Fout periode... Mja iedere meid heeft dat. Toen mijn dochters begonnen met make-up zag het er ook niet uit. Daar groei je overheen...Monica Dreamgirl schreef:Tot slot vermoed ik dat bijna iedereen hier ook de minirokjes-paalhakken fase heeft gehad, de tweede puberteit noem ik het altijd maar, ook Chantal en Wendy. Kom op, eerlijk zeggen!
Simpel foldertje
Moderator: Moderators
-
Chantal C.
- Forumdiva
- Berichten: 1759
- Lid geworden op: vr okt 03, 2003 12:27
- Locatie: Hellevoetsluis
A person is grown up not when they can take care of themselves, but when they can take care of others.
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi,
Hoge hakken hebben mij nooit iets gedaan. En minirokjes ook niet (mijn kortste rokje hangt op knie-hoogte). Toch durf ik niet met mijn eerste rokje de straat op en heb ik in mijn beginperiode ook veel kleren gekocht die ik nu niet meer draag.
Ik ben van mening dat die hele angst rond beeldvorming in de maatschappij meer met de persoon-met-die-angst, dan met de maatschappij te maken heeft. Ik vind dan ook dat iedereen de kleren moet kunnen dragen die men wil, men komt er dan namelijk -of- achter dat het toch niet bij hen past, -of- achter dat het prima bij hen past en in dat laatste geval zal men dat ook uitstralen, waardoor hun omgeving dat zal accepteren.
Ik hoop dat wij, als maatschappij, eindelijk dat verduvelde man/vrouw-denken los gaan laten. Dat we eindelijk mens gaan denken. En dat het leven dus niet meer bestaat uit protocollen, uit maniertjes, uit "je bent vrouw/vrouw/... en -dus- moet je ... doen/laten", uit "je bent een vrouw en omdat 90% van de vrouwen in een (spijker-)broek loopt moet jij ook 90% van de tijd in een (spijker-)broek gaan lopen", uit "je mag niet als een travestiet overkomen en daarom mag je bepaalde kleding niet gaan dragen omdat dat te fetisch is".
Ik hoop, dat we dat wettische, dat starre, dat hokjesdenken gaan loslaten. Dat je je eigen kleren kiest, met net zoveel keus als alle andere mannen en vrouwen ook hebben. Ik hoop dat je alleen iets doet omdat het bij jou past en jij dat goed dunkt i.p.v. dat het jou door een ander opgedrongen is. Dat je je eigen leven gaat leven en daarin zelf je keuzes gaat maken voor wat voor jouw gevoel wel/niet kan, onafhankelijk van de vraag of een ander dat wel-of-niet met je eens is. Je zult zien dat als je dat aandurft dat die zelfstandigheid en die eigenheid ook respect afdwingt. Zelfs als je voor fetish gaat. En zelfs als een ander voor fetish gaat, terwijl dat niet bij jou past.
Groetjes,
Frederique
Hoge hakken hebben mij nooit iets gedaan. En minirokjes ook niet (mijn kortste rokje hangt op knie-hoogte). Toch durf ik niet met mijn eerste rokje de straat op en heb ik in mijn beginperiode ook veel kleren gekocht die ik nu niet meer draag.
Ik ben van mening dat die hele angst rond beeldvorming in de maatschappij meer met de persoon-met-die-angst, dan met de maatschappij te maken heeft. Ik vind dan ook dat iedereen de kleren moet kunnen dragen die men wil, men komt er dan namelijk -of- achter dat het toch niet bij hen past, -of- achter dat het prima bij hen past en in dat laatste geval zal men dat ook uitstralen, waardoor hun omgeving dat zal accepteren.
Ik hoop dat wij, als maatschappij, eindelijk dat verduvelde man/vrouw-denken los gaan laten. Dat we eindelijk mens gaan denken. En dat het leven dus niet meer bestaat uit protocollen, uit maniertjes, uit "je bent vrouw/vrouw/... en -dus- moet je ... doen/laten", uit "je bent een vrouw en omdat 90% van de vrouwen in een (spijker-)broek loopt moet jij ook 90% van de tijd in een (spijker-)broek gaan lopen", uit "je mag niet als een travestiet overkomen en daarom mag je bepaalde kleding niet gaan dragen omdat dat te fetisch is".
