Discussie tijdens een verjaardag

[Martiene]

Tijdens een verjaardag kwam het gesprek op het verhaal van Lucas wordt Luus.
Volgens enkele was dit heel duidelijk een meisje in een verkeerd lichaam. Ik gelijk: ja tuurlijk dat komt voor en ook vaker dan je denkt, er zijn heel veel transexuele mensen.

Nu was dit niet hetzelfde volgens enkele. Dus een geval van het kind in een verkeerd lichaam (ik kon hun vertellen dat dit ook wel genderdisfoor heet) is geen transexueel.
Men was daar heilig van overtuigt en ik heb me maar wat op de vlakte gehouden (niet allen weten van Martiene)

Vreemd genoeg kan ik niet duidelijk uitleggen wat nu het verschil of juist de overeenkomst is van transexueel en genderdisfoor.
Sorry dat klinkt een beetje dom hier maar ik vraag het toch maar gewoon.

[I.G.Norance]

ik hoop dat ik het goed zeg:
een transsexueel is genderdysfoor, maar
een genderdysfoor persoon hoeft nog geen transsexueel te worden/zijn.

Je kan blijven 'hangen' als transgender. Dan ben je dus genderdysfoor, maar je laat geen aanpassingen toe aan je lijf, wat het doel van een transsexueel wel is.

Dat je dat niet doet (die aanpassingen) kan als reden hebben huwelijkse situatie, werk, of..

Als transgender kan je dus blijven functioneren zoals je altijd al gedaan hebt.
Als transsexueel de fysieke transitie achter de rug hebbend (dat is het doel) ga je voortaan door het leven als lid van de tegenovergestelde sekse.

Misschien is bovenstaande een beetje (te) kort door de bocht, maar om het duidelijk te houden.

groetjes van

José

p.s.
ik heb het opgenomen en op mijn pc staan.

[Martiene]

Hoi Josee,
Dit is een heel duidelijke uitleg voor mij in elk geval wel. Nu kan ik het ook zo uitleggen aan een ander.

Bedankt.

[gast]

Je kan blijven 'hangen' als transgender. Dan ben je dus genderdysfoor, maar je laat geen aanpassingen toe aan je lijf, wat het doel van een transsexueel wel is.

Is ten dele waar. Een transgenderist kan wel degelijk 'aanpassingen' aan het lichaam wensen, zoals baardepilatie en het gebruik van hormonen. Een geslachtoperatie is dan niet gewenst.

Kitty.

[Martiene]

Kitty, Ik denk dat ze dat ook bedoelde hoor. Met aanpassen alleen de operatieve aanpassing van het geslacht en/of borsten.

Maar goed, in principe heb je natuurlijk gelijk dat haarverwijderen ook een "aanpassing" is.

[I.G.Norance]

Lieve mensen,

Natuurlijk hebben jullie gelijk. Maar ik schreef al: kort door de bocht.
Om het duidelijk te houden.

Baardepilatie is in principe niet opvallend en baardloos is geen specifieke mannelijk kenmerk. Er zijn mannen met minimale lichaamsbeharing.
Hormonen zijn voor mij een grensgeval.
Natuurproducten als Hop t.b.v. borstgroei nou ja, dat gaat nog.
Maar als man dan in je zwembroek in het publiek?
Denk dan goed na wat je doet.
En hormonen valen voor mij wél onder de transitie. Missschien nog wel meer dan de srs.
Omdat de hormonen niet alleen je uiterlijk verandert (huidstruktuur, borstgroei, beharing) maar zeer zeker ook je brein herbedraad (emotioneler,etc).
Je vervrouwelijkt behoorlijk daardoor.

Je kan vaak best nog wel als zeer vrouwelijke man functioneren, maar ook hier zeg ik: denk dan goed na wat je doet.
Je leven als man met de druk van transgenderisme in je is niet leuk, maar als zeer vrouwelijke man leven.....
Ik weet niet wat beter is.

