Wat gebeurt er allemaal met me?

[Alice Verheij]

Hoi lieve meiden,

Dit is het eerste postje van me op dit forum dus als ik open deurtjes in trap moeten jullie het maar zeggen hoor. Uiteindelijk hebben de meeste van jullie al (lang) meegemaakt wat mij gebeurt.

Vorige week zaterdag ben ik door een opeenstapeling van problemen door het lint gegaan. Dat was een beetje zonde van de fax want dat arme ding misst nu een paar knopjes. Anyway, mijn lieve vrouw kreeg uiteindelijk uit mij los dat ik verschrikkelijk ongelukkig ben en echt niet meer weet wat te doen. Thing is dat ik inmiddels 33 jaar mezelf ontken. Zij dacht dat ik wat met travestie had maar ik heb haar uit kunnen leggen dat een vrouwelijk buitenkantje gewoon een spiegel is van mij echte vrouwelijke binnenkant. Alle 15 jaar dat we getrouwd zijn ben ik doodsbang geweest haar (en mijn kinderen) te verliezen. Henriëtte vertelde me dat ze me juist nooit kwijt wil, ongeacht of ik man en vrouw was. Het was allemaal niet zo verrassend voor haar want ze dacht al een tijd dat het allemaal veel dieper zit bij mij. Alleen kon ik door mijn achtergrond (Calvinistische opvoeding en vreselijk gepest zijn tot en met verkrachting op mijn 12e aan toe) niet mezelf laten zien.
De dag er na heeft zij een goede vriend van me gevraagd om met me te gaan wandelen (doen we vaak) en ik heb de hele dag met hem gepraat over mijzelf, mijn verleden, mijn diepste wensen en mijn bange toekomst. Ook hij liet me duidelijk merken dat er voor hem niet veel veranderd en dat hij juist erg graag mijn goede lieve vriend blijft.
Afgelopen maandag heb ik gepraat met mijn psychologe, een geweldige vrouw. Ze stelt me de vragen die ik zelf niet durf te stellen laat staan te beantwoorden. Ze vertelde dat ik een weg op gegaan ben waar op ik me niet kan omdraaien en dat het voor mij veel beter zou zijn om die weg af te gaan lopen ongeacht hoe ver die gaat. Ze vroeg wat ik het liefste wilde en ik kon niet anders dan eerlijk zeggen gewoon altijd Alice te zijn in plaats van Albert. Gewoon 24 uur per dag, niet 'verkleed' maar gekleed. Gewoon leven met mijn lieve gezin en kinderen en in mijn werk als eigenaresse van een organisatieadviesbureau.
Dat gesprek van maandag lijkt nu eeuwen terug, elk moment dat we kunnen vinden praten Henriëtte en ik over verleden en toekomst, over onze relatie en over hoe we beiden weer gelukkig willen worden. En over dat dat voor mij alleen maar mogelijk zal blijken als ik me als vrouw kan en mag uiten zonder voorbehoud.

De afgelopen dagen kon ik niet anders dan naar mijn werk gaan. Als je de baas bent dan is het gewoon niet zo makkelijk om tijd voor jezelf te maken, hoe graag ik ook lekker thuis was gebleven. Mijn gedachten zijn zo verschrikkelijk verwarrend. Ik weet dat ik niet te snel moet gaan maar ik kan me nauwelijks inhouden om volgende stapjes te gaan nemen. Henriëtte en ik overleggen sinds jaren weer alles en zeker wat er gaat gebeuren. We hebben drie kinderen van 6 tot 12 dus die verantwoordelijkheid gaat voor. Zij heeft het er best moeilijk mee omdat ze heel goed beseft dat onze relatie definitief anders is geworden en dat er nog veel gaat veranderen. Toch blijft ze me steunen en wil ze dat ik verder ga, mijn weg zoek en vindt en de stappen neem die ik als die jaren zo graag had willen nemen maar niet durfde.