Ik hoop, dat we dat wettische, dat starre, dat hokjesdenken gaan loslaten. Dat je je eigen kleren kiest, met net zoveel keus als alle andere mannen en vrouwen ook hebben. Ik hoop dat je alleen iets doet omdat het bij jou past en jij dat goed dunkt i.p.v. dat het jou door een ander opgedrongen is. Dat je je eigen leven gaat leven en daarin zelf je keuzes gaat maken voor wat voor jouw gevoel wel/niet kan, onafhankelijk van de vraag of een ander dat wel-of-niet met je eens is. Je zult zien dat als je dat aandurft dat die zelfstandigheid en die eigenheid ook respect afdwingt. Zelfs als je voor fetish gaat. En zelfs als een ander voor fetish gaat, terwijl dat niet bij jou past.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
-
Irene
- ForumDiva 3000
- Berichten: 3151
- Lid geworden op: di mar 28, 2006 16:48
- Locatie: Breda
- Contacteer:
Dat man vrouw denken zit ook niet in de normale maatschappij verankerd hoor. Ik denk dat de gemiddelde T vaker aan man vrouw denken doet dan de gemiddelde man of vrouw.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat een vrouw of een man, de hele dag rond loopt met het idee he ik ben een vrouw (of een man).
Natuurlijk zijn er wel momenten waarop de sekse een grote rol speelt, maar gedurende een normale dag is dat echt niet zo vaak. Vrouw of man zijn is voor de meeste mensen zo vanzelfsprekend, dat men daar niet eens meer bij stilstaat. In de T-wereld is die vanzelfsprekendheid er niet en wordt er dus vaker bij stilgestaan. Het is gewoon een vorm van onzekerheid, zoals je dat ook wel bij jonge kinderen ziet, die zich heel bewust zijn dat ze een jongetje of een meisje zijn. Met het ouder worden gaat die onzekerheid weg en is de behoefte om de sekse te onderstrepen in veel gevallen overbodig geworden.
Een vrouw hoeft ook geen vrouwelijke dingen te doen, of zich vrouwelijk te kleden om vrouw te zijn, dat is ze gewoon.
Irene
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat een vrouw of een man, de hele dag rond loopt met het idee he ik ben een vrouw (of een man).
Natuurlijk zijn er wel momenten waarop de sekse een grote rol speelt, maar gedurende een normale dag is dat echt niet zo vaak. Vrouw of man zijn is voor de meeste mensen zo vanzelfsprekend, dat men daar niet eens meer bij stilstaat. In de T-wereld is die vanzelfsprekendheid er niet en wordt er dus vaker bij stilgestaan. Het is gewoon een vorm van onzekerheid, zoals je dat ook wel bij jonge kinderen ziet, die zich heel bewust zijn dat ze een jongetje of een meisje zijn. Met het ouder worden gaat die onzekerheid weg en is de behoefte om de sekse te onderstrepen in veel gevallen overbodig geworden.
Een vrouw hoeft ook geen vrouwelijke dingen te doen, of zich vrouwelijk te kleden om vrouw te zijn, dat is ze gewoon.
Irene
Kleine stapjes
Ook ik heb helemaal niks met minirokjes en hoge hakken. Een vrouw zijn betekent naar mijn mening meer dan het dragen van vrouwenkleding. Vooral het sociale/maatschappelijke aspect is voor mij heel erg belangrijk. Veel transseksuelen die ik persoonlijk ken van het UMCG hebben dezelfde gedachte en de meeste heb ik nog nooit in een rokje gezien. Zij hebben zich ook niet aangemeld omdat ze graag vrouwenkleding dragen maar omdat ze een lichamelijke aanpassing nodig hebben omdat ze sociaal/maatschappelijk gezien niet passen onder het geslacht "man". Maar dat is denk ik ook het grote verschil tussen een TV en een TS. Als iemand zich bij een genderteam aanmeld en verteld dat hij (zij) graag een geslachtsverandering wil ondergaan omdat hij (zij) graag in minirokjes en op hoge hakken loopt, dan vraag ik me af of de noodzaak hoog genoeg is om zo'n drastische verandering te ondergaan.Kitty Mermaid schreef:De gedachte alleen al! Minirokjes en paalhakken... kom nou! Dat veel TV's op hun profiel zetten dat ze graag op hakken lopen en korte rokjes dragen... daar heb je gelijk in. Je schrijft iedereen hier, en ik heb weer het vermoeden dat geen enkele TS zuks heeft aangehad, hoor.Monica Dreamgirl schreef:Tot slot vermoed ik dat bijna iedereen hier ook de minirokjes-paalhakken fase heeft gehad, de tweede puberteit noem ik het altijd maar, ook Chantal en Wendy. Kom op, eerlijk zeggen!