En ja, ik ben géén sombervrouw, maar ik hoor te vaak de kreet: gôh, wat goed meid. Men is blijkbaar bang om als mede-T de discussie aan te gaan van: waar zijn wij mee bezig. Is dit inderdaad de goede weg. Een zware weg, maar uiteindelijk wél met de beloning van beter functioneren in de maatschappij.
Daarom deze link: www.missfiorella.com
Amerikaans, dus daar is een andere -slechtere- situatie dan bij ons. En het stuk is leesbaar geschreven, dus lees het om de essentie, niet om op elke slak zout te leggen.
Een tekst die boordevol waarheden bevat en geschreven is door iemand die er naar terugkijkt met beide voeten op de grond. Het is echter ook gezien door Amerikaanse ogen, wat betekent dat sommige zaken toch wel serieus verschillend kunnen zijn.
Mijn persoonlijke mening over dit stuk is dat -mits herschreven in het Nederlands en aangepast aan onze situatie- je dit in het bijzijn van de psych hardop zou moeten lezen en ondertekenen. Zodat je duidelijk weet waarmee je als transgender/transseksueel persoon bezig bent.

groetjes,

José



José

[Frederique_]

Ik zal mijn kritiek op dit stuk herhalen:

[1]
Deze tekst is zo on-genuanceerd en Amerikaans dat ik de grootste moeite heb om de hele tekst te gaan lezen: ben er twee keer aan begonnen en twee keer niet verder gekomen dan een paar schermpagina's verder. En dat is direkt het nadeel van de aanpak van harde heelmeesters die ongenuanceerd zijn: je luistert zelden naar hun hele verhaal, waardoor ze in hun hardheid heel in-effectief zijn...

[2]
Ik heb 't nu (eindelijk - met veel onderbrekingen) helemaal gelezen. Het is een stuk dat mij enorm stoort vanwege het gebrek aan nuance en vanwege het setje vooroordelen dat ze mij als lezer in de schoenen schuift: alsof ik zou vinden dat [...]. Ik krijg bij het lezen van het epistel ook sterk het gevoel alsof ze alle angst die je als transgender toch al hebt nog even aangewakkert. En hoewel die negatieve kant een kant is die zeker niet onderbelicht mag worden en waar je ook zeker over na moet denken moet je hem ook niet overbelichten (en dat is wel wat er voor mijn gevoel op deze site gebeurt).

Het is om al deze redenen geen site die ik aan zou bevelen, de site van "Bij Ilse thuis" geeft mijns inziens zowel qua toon als qua inhoud betere tips en overwegingen.

Je snapt dan ook dat ik het niet eens ben met je opmerking dat je dit in het bijzijn van je psych hardop zou moeten lezen en ondertekenen. Dat zou ik veel liever doen met deze en de hierop volgende 5 pagina's op Ilse's website.

Groetjes,

Frederique

[gast]

Mijn persoonlijke mening over dit stuk is dat -mits herschreven in het Nederlands en aangepast aan onze situatie- je dit in het bijzijn van de psych hardop zou moeten lezen en ondertekenen. Zodat je duidelijk weet waarmee je als transgender/transseksueel persoon bezig bent.

Persoonlijk vind ik dit gewoon idioot. Hardop voorlezen in het bijzijn van een psych. Alleen al om die reden is zou dit voor mij een reden zijn om de alternatieve weg op te zoeken. Je kunt nu eenmaal Amerikaanse en Nederlandse opvattingen niet met elkaar gaan vergelijken, laat staan het omzetten naar het Nederlands.
Een goede psych is heel goed in staat om tijdens gesprekken voorafgaand aan de transtitie er uit te vissen of je zeker weet waar je mee bezig bent.

Oh, ja, ik geef Frederique gelijk: Ilse's pagina's zijn stukken beter...

Kitty.

[Joanne]

