Weinig verschil tussen man en vrouw?

[Janiek]

Ik vraag me wel eens af, waarom er altijd overal een verklaring voor moet worden gevonden. Waarom alles zo rationeel moet worden benaderd. Een gevoel of beleven altijd moet worden onderbouwd met al dan niet wetenschappelijke lappen literatuur.
Is het onzekerheid, schaamte, de vraag om steun, het veilige idee te kunnen wegduiken in een "groep gelijken"?
Hoe dan ook, het lost niets op. Het antwoord ligt in jezelf. Het "zijn".
Leef je leven, wees jezelf, en dat sommigen het er niet mee eens zijn en/of niet begrijpen, ik zelf bij sommigen soms ook niet, is gewoon een kwestie van jammer.
Welteruste allemaal.

Dat was een berichtje om heerlijk op te slapen . Je klinkt alsof je er moe van wordt, dat je anderen op die manier vruchteloos ziet worstelen. De antwoorden die je zelf op je vraag geeft, zijn allemaal goeddeels waar, in elk geval voor mij. Ik denk dan bij mezelf: dat is iets waar ik langzaamaan doorheen kom, want ik merk dat het belang wat ik aan die 'onderbouwing' hecht afneemt.
Hoe is dat bij jou (gegaan)? Is het iets wat je helemaal niet kent, of iets wat je gelukkig achter je hebt kunnen laten?

<<groetjes

[marjan]

Ik vraag me wel eens af, waarom er altijd overal een verklaring voor moet worden gevonden. Waarom alles zo rationeel moet worden benaderd. Een gevoel of beleven altijd moet worden onderbouwd met al dan niet wetenschappelijke lappen literatuur.
Is het onzekerheid, schaamte, de vraag om steun, het veilige idee te kunnen wegduiken in een "groep gelijken"?
Hoe dan ook, het lost niets op. Het antwoord ligt in jezelf. Het "zijn".

Ik denk dat het nu eenmaal de mens eigen is om alles te onderzoeken en dan met name een antwoord te vinden op de grote vraag wat de zin is van het leven. En ik kan me voorstellen dat voor iemand wiens leven nogal afwijkt van het gangbare dit soort vragen wellicht van nog meer belang zijn dan voor iemand die een doorsneeleven leidt. En volgens mij kun je die vragen ook op een andere dan de rationele manier benaderen. Het een zou een mooie aanvulling op het andere kunnen zijn en zoals al werd gezegd is dit wellicht een manier om jezelf beter te kunnen accepteren. En daar is helemaal niets mis mee.

Groetjes,
Marjan

[marjan]

Mensen die mij niet als man kennen, zien me als vrouw, dus voor de passabiliteit is het niet nodig.

Zonder uitzondering? Anders gezegd, zien ze je ook in "tweede" instantie nog als vrouw, en klink je zo ook door de telefoon? Dat zou dan wel heel bijzonder zijn voor iemand die op latere leeftijd transitioneert, voorzover daar bij jou dan uberhaupt sprake van is

Groetjes,
Marjan

[Janiek]

Ik denk dat het nu eenmaal de mens eigen is om alles te onderzoeken en dan met name een antwoord te vinden op de grote vraag wat de zin is van het leven.
Groetjes,
Marjan

Dat was wat mij aangenaam trof in jouw berichten in deze draad: voor jou zijn je ervaringen niet gewoon wat ze zijn, maar je betrekt ze in de 'zingeving' van je bestaan.

Een ander punt is, dat het doorbreken of definitief overschrijden van de gendergrens je aan het denken zet over wat het betekent om man of vrouw te zijn in deze wereld. Gezien het nummer van Opzij dat ik in een andere recente draad noemde, is dat iets wat in principe iedereen aangaat, maar mensen die hier iets te zoeken hebben wellicht nog meer.

<<groetjes

[marjan]

Een ander punt is, dat het doorbreken of definitief overschrijden van de gendergrens je aan het denken zet over wat het betekent om man of vrouw te zijn in deze wereld. Gezien het nummer van Opzij dat ik in een andere recente draad noemde, is dat iets wat in principe iedereen aangaat, maar mensen die hier iets te zoeken hebben wellicht nog meer.