Edith
Als ik dit alles zo lees dan is de draad van het foldertje weer helemaal zoek.
Het gaat meer over hoe een trans of travo zicht kleedt. Wel ik ben een Travo en mag graag rokken of jurken dragen. Broeken heb ik al teveel aangehad. En met dit warme weer is een korte rok halfweg de bovenbeen lekker koel. Beter dan een korte broek. En ook hakken mag ik graag op lopen alleen de hoogte is meestal een probleem. De meeste schoenen en laarzen hebben kinkie hakhoogtes Ik zou ze graag hebben van 5 tot 10 cm hoogte. bij een schoenmaat van 44.
Lieve groetjes Bea.
Het gaat meer over hoe een trans of travo zicht kleedt. Wel ik ben een Travo en mag graag rokken of jurken dragen. Broeken heb ik al teveel aangehad. En met dit warme weer is een korte rok halfweg de bovenbeen lekker koel. Beter dan een korte broek. En ook hakken mag ik graag op lopen alleen de hoogte is meestal een probleem. De meeste schoenen en laarzen hebben kinkie hakhoogtes Ik zou ze graag hebben van 5 tot 10 cm hoogte. bij een schoenmaat van 44.
Lieve groetjes Bea.
beide sexen te kennen en daar vol van te genieten en te leven
-
Franscien
- dagelijks aanwezig
- Berichten: 153
- Lid geworden op: za okt 23, 2004 19:00
- Locatie: Friesland
Ik vrees dat het man/vrouw denken zoals jij dat omschrijft Frederique een utopie zal zijnIk ben van mening dat die hele angst rond beeldvorming in de maatschappij meer met de persoon-met-die-angst, dan met de maatschappij te maken heeft. Ik vind dan ook dat iedereen de kleren moet kunnen dragen die men wil, men komt er dan namelijk -of- achter dat het toch niet bij hen past, -of- achter dat het prima bij hen past en in dat laatste geval zal men dat ook uitstralen, waardoor hun omgeving dat zal accepteren.
Ik hoop dat wij, als maatschappij, eindelijk dat verduvelde man/vrouw-denken los gaan laten. Dat we eindelijk mens gaan denken. En dat het leven dus niet meer bestaat uit protocollen, uit maniertjes, uit "je bent vrouw/vrouw/... en -dus- moet je ... doen/laten", uit "je bent een vrouw en omdat 90% van de vrouwen in een (spijker-)broek loopt moet jij ook 90% van de tijd in een (spijker-)broek gaan lopen", uit "je mag niet als een travestiet overkomen en daarom mag je bepaalde kleding niet gaan dragen omdat dat te fetisch is".
De gedachte dat je de kleren moeten kunnen dragen die je zelf graag wilt en dat je daarmee zegt wie je bent of hoe je je voelt, zou ik ook graag willen doen maar ook hier is er een 'maatschappelijk' probleem:
Stel je de volgende situatie eens voor; werkend in de bouw als uitvoerder met een grote groep kerels om je heen. Jij wilt je daar als vrouw presenteren door bijvoorbeeld een BH met borsten en een leuk shirt en spijkerbroek te gaan dragen.
Ik weet (bijna) zeker dat je de schaft van 9.00 uur niet haalt! en je kunt het verder ook helemaal vergeten! Je licht er uit l - levenslang -
Dit is slechts een voorbeeld waarmee ik wil aantonen dat je iets misschien wel zou willen, maar omwille van de maatschappelijke opvattingen niet kunt doen. Doe je het wel, dan ben je de klos!
