In de buurt is men wel gewend om mij als Adriana te zien en ik drink wel eens koffie met sommige buurvrouwen, met overigens hele andere gespreks onderwerpen, dan mannen zoal houden.
Nu leef in niet full time als "vrouw" voornamelijk vanwege mijn werk.
Recent nieuwe buren, jong stel nog zonder kinderen. Ik had nog niet de gelegenheid om ze te spreken tot gisteren, kwam terug van mijn werk (vermomd als man
) en zij van de boodschappen. 
Na wat heen en weer gepraat zei ik: jullie zullen mij waarschijnlijk wel buiten gezien hebben als "vrouw" - de eerste reactie was wat fijn dat U erover begind. En ja inderdaad ze hadden mij een paar keer gezien als "vrouw" , alleen ze begrepen het niet helemaal.
Hun reactie was wat lijkt die vrouw op de buurman, maar ze legden de link niet naar Adriana. Ze dachten dat het een familie lid was.
Moraal van dit verhaal:
a) Ik werd voor vrouw aangezien dus moet ik wel redelijk tot goed passabel zijn.
b) Het maakt niet uit wie en wat ik ben ze zien dezelfde
c) Ze`waren beleefd in hun reactie.
Ik houdt het op a).
---------------------------
Ook nu weer de ervaring dat als je er open over kunt zijn/praten en je geen karikatuur maakt van het vrouw zijn, dat men je best wel accepteerd, althans mijn ervaring. (Familie even terzijde)
Ze zeiden ook dat de tegenwoordige generatie hier weinig tot geen problemen mee heeft en vervolgens dat maar gauw de eerste kennismaking een vervolg moest krijgen. Dus uitgenodigd om koffie te komen drinken en oh ze zeiden nog: het maakt niet uit hoe je komt.
Zo maar weer een ontmoeting op het "T" pad,
groetjes Adriana