Mijn psych Annemarie vertelde me dat ik met 42 helemaal niet te oud ben om mijn leven om te vormen en over een tijd als Alice te leven als ik dat wil. Nou het is simpel hoor, ik wil niet alleen maar ik kan gewoon niet anders. Ik heb al eens voor de treinbaan gestaan met de verkeerde gedachten en weet dat het nu over is. Er is geen houden meer aan want Alice kan en wil zich niet meer verstoppen. Met Kerst gaan we (Henriëtte en ik samen) het de kinderen vertellen en de naaste familie. Vrienden en mijn zakenpartner zullen over een tijdje van mij horen wat er aan de hand is. We gaan ze vertellen dat er een fase ontstaat waarvan wij niet weten hoe lang die gaat duren maar die in ieder geval als resultaat zal hebben dat voor hun er geen Albert meer is maar een Alice die angstig en voorzichtig haar weg moet vinden. Mijn uiterlijk gaat veranderen, we zijn hulp aan het zoeken om dat goed te laten verlopen. Ik heb Henriëtte ook verteld dat ik het allerliefste ook de operatie laat doen als dat ooit mogelijk zou zijn. We hebben samen gehuild en ik weet nu dat zij mij in ieder geval wil helpen waar dat nodig is.

Waarom ik dit allemaal opschrijf weet ik eigenlijk niet. Ik merk wel dat opschrijven me helpt mijn gedachten te ordenen, te bevatten wat er gebeurt. Het is zo verwarrend allemaal. Er moeten zoveel gebeuren en er zijn zoveel vragen. Hoe vertel ik het mijn moeder? En mijn oudere zus, mijn collega's. Ik merk dat ik de afgelopen week ontzettend emotioneel ben, snel uit balans en zo. Ik kan op het ene moment erg blij en opgelucht zijn omdat er eindelijk eindelijk eindelijk wat gebeurt. Op andere momenten ben ik bang en heb ik spontane huilbuien. Van mijn mannelijkheid (incl. sex) is er op dit moment niks terug te vinden. Tot mijn verrassing zijn gevoelens als opwinding en zo die er toch regelmatig wel waren er nu helemaal niet. Ik ben 4 kilo afgevallen in 1 week (da's wel fijn trouwens hoor want er mag best nog wel wat af) en ik ben zo ontzettend moe. Ik heb in jaren niet zoveel geslapen en dan ben ik echt uitgeteld. In de loop van de middag gaat het kaarsje al bijna uit en dat terwijl ik altijd 's avonds nog een paar uur werk.

Nou ja, laat ik maar stoppen want het zal wel behoorlijk saai zijn om te lezen maar ik moet het gewoon van me af schrijven en doe dat toch het liefste bij anderen die zelf ervaring hebben met wat mij nu gebeurt.

Als jullie adviezen hebben over wat ik wel of juist niet zou moeten of kunnen doen dan zijn die meer dan welkom. Ik probeer wel hulp te krijgen naast de gesprekken met mijn psycholoog (ik leg contact met Humanitas en ben inmiddels lid van de LKG T&T) maar tips en ideëen, gedachten, commentaar en gewoon lieve reacties kan ik erg goed gebruiken nu.

groetjes,
Alice Verheij

adres verwijderd door moderator op aanraden van postings

[Franciska]

De aller belangrijkste tip die ik je nu even vlug kan geven is haal je adres gegevens weg uit je bericht. het is welliswaar een gesloten groep maar er kan nooit hondert procent garantie gegeven worden dat er geen misselijke figuren op terecht komen die van dergelijke gegevens misbruik kunnen gaan maken.

Verder zou ik je willen adviseren blijf samen met je vrouw bepalen in welk tempo je de nog te volgen weg gaat aflegen. Doe het rustig aan, neem de tijd om van de goede momenten te genieten.

[Anne D]

Hey alice,

idd adres maar even weg, sluit ik me aan bij franciska.