Een ander voorbeeld is dan nog de thuissituatie. Niet in alle gezinnen/relaties is het denken zo vrij dat je kunt doen en laten wat je graag zou willen. Je hebt nu eenmaal rekening met elkaar te houden. Wil of kun je dit niet, dan betkent dit het einde van de relatie en sta je er alleen voor. Dit is voor vele T's geen optie en ze zullen met hun 'handicap' moeten leren leven.
Tja, om dan toch maar weer terug te komen op het foldertje, ik denk dat er voor de folderbak bij de locale huisartsen praktijk nog wel wat bij kan om de problemen van onze doelgroepen aan het publiek uit te leggen. Ik vermoed zelfs dat er veel mensen rondlopen die niet weten waar ze terecht kunnen dit is dan ook een goede mogelijkheid om TV, TG en TS onder de aandacht van de 'maatschapij' te brengen.
Na het hele relaas hierboven met de nodige fascinatie gelezen te hebben komt bij mij de vraag boven drijven, of "mensen" of de "maatschappij" wel geïnformeerd willen worden. Je hebt te maken met een samenleving, en dan nog een behoorlijk conservatieve en intolerante ook, waarin "wij" een minderheid vertegenwoordigen.
Ik vind het een nobel streven om te willen informeren en folderen, en wat mij betreft mag het, maar mijn ervaring is, helaas, dat het mensen werkelijk geen biet interesseert, enkele uitzonderingen daar gelaten. Hoe goed je mensen ook zou kunnen informeren, het feit dat je een minderheid bent, blijft recht overeind. En als "wij" voor de verandering niet de gebeten hond zijn, dan zijn het de homo's of anders-sexuelen, Marokkanen, Groningers, Moslims, Friezen, Surinamers of welke minderheid dan ook. Men zal altijd een stok vinden om een hond mee te slaan. En in ( economisch ) moeilijke tijden zal dat alleen maar sterker worden. Hells bells, vrouwen worden nog steeds als tweede rangs burgers behandeld!
Ik heb lang in een ver land gewoond, met veel plezier overigens, maar daar was het precies hetzelfde. Gezochte verschillen tussen staten, bevolkingsgroepen, al dan niet ge-emigreerd, om het maar niet over de originele bevolking te hebben, want die stonden onder aan de sociale ladder.
Het leven in deze gezellige moerasdelta waarin wij bivakeren, wordt vooral bepaald en beïnvloed door het Calvinisme, en voor zover mij bekend zijn die jongens en meisjes niet echt dol op alles wat buiten hun ( niet al te ruime ) kadertjes valt. Je mag gevoegelijk aannemen dat dit ook voor "ons" geldt.
Conclusie: vooral jezelf zijn, van jezelf houden, en je rug recht houden.
Overigens kwam er nog een leuk tekstje door m'n hoofd zeilen terwijl ik dit aan het formuleren was:
"Want het leven was lijden, als je lachte een heiden,
Als je danste te luchtig, als je kuste ontuchtig,
Als je niet wilde werken, of je ging niet ter kerke,
Als je lui in de zon lag, of je fietste op zondag,
Kortom alles was verkeerd, want dat had je geleerd...."
Robert Long.
Ik ben bang dat we dit denken eerst moeten doorbreken aleer we aan andere dingen toe komen, en ik weet uit eerste hand ervaring dat dit schier onbegonnen werk is. En misschien komt het allemaal vanzelf wel op z'n pootjes terecht en moeten we de evolutie haar gang laten gaan.... Ik blijf positief!
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
Ik vind het een nobel streven om te willen informeren en folderen, en wat mij betreft mag het, maar mijn ervaring is, helaas, dat het mensen werkelijk geen biet interesseert, enkele uitzonderingen daar gelaten. Hoe goed je mensen ook zou kunnen informeren, het feit dat je een minderheid bent, blijft recht overeind. En als "wij" voor de verandering niet de gebeten hond zijn, dan zijn het de homo's of anders-sexuelen, Marokkanen, Groningers, Moslims, Friezen, Surinamers of welke minderheid dan ook. Men zal altijd een stok vinden om een hond mee te slaan. En in ( economisch ) moeilijke tijden zal dat alleen maar sterker worden. Hells bells, vrouwen worden nog steeds als tweede rangs burgers behandeld!