Je hebt me overtuigd Ik zal het gaan lezen en de combinatie met het maandblad Psychologie is inderdaad aantrekkelijk.

Groetjes,
Marjan

[Janiek]

Mensen die mij niet als man kennen, zien me als vrouw, dus voor de passabiliteit is het niet nodig.

Zonder uitzondering? Anders gezegd, zien ze je ook in "tweede" instantie nog als vrouw, en klink je zo ook door de telefoon? Dat zou dan wel heel bijzonder zijn voor iemand die op latere leeftijd transitioneert, voorzover daar bij jou dan uberhaupt sprake van is

Groetjes,
Marjan

Voor de telefoon ben ik altijd al een vrouw geweest, ook toen ik dat nog niet appreciëerde .
En nee, ik word niet zonder uitzondering als vrouw gezien. Maar goed, om een voorbeeld te geven: een poosje geleden kwam er een nieuw kind in de klas van mijn jongste dochter. Haar moeder had mij al een aantal keren in de gang gezien en zien praten met de andere ouders, voordat ze zich aan mij voorstelde. Daarbij vroeg ze me van wie ik dan de moeder was.

Afgelopen vrijdag stapte ik met m'n dochters uit de bus en opeens slaat de deur tussen de oudste en de jongste dicht. Het arme kind zit er met haar vingertjes tussen en raakt in paniek. Ik ben bang dat de chauffeur het niet doorheeft en begin te schreeuwen naar de mensen die bij de vooringang staan, dat die deur open moet. Er gebeurt niks, dus ik schreeuw nog harder en vloek geloof ik zelfs. Dan dring ik me naar voren en begin tegen de chauffeur te foeteren. Terwijl een paar vriendelijke Turkse mannen m'n dochter binnen in de bus naar voren brengen, roept hij vertwijfeld: "Lieve schat, ik doe helemaal niks! Ik krijg die deur ook niet meer open!"
Achteraf realiseerde ik me dat ik op exact dezelfde manier boos werd als ik dat in mannengedaante (om het maar zo te noemen) gewoon was, alleen werkte het nu anders.

<<groetjes

[esther1]

Dat was een berichtje om heerlijk op te slapen . <<groetjes

Dat doet me goed Janiek, daar doe ik het ook allemaal voor, dat begrijp je

Je klinkt alsof je er moe van wordt, dat je anderen op die manier vruchteloos ziet worstelen.

Nou, ik mag toch hopen dat het allemaal niet vruchteloos is zeg.
Dan zou alle moeite die sommigen hier doen voor nop zijn. Ik vroeg me alleen af "waarom"? En een beetje moe, ja soms wel, zeker als het zo als vaak zo vaag blijft.

De antwoorden die je zelf op je vraag geeft, zijn allemaal goeddeels waar, in elk geval voor mij. Ik denk dan bij mezelf: dat is iets waar ik langzaamaan doorheen kom, want ik merk dat het belang wat ik aan die 'onderbouwing' hecht afneemt.

Ach mijn waarheid is alleen mijn persoonlijke waarheid, dus voor anderen eigenlijk van weinig waarde. Het draait natuurlijk om jouw
waarheid, of die van A, B of C.

Hoe is dat bij jou (gegaan)? Is het iets wat je helemaal niet kent, of iets wat je gelukkig achter je hebt kunnen laten?

Iets wat ik na lang knokken achter me heb kunnen laten, soms ben ik net een echt mens. Alleen heb ik mijn waarheid nooit gezocht in de literatuur of zo, maar in intermenselijk contact. Praten met mensen en dan vooral over de rottigheid die het traject meebrengt. De roze bril heb ik al snel afgezet en probeer ik er bij anderen ook zo snel mogelijk af te meppen.
De buitenwereld heeft me eigenlijk nooit echt geinteresseerd. Wel die paar mensen waar ik echt om geef.
Doorslaggevend was de vraag: Waar doe je die paar mensen het meeste verdriet mee? Met die agent die komt vertellen dat er iets "gebeurd" is, of met de mededeling, hier ben ik, ik kan niet anders?
Ik heb voor het laatste gekozen en het is goed uitgepakt.

Maar dwaal ik nu af?

[Janiek]

Maar dwaal ik nu af?