Verder is het een heftige tijd voor je lees ik uit je verhaal. Zoek een goede psychologe die hierin gespecialiseerd is, als je denkt dat je die nodig hebt, er zijn er wel een aantal, zonodig heb ik wel telefoonnummers voor je.
Haast je langzaam, is een mooi devies, want snel zal het toch nooit gaan, kom ik ook door schade en schande achter.

sterkte de komende tijd,
liefs,
Anne

[Alice Verheij]

Ja stom van me Franciska.
Beetje een gewoonten van me om adresinfo in mailtjes te zetten. Beetje klunzig nog op een forum geloof ik.
En Anne, helemaal waar. Ik heb een geweldige fijne psychologe die me nu ruim twee maanden begeleid. Haar hulp heeft al veel losgemaakt en ze heeft me ook al veel informatie gegeven. Ze kan me gelukkig ook naar de juiste mensen doorverwijzen.
Tsja, en tempo. Jeetje ik wil wel snel natuurlijk maar ik weet goed dat dat niet kan en heel onverstandig is. Henriëtte mijn vrouw, mijn psychologe en ik samen bepalen stappen en tempo vooral samen om ervoor te zorgen dat er geen nodeloze schade en teleurstellingen komen.

Dank voor jullie tips,
Alice

[Janiek]

Hoi Alice,

een heftig en heel herkenbaar verhaal. Ik hoop voor je dat het je lukt om na de eerste uitbarsting, temidden van alles wat er overhoop ligt de rust kunt vinden om je stappen weloverwogen te maken. Goede begeleiding is daarbij (althans in mijn ervaring) onontbeerlijk. Ook uit eigen ervaring kan ik je aanraden om met de punten uit je verleden, die je noemt, eerst goed in het reine te komen, voordat je echt onomkeerbare stappen neemt.

Heel veel sterkte toegewenst, ook voor je vrouw en kinderen,

Janiek

[Carola-Voorvelt]

Hallo Alice,

Een goede opmerking van Franciska, en Alice neem voor jezelf de weg waarvan jij zelf denkt dat het beste voor je is.
En hier op het forum geloof ik wel dat een ieder van ons, je heus wel op een subtiele manier willen proberen antwoorden kunnen te geven.

[Alice Verheij]

Vandaag heb ik na de Sinterklaasavond mijn moeder teruggebracht naar haar huis. Vooraf had ik al gepolst bij haar of ik met haar zou kunnen praten. Mijn vrouw was al akkoord dat ik de stap zou maken.
Ik heb het mijn moeder verteld en we hebben een paar uur gepraat. Het kwam er op neer dat ze eigenlijk altijd al wel geweten heeft dat dit speelde. Nu ik verteld heb dat ik Alice ben en niet Albert zei ze me dat dat haar al duidelijk was toen ik een tiener was en weleens met de huisarts hierover had gesproken. Met mijn vader heeft ze het nooit durven bespreken omdat hij het zeker had afgewezen en ik denk dat ze gelijk heeft. Ze zei dat het haar nu achteraf speet dat ze toen toch niet doorgezet heeft. Het had allemaal zo anders kunnen lopen. Tegelijkertijd is zij zo blij met mijn vrouw en kinderen, die zou ze ook nooit willen missen.
Al met al heeft ze me heel duidelijk gezegd dat het haar helemaal niet uitmaakt dat ik als vrouw verder wil. Ze heeft me nooit als 'echte' man gezien. Wel hoopt ze dat ik met goede begeleiding het voor vrouw en kinderen draaglijk kan maken. Toen ik wegging heeft ze me omhelst en gezegd dat ze graag Alice een keer ontmoet. Maar dan wil ze wel dat ik blij ben en niet zo verdrietig als de laatste jaren.

[Carola-Voorvelt]

Maar dan wil ze wel dat ik blij ben en niet zo verdrietig als de laatste jaren.