Ik heb lang in een ver land gewoond, met veel plezier overigens, maar daar was het precies hetzelfde. Gezochte verschillen tussen staten, bevolkingsgroepen, al dan niet ge-emigreerd, om het maar niet over de originele bevolking te hebben, want die stonden onder aan de sociale ladder.
Het leven in deze gezellige moerasdelta waarin wij bivakeren, wordt vooral bepaald en beïnvloed door het Calvinisme, en voor zover mij bekend zijn die jongens en meisjes niet echt dol op alles wat buiten hun ( niet al te ruime ) kadertjes valt. Je mag gevoegelijk aannemen dat dit ook voor "ons" geldt.
Conclusie: vooral jezelf zijn, van jezelf houden, en je rug recht houden.
Overigens kwam er nog een leuk tekstje door m'n hoofd zeilen terwijl ik dit aan het formuleren was:
"Want het leven was lijden, als je lachte een heiden,
Als je danste te luchtig, als je kuste ontuchtig,
Als je niet wilde werken, of je ging niet ter kerke,
Als je lui in de zon lag, of je fietste op zondag,
Kortom alles was verkeerd, want dat had je geleerd...."
Robert Long.
Ik ben bang dat we dit denken eerst moeten doorbreken aleer we aan andere dingen toe komen, en ik weet uit eerste hand ervaring dat dit schier onbegonnen werk is. En misschien komt het allemaal vanzelf wel op z'n pootjes terecht en moeten we de evolutie haar gang laten gaan.... Ik blijf positief!
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
Hoi, hoi,
ik heb nog een beetje na zitten denken over al het bovenstaande, inclusief m´n eigen verhaal, en na een goede maaltijd en een goed glas wijn wil ik nog wel even verder filosoferen:
wat het zo ongelooflijk lastig maakt, is dat iedereen op de één of andere manier wel verwachtingspatronen heeft ten opzichte van welk aspect van het leven dan ook. Als dan vervolgens de omgeving of een andere partij niet aan dat verwachtingspatroon voldoet, dan is Leiden in last, en lopen we te stuiteren.
Een andere vraag is of je van mensen / de samenleving mag vragen hun "kijk op het leven" te veranderen om op die manier begrip te kweken voor "onze" situatie. Mensen zijn over het algemeen niet zo dol op veranderingen, en zeker niet als het zaken betreft die best wel ver buiten hun denk / belevingskader vallen.
Ik heb, op bepaalde, minder heftige onderwerpen, getracht om zaken bespreekbaar te maken in de samenleving waarin ik woon, en mijn ervaring is dat men het of te heftig vindt of gewoon niet geïnteresseerd is, omdat het een "ver van m'n bed" show is. Het betrof hier zaken die de hele samenleving aangingen. De mensen in deze samenleving zijn uitsluitend bezig met dagelijkse dingen, en verder niets. Ik ben bang dat ik moet vaststellen dat dit eerder de norm dan de uitzondering is.
Dat maakt het op z'n zachts gezegd, best wel ingewikkeld, zeker als je ingewikkelde zaken in een breeder perspectief wilt trekken.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar suggesties en ervaringen in deze.
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
ik heb nog een beetje na zitten denken over al het bovenstaande, inclusief m´n eigen verhaal, en na een goede maaltijd en een goed glas wijn wil ik nog wel even verder filosoferen:
wat het zo ongelooflijk lastig maakt, is dat iedereen op de één of andere manier wel verwachtingspatronen heeft ten opzichte van welk aspect van het leven dan ook. Als dan vervolgens de omgeving of een andere partij niet aan dat verwachtingspatroon voldoet, dan is Leiden in last, en lopen we te stuiteren.
Een andere vraag is of je van mensen / de samenleving mag vragen hun "kijk op het leven" te veranderen om op die manier begrip te kweken voor "onze" situatie. Mensen zijn over het algemeen niet zo dol op veranderingen, en zeker niet als het zaken betreft die best wel ver buiten hun denk / belevingskader vallen.