Nou, een beetje off topic is het wel, maar daar zal ik je niet op aankijken, het was tenslotte mijn vraag .

Iets wat ik na lang knokken achter me heb kunnen laten, soms ben ik net een echt mens.

<<

Alleen heb ik mijn waarheid nooit gezocht in de literatuur of zo, maar in intermenselijk contact. Praten met mensen en dan vooral over de rottigheid die het traject meebrengt.

Praat je nu over de tijd vóórdat je je transitie begon, of tijdens? Ben je ook bereid iets te vertellen over wat er bij jou voorafging aan het moment dat je kwam met 'hier ben ik, ik kan niet anders'?

Ach, en die waarheid, die boeken . Ik weet ook wel dat dat niet helpt. Misschien is het bij mij een hardnekkig restant van een opvoeding waarin Het Boek er meer toe deed dan je eigen gevoel.

Doorslaggevend was de vraag: Waar doe je die paar mensen het meeste verdriet mee? Met die agent die komt vertellen dat er iets "gebeurd" is, of met de mededeling, hier ben ik, ik kan niet anders?
Ik heb voor het laatste gekozen en het is goed uitgepakt.

Zover was het bij mij ook, anderhalf jaar terug, met een verschil: ik maak uit jouw woorden op, dat je op dat moment ook heel zeker wist 'hier ben ik en daar wil ik zijn'. Dat had ik niet. Angst, ontreddering, schuldgevoel, verwarring, dat was het vooral. En een vage intuïtie van een richting en tot hoever.
Daar moet ik het mee doen, dus dat zal mijn waarheid wel zijn.


Ondertussen ben ik een stuk verder en voel ik me ook bijna een echt mens .

<<groetjes

[esther1]

Janiek, ik zal hier op dit forum helemaal niets meer over mezelf schrijven, niets meer van mijn priveleven en gevoel laten zien.
Ik vertrouw het forum niet meer.
Als Lisa en consorten stukjes tekst van mij uit de ene draad tegen mij gebruiken in een andere draad en bovendien nog op een ander forumdeel heb ik het echt wel gehad.

[Frederique_]

Janiek, ik zal hier op dit forum helemaal niets meer over mezelf schrijven, niets meer van mijn priveleven en gevoel laten zien. Ik vertrouw het forum niet meer.

Groetjes,

Frederique

[marjan]

Zover was het bij mij ook, anderhalf jaar terug, met een verschil: ik maak uit jouw woorden op, dat je op dat moment ook heel zeker wist 'hier ben ik en daar wil ik zijn'. Dat had ik niet. Angst, ontreddering, schuldgevoel, verwarring, dat was het vooral. En een vage intuïtie van een richting en tot hoever.

Wellicht heb je dat hier allemaal al eerder geschreven, maar weet je inmiddels al waar je wilt uitkomen? Wil je als vrouw door het leven, al dan niet met lichamelijke aanpassingen, of koester je ook nog je mannelijkheid, fysiek en/of geestelijk? Of is de uitkomst ook nog afhankelijk van je omgeving?

Groetjes,
Marjan

[Janiek]

Janiek, ik zal hier op dit forum helemaal niets meer over mezelf schrijven, niets meer van mijn priveleven en gevoel laten zien.
Ik vertrouw het forum niet meer.
Als Lisa en consorten stukjes tekst van mij uit de ene draad tegen mij gebruiken in een andere draad en bovendien nog op een ander forumdeel heb ik het echt wel gehad.

Esther, ik heb het gezien en het trof ook mij heel onaangenaam. Ik zag daar ook geen enkele reden toe, je had niets anders gedaan dan proberen iemand wat realiteitszin aan te reiken.

<<Zonde.

[Janiek]

Wellicht heb je dat hier allemaal al eerder geschreven, maar weet je inmiddels al waar je wilt uitkomen? Wil je als vrouw door het leven, al dan niet met lichamelijke aanpassingen, of koester je ook nog je mannelijkheid, fysiek en/of geestelijk? Of is de uitkomst ook nog afhankelijk van je omgeving?