Hoewel ik de site van Ilse al eens helemaal gelezen heb toen ik nog pre-op was en ik me toen al helemaal kon vinden in haar woorden heb ik deze 5 pagina's toch weer opnieuw gelezen en vandaaruit ook nog een keer de Cogiati gedaan. Ditmaal vond ik het verhaal van Ilse gewoon eng helder en onderstreept het mijn gevoelens tot in detail. Dit is dan ook 100% mijn drijfveer om me niet in die vrouwenrol te begeven. Daarnaast dus die Cogiati voor de vierde keer. Vier keer in hele verschillende periodes omdat ik vind dat elke periode in je leven zijn eigen waarheden kent. En ook volledig eerlijk omdat ik denk dat je jezelf heel erg voor de gek kunt houden met zo'n test maar als je volledig eerlijk bent is het een heel handig werktuig om inzicht in je eigen gender te krijgen. Ook ditmaal (4e x op rij) kwam er vermoedelijk transseksueel uit en de tips en mogelijkheden die werden genoemd zijn ook precies wat ik gedaan heb. Omdat ik me gaandeweg mijn GAB steeds beter begon te voelen en mijn problemen zich door deze transitie gaandeweg op begonnen te lossen. Ik had een hekel aan mijn penis en de dingen die je er als man mee moest doen en dat was voor mij een reden om ook tot een SRS over te gaan en nu ben ik tevreden met mijn lijf afgezien van de normale zaken waar men een hekel aan kan hebben. Het na die GAB mijn eigen identiteit/gender terugvinden, en me niet een kant op te laten duwen die ik niet wil (ongeacht of ik dat nu zelf deed of iemand anders) is het allergrootste gevecht in mijn leven geweest. Juist om dat verzet tegen die afbraak van die bi-polariteit waar ik in mezelf namelijk ook heel erg last van heb gehad. Heb mijn eigen manier van denken ook moeten aanpassen om te kunnen bereiken wat ik wilde maar nu ik uiteindelijk zover ben kan niemand me meer stoppen. Ik ben voor mijn gevoel ongelooflijk sterk geworden door dit hele proces en zie dat als een enorm pluspunt. En na al dat geploeter en gevecht wil ik met opgeheven hoofd de wereld in kijken en tegen de wereld kunnen zeggen. Hey wereld. DIT ben ik en ik vind mezelf prima in orde zo. Of je het nu leuk vind of niet. En als je me daar niet over wilt horen, praat dan maar niet met me Pfff hihihi...... heeft er iemand een virtueel doekje voor me?

[kim dietrich]

En ja, ik ben géén sombervrouw, maar ik hoor te vaak de kreet: gôh, wat goed meid. Men is blijkbaar bang om als mede-T de discussie aan te gaan van: waar zijn wij mee bezig. Is dit inderdaad de goede weg. Een zware weg, maar uiteindelijk wél met de beloning van beter functioneren in de maatschappij.
Daarom deze link: www.missfiorella.com
Amerikaans, dus daar is een andere -slechtere- situatie dan bij ons. En het stuk is leesbaar geschreven, dus lees het om de essentie, niet om op elke slak zout te leggen.
Een tekst die boordevol waarheden bevat en geschreven is door iemand die er naar terugkijkt met beide voeten op de grond. Het is echter ook gezien door Amerikaanse ogen, wat betekent dat sommige zaken toch wel serieus verschillend kunnen zijn.
Mijn persoonlijke mening over dit stuk is dat -mits herschreven in het Nederlands en aangepast aan onze situatie- je dit in het bijzijn van de psych hardop zou moeten lezen en ondertekenen. Zodat je duidelijk weet waarmee je als transgender/transseksueel persoon bezig bent.

Ja, ik heb die kreet ook vaak gehoord en mijn reactie is precies gelijk. De T-route lijkt in het begin spannend en opwindend en is het in het begin ook. Maar vergis je niet, het wordt geen wandeling door het park naar een roze T-hemel. Zoek steun bij andere T's en bereid je voor op de strijd. Want naarmate je verder komt, wordt het meestal moeilijker en niet makkelijker.

En hoewel ik geen TS ben, maar een TV, zijn er in dat stuk van miss Fiorella voor mij heel veel zaken die ik herken en ken. Het zou een goede zaak zijn als beginnende T's het zouden lezen. Maar zo als Miss Fiorella zelf ook al opmerkt: mensen geloven wat ze graag willen geloven! En ik geef zondermeer toe dat ik 25 jaar geleden vermoedelijk niets in haar stuk gezien zou hebben. Ik had me er te weinig bij voor kunnen stellen. En als ik het nu lees, zijn veel zaken zo bekend en vertrouwd...

En dat Frederique er niets in ziet, verbaast me niets. Over een jaar of tien moeten we haar maar eens opnieuw vragen wat ze er van vindt.

En ik heb ook 'Bij Ilse thuis' gelezen. Haar stijl is wat wolliger en minder direct, maar ook met haar ben ik het op de meeste punten volstrekt eens.