Ik heb, op bepaalde, minder heftige onderwerpen, getracht om zaken bespreekbaar te maken in de samenleving waarin ik woon, en mijn ervaring is dat men het of te heftig vindt of gewoon niet geïnteresseerd is, omdat het een "ver van m'n bed" show is. Het betrof hier zaken die de hele samenleving aangingen. De mensen in deze samenleving zijn uitsluitend bezig met dagelijkse dingen, en verder niets. Ik ben bang dat ik moet vaststellen dat dit eerder de norm dan de uitzondering is.
Dat maakt het op z'n zachts gezegd, best wel ingewikkeld, zeker als je ingewikkelde zaken in een breeder perspectief wilt trekken.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar suggesties en ervaringen in deze.
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Ik merk dat er een groot verschil zit tussen maatschappelijke zaken (waar veel mensen een ver-van-hun-bed-gevoel over hebben) en persoonlijke zaken (mijn "vrouw-gevoel" wat leidt tot een ander uiterlijk dan men gewend is), waar tot dusver iedereen in mijn omgeving begrip voor toont.
Hoewel ik denk dat folders, TV-uitzendingen en dat soort zaken allemaal een beetje kunnen helpen (vooral voor mensen die zelf genderdysfoor zijn) denk ik dat er maar één ding is dat naar een ander toe écht helpt: ga jezelf outen, geef jouw verhaal door en doe dat op een rustige manier. Je zult zien dat dit respect afdwingt, omdat jij een bekende van die mensen bent. En dat respect onthoudt men beter dan de folders, TV-uitzendingen enzo.
De problemen rond homoseksualiteit begonnen voor mij pas te leven toen er in het dorp waar ik woonde een homoseksuele dominee kwam wonen. En omdat dat een ongelofelijk aardige vent was voor iedereen in z'n omgeving, was ook het fenomeen homoseksualiteit snel geaccepteerd.
Groetjes,
Frederique
Hoewel ik denk dat folders, TV-uitzendingen en dat soort zaken allemaal een beetje kunnen helpen (vooral voor mensen die zelf genderdysfoor zijn) denk ik dat er maar één ding is dat naar een ander toe écht helpt: ga jezelf outen, geef jouw verhaal door en doe dat op een rustige manier. Je zult zien dat dit respect afdwingt, omdat jij een bekende van die mensen bent. En dat respect onthoudt men beter dan de folders, TV-uitzendingen enzo.
De problemen rond homoseksualiteit begonnen voor mij pas te leven toen er in het dorp waar ik woonde een homoseksuele dominee kwam wonen. En omdat dat een ongelofelijk aardige vent was voor iedereen in z'n omgeving, was ook het fenomeen homoseksualiteit snel geaccepteerd.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !
-
Irene
- ForumDiva 3000
- Berichten: 3151
- Lid geworden op: di mar 28, 2006 16:48
- Locatie: Breda
- Contacteer:
Er speelt nog iets anders mee volgens mij. Zelfs als de maatschappij (of dat deel van de maatschappij waar je in vertoeft) het zou accepteren, dan nog is het niet voor iedereen even makkelijk om de stap naar fulltime vrouw te zetten. Als je binnen bijvoorbeeld je werkkring jarenlang als man gefunctioneerd hebt, zou zelfs bij volledige acceptatie een gevoel van ongemak bij jezelf kunnen ontstaan wat direct invloed heeft op de manier waarop je je werk doet.
Irene
Irene
Kleine stapjes
Dat gevoel van ongemak begrijp ik heel goed, en misschien is dat ook wel het moeilijkste aspect om te overwinnen. In mijn leefomgeving, die best wel heel conservatief is, zijn diverse mensen, meest bio-vrouwen overigens, op de hoogte van m´n "trans-zijn".
Maar alleen al het feit dat ik meer huishoudelijke taken doe dan m'n partner, roept al heftige gevoelens op. Als je een beetje peutert aan de klassieke rolverdeling van man en vrouw, en dat doe ik met enige regelmaat, dan krijg je best wel heftige reacties. Dat is heel goed met veel humor op te lossen, maar al die stapjes bij elkaar geven zo nu en dan best wel gevoelens van ongemak. Maar als ik zie hoeveel progressie ik daarin over de afgelopen vijf jaar geboekt heb, blijf ik positief over het vervolg. "Small moves", zal ik maar zeggen.
