aanvaarding transgender

[Ciska Lacomte]

Mijn partner wist al heel vroeg in onze relatie van mijn T*-zijn. Haar eerste reactie was ongeveer: "Ik ben allang blij dat je niet drinkt." Ze aanvaardt het als iets wat nu eenmaal bij me hoort, niet als verrijking of erg speciaal. Op zich is dat heel geruststellend. Het is een deel van mij, dus waarom overdreven gedoe daaromtrent? Hoeveel mensen lopen na bijna 20 jaar samen (nog) elke dag te jubelen over de vorm van hun partner's handen, of haarkleur, moedervlek etc.? (Beeldend kunstenaars daargelaten).
Steeds als ik dat liedje van Frans Halsema hoor, die openingszin, springen de tranen in m'n ogen en voel ik me zooooooo blij:

"Zij verstaat de kunst van bij me horen......"

En ik weet dat dat nooit overgaat.

Liefs,

Carla