Voor mijn idee spreken die 2 stukken elkaar niet tegen. Fiorella's verhaal is enerzijds een waarschuwing en anderzijds een aanklacht tegen de maatschappij. Het verhaal van Ilse is vooral een verhaal hoe T's zich moeten opstellen naar buiten toe.

En wat Joanne schrijft.... Ja, zo heb ik me ook wel gevoeld. Dat ik me ontzettend sterk en onafhankelijk voelde. En dat is prima en goed. En het is ook goed dat je je zelf duidelijk en eerlijk omschrijft voor wat je bent. Alleen heeft de maatschappij daar weinig interesse in en de maatschappij heeft jou niet nodig, maar jij die maatschappij tenslotte wel. Uiteindelijk sta je dus toch in een zwakke positie, hoe sterk je je misschien ook voelt.

Probeer te denken als een soldaat. Als jij je sterk voelt, is de kans groot dat je op een stelling afstormt en sneuvelt. Is het niet bij de eerste stelling dan wel bij een van de volgende. Als je weet dat je in feite zwak bent, zul je liever een hit and run strategie volgen. Zorg voor backing. Zorg voor supplies. Zorg voor een goed plan.

Nu is het dus toch weer later dan bedoeld.

Groetjes,

Kim D.

[Joanne]

Dat vind ik ook een goed punt wat je daar aanhaalt Kim. Kijk ik heb wel zo mijn ideeen over de maatschappij en hoe die met T's schijnt te moeten omgaan maar uiteindelijk kan ik niet overal met de botte bijl te keer gaan in het leven anders werk ik mijn eigen ontwikkeling tegen. Na verschillende keren met sollicitatie's afgewezen te zijn waarbij ik eerlijk ben geweest over de reden waarom ik zo'n tijd thuis ben geweest heb ik besloten dat mijn T zijn niet van belang is op de arbeidsmarkt en dat ik om mijn eigen hoofd boven water te houden dan liever zwijg tot ik voorelkaar heb wat ik wil. In dat geval voel ik me dus precies wat ik ben namelijk de zwakkere partij. Het voordeel van dit verhaal is dan ook dat het een grijs gebied is en er nergens een handige tip staat hoe je met dit soort situaties omgaat. De ene keer is het misschien voor mensen een pluspunt dat je T bent de andere keer een minpunt. Dat moet je leren aanvoelen en dat is echt niet moeilijk. Denk dat we daar allemaal een beetje een zesde zintuig voor ontwikkelen. Ik heb dus niet een vast uitgangspunt op dit gebied maar ben niet bang me om me op zo'n moment even een stapje terughoudender te moeten opstellen. In mijn prive leven echter heb ik slechts met mij en mijn gevoelens te maken en dan zal ik minder snel mijn rechten opgeven om vooruit te komen. En gelukkig heb ik een hele schare vrienden die het daarin roerend met me eens zijn. Daarbij zijn er ook in mijn prive leven momenten waarop je als (T) vrouw kies voor mijn veiligheid in plaats van mijn trots. Als ik savonds op een leeg perron sta te wachten op een trein, als ik ga stappen in de stad of na het stappen naar huis moet. Dan ben ik liever niet alleen en ben ik me bewust van mijn kwetsbare positie. Dat heeft echter meer te maken met het vrouw zijn dan met het trans zijn. Oh ja en ik wil nog even wijzen op de film boy's don't cry waarin de tragedie van ons kringetje nog eens duidelijk neergezet wordt. Zolang er dat soort zaken gebeuren en er een speciale herdenkings dag nodig is om te rouwen om slachtoffers van T haat vind ik het nodig me hier over op te winden en dat uit te dragen. Wij in ons tolerante land wat het evengoed toch is kunnen muren slechten voor mensen in veel moeilijker situaties die alleen maar kunnen overleven en geen tijd hebben zich hier mee bezig te houden.