Groetjes,
Marjan

Ik heb me altijd erg inadequaat gevoeld als man, dus geestelijk of sociaal heb ik aan mijn mannelijke kant niet veel te koesteren. Wat mijn lichaam betreft, daarover wil ik liever niet in zo'n open ruimte in details treden, dus houd het er maar op dat mijn gevoelens ambivalent zijn. Mijn omgeving mag ik geen eindverantwoordelijkheid geven, maar waar ik het gevoel heb dat ik keuzes kan maken, heeft mijn gezin uiteraard een belangrijke stem.

Als vrouw gezien worden ervaar ik als een weldaad, maar ik ben ondertussen ook vader en in alle officiële transacties "Dhr.". Dat zorgt wel eens voor ongemakkelijke situaties, je moet dingen uit gaan leggen. Hoewel ik eigenlijk moet zeggen dat de meeste mensen daar heel goed mee om weten te gaan. Die denken doorgaans ook "leef je leven, doe wat je wilt". Alleen mensen die zelf onzeker zijn over hun mannelijkheid of vrouwelijkheid zie je er moeite mee hebben. Pubers, bijvoorbeeld.

<<groetjes

[marjan]

Als vrouw gezien worden ervaar ik als een weldaad, maar ik ben ondertussen ook vader en in alle officiële transacties "Dhr.". Dat zorgt wel eens voor ongemakkelijke situaties, je moet dingen uit gaan leggen. Hoewel ik eigenlijk moet zeggen dat de meeste mensen daar heel goed mee om weten te gaan. Die denken doorgaans ook "leef je leven, doe wat je wilt". Alleen mensen die zelf onzeker zijn over hun mannelijkheid of vrouwelijkheid zie je er moeite mee hebben. Pubers, bijvoorbeeld.

Wat mij vooral zo vervelend lijkt is dat je in dit soort situaties telkens door de mand valt. Voor mij was dat een serieuze belemmering in de beleving van het vrouwzijn en ik ben erg blij dat ik wat dat betreft niets meer hoef uit te leggen, althans niet aan mensen die dat helemaal niets aangaat.

Groetjes,
Marjan

[Janiek]

Wat mij vooral zo vervelend lijkt is dat je in dit soort situaties telkens door de mand valt. Voor mij was dat een serieuze belemmering in de beleving van het vrouwzijn en ik ben erg blij dat ik wat dat betreft niets meer hoef uit te leggen, althans niet aan mensen die dat helemaal niets aangaat.

Lastig is het, ja. Maar dat doe ik zelf, of dat ben ik zelf .

Het gescheiden houden van man en vrouw in mezelf en mijn uiterlijk, dat lukt me niet. En de stap om helemaal 'om te gaan' is onvoldoende vanzelfsprekend. Ik merk aan jou en anderen hier (en IRL) dat dat voor jullie wél degelijk zo was. Zolang ik dat niet van tenen tot kruin na kan voelen, vind ik het voor mij niet verantwoord.
Met het mes op de keel zou ik het wel weten en als het me bij wijze van spreken overkwam, dan zou ik er mijn voordeel wel mee doen. Maar er zelf de verantwoording voor nemen, de risisco's en offers dragen, en wát als het me niet brengt wat ik ervan hoop? Die stap kan ik (nog?) niet nemen.
Ik zie andere mensen 'er tussenin leven' en daar best gelukkig mee zijn. Ik zie ook mensen die het hele traject zijn gegaan en er voor hun gevoel nog steeds tussenin zitten.
Misschien denk ik teveel in ideaalbeelden.

Voorlopig red ik het hiermee. Ik geniet zelfs vrij geregeld van het leven, op een manier die ik van mezelf eigenlijk niet kende. Ben voor een heel groot deel uit de psychische malaise en ga nu eerst zorgen dat mijn leven wat betreft niet direct aan 'gender' gerelateerde zaken op orde komt. Ondertussen zal het wel duidelijker worden wat voor mij wijsheid is.

<<groetjes

O ja, wat misschien een duidelijker antwoord op je vraag is: het feit dat ik vader ben, zal er de rest van mijn leven voor blijven zorgen dat ik regelmatig "door de mand val", ongeacht wat ik doe. Dat is niet iets wat je kunt weglaseren. zou ik ook niet willen. Dus kan ik maar beter zorgen dat ik daarmee kan dealen, anders ben ik bij voorbaat kansloos.