best moeilijk vind met een grote verlies, ik was immers 10jaar met haar samen.........
Ik ben van mening, zo als die meneer aCampo overkomt, slikt die zijn pillen zelf, want ik heb nog nooit zo'n wazige mens op een gesprek bij een psych gezien, die zat duidelijk naast de spoor, hij leek op een verschrikkelijk in zijn gedachtes verzonkene man die al zijn kracht in het nadenken steekt en maar moeilijk iets erover eruit laat, ik had maar koude rillingen over mijn rug tijdens de sessie, bah,bah, bah...........