Eerste keer naar een T&T avond

[Irene]

Dit is het eerste verhaal in het kader van anekdotes uit vijfendertig jaar travestiebeleving.

De eerste keer naar een T&T avond, dat was wat. In die tijd (begin jaren tachtig) had je nog geen internet. Ik had in de krant een advertentie gelezen dat er regelmatig bijeenkomsten werden gehouden door de NVSH voor travestieten en transeksuelen. Wanneer en waar stond er niet bij als ik het me goed herinner, alleen een telefoonnummer. Ik schreef het telefoonnummer op voor het geval ik een keer de stoute schoenen aan zou durven trekken. Ik had al wel het een en ander gelezen in het boek 'Vriendinnen onder elkaar', dus een beetje voorbereid was ik wel. Met trillende vingers belde ik het telefoonnummer vanuit een telefooncel (die had je toen nog). Nu wist ik waar (Groothertoginnelaan, daar had ik nota bene gewoond) en wanneer (dat weet ik niet meer zo precies, daar zou ik oude dagboeken op na moeten lezen). Uiteindelijk ben ik met knikkende knieen en een weekendtas naar het opgegeven adres gereden. Voor de deur stond een man met een paars T-shirt en een baard, dat weerhield me er van mijn autootje in de buurt te parkeren. Nog een rondje en nog een, wanneer ging die kerel nou eens ergens anders heen. Uiteindelijk parkeerde ik mijn auto op korte afstand van de gelegenheid. Ik bleef nog even zitten met bonkend hart; mijn weekendtas tegen me aan gedrukt. Het moest er nu toch echt van komen, als ik nu niet door zou zetten dan durfde ik het waarschijnlijk nooit meer. Ik stapte uit controleerde tot drie keer toe of mijn auto op slot was en liep zo langzaam als ik durfde richting de openstaande deur. Er was niemand. Ik ging de hal in en klopte op de eerste de beste deur. Ik stond oog in oog met een 'man' in dameskleding, die me vroeg hoe ik heette en wat ik kwam doen. Nou wist ik uit het boek dat het gebruikelijk was om een damesnaam aan te nemen, maar daar had ik tot dan toe nog nooit aan gewerkt. Ik was wel voorbereid, maar ik was er eigenlijk nog niet aan toe. Ik noemde haast onhoorbaar bijna stotterend met een brok in mijn keel mijn gewone naam, die prompt verbasterd werd tot de vrouwelijke versie. 'Ik ben Irene', stamelde ik. Ik werd al snel opgevangen door een allervriendelijkste jongedame, die vroeg of ik me ook om wilde kleden, of dat ik eerst even kennis wilde maken. Nou, omkleden wilde ik wel, waarna ik werd afgevoerd naar een achterafkamer, waar ik mijn weekendtas kon uitladen. Tijdens het onhandige opmaken, ik had mijn kleding al aan, kwam er nog regelmatig iemand informeren of alles wel goed ging. Ik voelde me opgelaten maar bevrijd. Even later maakte ik voor het eerst kennis met vriendinnen van diverse pluimage. De rest van de avond heb ik waarschijnlijk in een soort trance doorgbracht, ik herinner me van die eerste keer in ieder geval erg weinig.


Als er bezwaren zijn tegen dit soort oude verhalen hoor ik het graag, anders zal ik af en toe nog meer van dit soort verhalen posten uit vijfendertig jaar travestiebeleving.

Irene

[Yil]

Hoi Irene,
Ik vind het leuk dat je, je verhalen met ons wil delen.
Het is leuk om het te lezen, vind ik.
Groetjes,
Derya

[dhiamara]

zou ze graag van je willen lezen. Denk dat we er wat van op kunnen steken en / of iemand over de drempel kunnen helpen om verder te gaan.

[Cynthia]

Inderdaad.

Elke ervaring van anderen helpt iemand weer een stukje verder. En soms geeft het net dat ene zetje om ook een stukje te kunnen schrijven. Dus vooral blijven doen.

[Josette]

Het is geen enkel probleem om oude travestieverhalen op ons forum te droppen. Plaats ze maar, Irene