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
Maar alleen al het feit dat ik meer huishoudelijke taken doe dan m'n partner, roept al heftige gevoelens op. Als je een beetje peutert aan de klassieke rolverdeling van man en vrouw, en dat doe ik met enige regelmaat, dan krijg je best wel heftige reacties. Dat is heel goed met veel humor op te lossen, maar al die stapjes bij elkaar geven zo nu en dan best wel gevoelens van ongemak. Maar als ik zie hoeveel progressie ik daarin over de afgelopen vijf jaar geboekt heb, blijf ik positief over het vervolg. "Small moves", zal ik maar zeggen.
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
-
Chantal C.
- Forumdiva
- Berichten: 1759
- Lid geworden op: vr okt 03, 2003 12:27
- Locatie: Hellevoetsluis
Het enige wat je kan doen is volstrekte openheid geven. Maak het bespreekbaar!
Op mijn werk wordt dat als zeer prettig ervaren. Iedereen kan altijd met vragen komen, hoe debiel en onbenullig dan ook.
Op mijn werk wordt dat als zeer prettig ervaren. Iedereen kan altijd met vragen komen, hoe debiel en onbenullig dan ook.
A person is grown up not when they can take care of themselves, but when they can take care of others.
Hoi Chantal,
met volstrekte openheid ben ik het helemaal eens, al vind ik het tot op bepaalde hoogte wel plezieirg om enige discretie te hanteren. In mijn geval vertelt m´n gevoel het meestal of het `tijd`is om iemand bij dit deel van m´n leven te betrekken en ondanks dat dit een geleidelijk proces is, bevalt het tot nu toe uitstekend. Mijn ervaring is overigens wel, dat bio-vrouwen in deze veel meer open en beter benaderbaar zijn dan mannen, en "het" ook veel beter begrijpen of kunnen relativeren. Ik vind de omgang met vrouwen dan ook een stuk plezieriger dan mannen, en ik ken ook maar een paar mannen die op een redelijke manier te benaderen zijn om zo een intimiteit te willen delen. Ik bedenk me net dat vrouwen het meestal wel aanvoelen dat jij ( ik dan, hè ) "anders" bent dan je doorsnee man...
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
met volstrekte openheid ben ik het helemaal eens, al vind ik het tot op bepaalde hoogte wel plezieirg om enige discretie te hanteren. In mijn geval vertelt m´n gevoel het meestal of het `tijd`is om iemand bij dit deel van m´n leven te betrekken en ondanks dat dit een geleidelijk proces is, bevalt het tot nu toe uitstekend. Mijn ervaring is overigens wel, dat bio-vrouwen in deze veel meer open en beter benaderbaar zijn dan mannen, en "het" ook veel beter begrijpen of kunnen relativeren. Ik vind de omgang met vrouwen dan ook een stuk plezieriger dan mannen, en ik ken ook maar een paar mannen die op een redelijke manier te benaderen zijn om zo een intimiteit te willen delen. Ik bedenk me net dat vrouwen het meestal wel aanvoelen dat jij ( ik dan, hè ) "anders" bent dan je doorsnee man...
Liefs,
Babette.
De liefde voor de vrijheid is de liefde voor anderen.
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Hoi,
Ik zal misschien de uitzondering op de regel zijn, maar ik merk geen verschil tussen mannen en vrouwen - het is in beide gevallen net zo makkelijk/moeilijk om mijn verhaal te doen. En omdat niemand mij nog afgewezen heeft en iedereen mij succes of sterkte wenst accepteren beide groepen het even makkelijk.
Groetjes,
Frederique
Ik zal misschien de uitzondering op de regel zijn, maar ik merk geen verschil tussen mannen en vrouwen - het is in beide gevallen net zo makkelijk/moeilijk om mijn verhaal te doen. En omdat niemand mij nog afgewezen heeft en iedereen mij succes of sterkte wenst accepteren beide groepen het even makkelijk.
Groetjes,
Frederique
Kijk ook eens op de genderkalender !