En als laatste komt er een grap in mijn hoofd die ik regelmatig voorbij zie schuiven in het leven. Nu weet ik hem niet letterlijk meer maar hij was in de trend van.
Toen er zoveel Joden vermoord werden keek ik toe. Ik ben immers geen Jood.
Toen er Homo's vermoord werden deed ik niets ben immers geen Homo. en uiteindelijk aan het eind ben je alleen en is er niemand die jou helpt als jij vermoord dreigt te worden. Enfin iemand kan hem vast wel even tevoorschijn toveren. En dat is wat ik probeer te doen in het leven. En niet alleen qua T zijn. Ik ga bijvoorbeeld ook in het verweer tegen moslimhaat in nederland. Heel veel zaken die nu een rol spelen met al die angst en terreur in de wereld worden door de blanke maatschappij veroorzaakt en de blanke maatschappij wijst altijd met een vingertje als er problemen ontstaat. Liefst naar de groep die het meeste onbegrip oproept. Een typisch gezegde is hier van toepassing namelijk wat de boer niet kent vreet ie niet. Mijn mening is dat het hele Nederland Marokko verhaal is voortgekomen uit het stelselmatig discrimineren van deze groep medelanders. Eeuwige grappen over stinken, stelen, koopavonden op vuilnisbelten en geitenneukers. Goed genoeg om het vuile werk op te knappen maar niet goed genoeg om volledig opgenomen te worden in onze maatschappij. Behalve als ze hun onbegrijpelijke geloof afzweren en zich volledig verwesteren maken die mensen een kans in deze maatschappij en nu uiteindelijk door veel ingrijpende gebeurtenissen (gebeurtenissen die mijns inziens niets met de doorsnee moslim van doen heeft maar met op hol geslagen religiefanaten die absoluut geen doorsnee zijn van die gemiddelde moslim) is het dan eindelijk zover dat wij als Nederlander door hebben dat er een probleem is. En wat is dan de stompzinnige reactie van die nederlander? Als je hier niet kunt aarden rot je maar terug naar je land. Als ik dat zo bekijk doet het me ergens aan denken namelijk de manier waarop ik bejegend wordt. Zolang ik voor het plaatje gewoon vrouw ben is er niets aan de hand en mag ik meedoen zij het voor spek en bonen. Maar zodra je uitkomt voor wie je bent en gewoon open wil zijn over jou en je verleden begint het onbegrip de kop op te steken. Zelfs vanuit de T wereld krijg je tegengas als je met te moeilijke vragen komt. Eerste reactie is meestal waarom ben je dan die GAB ingegaan als je je geen vrouw voelde. What the *** heeft dat er nou mee te maken. En daarna stelt men dat als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt je nu eenmaal tegengas gaat krijgen en dat je dat dan maar moet slikken want je had immers ook in dat rolletje vrouw kunnen blijven zitten. En zo kan ik er helaas niets meer aan doen en kom ik met elk van mijn eigen redenaties terug op dat ene punt. *** de hele wereld. Ik ben wie ik ben, niets meer niets minder. Overigens ben ik nu wat fel maar dat is gewoon omdat ik zin in het leven heb en ik me door niemand meer laat beperken en mijn ervaring is dat men erg positief reageert op mijn persoon en denkwijze. Ik heb zelfs al veel diepgaandere discussie's over dit onderwep gehad met mensen om me heen die er helemaal in mee konden gaan na dat ze er over nagedacht hadden. (onder andere mijn moeder die zo langzamerhand ook helemaal pro anders is ) Dat geeft mij hoop dat het er ooit nog wel eens gaat komen dat Utopie zoals sommigen het noemen ook al maak ik het waarschijnlijk niet meer mee.

En in de tussentijd ga ik gewoon door mijn ding te doen hihihi....

[Joanne]

En ja daar kan ik boos om worden en dan schrijf ik dit soort pittige stukken omdat ik het bijna een conspiracy theorie vind die me steeds realistischer voorkomt en waarvan ik absoluut weiger het slachtoffer te worden. Maar doorgaans ben ik wat rustiger hoor

[Frederique_]

Hoe rustiger je wordt, hoe kleiner de kans dat je 4000 berichten schrijft, hoe kleiner de kans dat je samen met Pam uit gaat

Dusseh... Schrijf hieronder rustig je reactie!

Groetjes,

Frederique

[Cynthia]

Hoe rustiger je wordt, hoe kleiner de kans dat je 4000 berichten schrijft, hoe kleiner de kans dat je samen met Pam uit gaat

Dat gebeurde toch pas bij de 5000 ?

[Frederique_]

Ehm.. Ehm.. Ehm...

Even nagezocht: je hebt gelijk.

Groetjes,

Frederique