Hoi Alice,

Het leven, zo simpel, zo zuiver, zo rustig...
Hoe slagen wij als mens erin om één van de normaalste dingen des levens te vervormen naar een ingewikkeld geheel? Is hij/zij dan het sterkste wezen van de kringloop of juist het zwakste? Wie zal het zeggen... Ikzelf geef de voorkeur om een rustig leven te leiden, met dan soms de opwinding van terug opgeflakkerd te worden, je één te voelen met de andere vuurdeeltjes in het likkende vlammenspel. Maar ja, dat ben ik maar.
Ik ben er zeker van dat de meeste mensen de voorkeur geven aan een leven waar je veel kan meemaken en om gelukkig te zijn. Het is altijd leuk de kick te voelen als je aandeel aan het stijgen is... en niet zo verdrietig meer hoeven te zijn.

[Joanne]

Meid ik zit dit hier met tranen in mijn ogen te lezen. Ben zelf ook behoorlijk emotioneel de laatste tijd maar dat komt door het rotweer en de korte dagen. Als ik dan een verhaal als het jouwe lees komt alles weer naar boven wat ik de afgelopen jaren heb moeten doorlopen. Vandaar die traantjes. Van mijn kant uit ook de tip lekker rustig aan te doen. Er komen nog hectische tijden genoeg als je dit traject door gaat lopen. De stap om hulp te vragen is in ieder geval de moeilijkste en die heb je al gehad. Nu inderdaad het melden bij vrienden kennissen familie en collega's maar geloof me dat komt ook allemaal goed. Blijkt dat mensen vaak begripvoller kunnen zijn dan je verwacht. Mijn complimenten in ieder geval voor het opschrijven van je verhaal ewn voor het plaatsen van je foto. Je ziet er nu al zo vrouwelijk uit dat kan alleen nog maar beter worden. Niet bang zijn om saai over te komen in ieder geval. Je moet soms dingen van je af schrijven ongeacht wat anderen daar van vinden. En daar is dit de juiste plek voor. Welkom in ieder geval.

[Alice Verheij]

Jeemig wat is het ontzettend fijn om terug te lezen wat jullie schrijven.
Ik heb nooit kunnen hopen op de reacties die ik van die paar mensen die het nu weten krijg. Ongelooflijk.

groetjes en een kus,
Alice

[Carola-Voorvelt]

Jeemig wat is het ontzettend fijn om terug te lezen wat jullie schrijven.
Ik heb nooit kunnen hopen op de reacties die ik van die paar mensen die het nu weten krijg. Ongelooflijk.

groetjes en een kus,
Alice

Jij verdient het net als ieder ander meis.

[Alice Verheij]

Thanks Carola,

maar ik voel vaak zo rottig. Ik heb het gevoel dat ik niet alleen mezelf, maar ook mijn familie en zeker mijn vrouw en zelfs kinderen zo lang voorgelogen heb. Ze niet vertrouwd heb. En daar schaam ik me best wel voor. Mijn vrouw die ik nu bijna 16 jaar ken en die ik al die jaren nooit mezelf heb laten zien hoewel ik zielsveel van haar hou.
Dat doet enorme pijn.

Alice.

[Joanne]

Ik heb mijn familie 30 jaar lang voorgehouden dat er niets met me aan het handje was. Maar dat deed ik niet om ze bewust te beliegen en als je vrouw zo begrijpend is als je zegt zal ze hier ook wel begrip voor hebben. Het is namelijk niet niks om jarenlang met zo'n geheim rond te lopen. Belangrijkste is in ieder geval dat je het met haar als eerste gedeelt hebt. Dat zegt genoeg over de vertrouwens band die jullie hebben. Geen schuldgevoelens dus he. Je hebt hier niet om gevraagd en het is al moeilijk genoeg zonder schuldgevoelens. Dat je je rot voelt zal nog wel vaker voorkomen maar dat neemt uiteindelijk af als de spanning van de ketel is. Go girl zou ik zeggen. Het is geen ideale weg maar wel een goed bewandelbare.

[Alice Verheij]

Dan doe ik mijn nieuwe hakjes maar aan.


Niet verder vertellen hoor maar in tegenstelling tot de foto ben ik eigenlijk een blondje...

[Joanne]

Wel een lange weg op je hakjes hoor