Vandaag had ik lunch met 2 ex-collegaatje's van me, die me voor het laatst gezien hadden op het kerstfeest half December 2004. Via mail waren we wel in contact met elkaar gebleven, en ik had wat van mijn beroemde statische foto's naar ze gemailed, maar dit was de 1e keer dat ze 'Marit' in het echt mochten aanschouwen. Ondanks dat ze me regelmatig al in vrouwelijke kleding & make-up hadden gezien (in mijn andro-fase) waren ze stomverbaasd. Volgens de ene zou ze me niet eens herkend hebben als ze me op straat zou zien, sterker nog: zou ze niet eens gezien hebben dat ik een man was. De andere bleef maar herhalen hoe verschrikkelijk ik was veranderd, en kon zich niet eens meer voor de geest halen hoe ik als 'man' er uitzag.
Dit zijn 2 vrouwen die in het verleden heel eerlijk tegen me geweest zijn (op het pijnlijke af zelfs) dus jullie kunnen je voorstellen dat dit me behoorlijk sterkt. De wetenschap dat ik al zo'n flinke stap vooruit heb kunnen maken het afgelopen jaar, zonder de hulp van hormonen & lichamelijke aanpassingen, doet me erg goed, en geeft me de kracht om de volgende fase in te gaan.
Een betere afsluiting had ik me niet kunnen wensen voor dit jaar.
Uitsmijter ..
Moderator: Moderators
Uitsmijter ..
Echte gender-outlaws dragen panty's over hun hoofd.
Marusha,
Wij veranderen stapje voor stapje, en zien zelf de verschillen niet zo goed.
Pas wanneer je foto's naast elkaar legt, of door anderen die je niet dagelijks zien, wordt je jezelf bewust van de weg die je al hebt afgelegd.
En de verandering die al heeft plaatsgevonden.
En als je wilt gaat dat gewoon door.
Wij veranderen stapje voor stapje, en zien zelf de verschillen niet zo goed.
Pas wanneer je foto's naast elkaar legt, of door anderen die je niet dagelijks zien, wordt je jezelf bewust van de weg die je al hebt afgelegd.
En de verandering die al heeft plaatsgevonden.
En als je wilt gaat dat gewoon door.
Cyn.
