Ik heb geen spijt van de operatie, maar...

[Mara]

Als het dan zo nodig moet.....nou dan.....

Mijn mons-pubisnaat is onder wat opengesprongen en zo is het hoedje over de klit niet optimaal......maar het is niets ergs, dat zal nog wel in een ambulante ingreep verholpen kunnen worden, storen doet het me nie....

....het stuk zwellichaam, wat eigenlijk bij tweede ingreep verwijdert moest worden is er nog steeds un beetje aanwezig waardoor de plasstraal schuin naar voren gaat....ook dat is iets, wat niet echt stoort.....

....het vrije implantaat in mijn vaginatop doet bij het oprekken ietsje bietsje pijn, maar eens deze naden daar opgerekt, voel ik het niet meer.....geen sprake van iets naars, erder normaal.

Mijn klit zit de zeer verstopt onder de huid, maar dat vind ik best goed zo, ik kan klaarkomen en is dit dus niet echt vervelend, de meesten vrouwen vinden het gerubbel direkt op de klit toch niet zo geweldig....ik dus ook nie.....

.....nee van echte complikaties dus geen sprake......had vanmdaag eigenlijk un afspraak in Essen, maar heb gebeld dat ik nie kom, het was me gewoon te warm nu weer op eens en mijn pantser doet mooilijk met de koppeling en op un treinreis had ik geen zin.....ik zal wel volgend jaar ergens mevrouw Krege de boel nog us laten bekijken, schrijf haar morgen wel nog un e-mailtje en leg het un beetje uit, tis handig dat we e-mailcontakt hebben......dat hoor ik namelijk niet bij de nederlandse operateurs, dat ze zo contakt met de patienten hebben.....mevrouw Krege geeft op elke e-mail binnen enkele dagen antwoord.....

.....nu ga ik eerst us weer werken en laat de boel nu wat rusten....had wel genoeg operaties dit jaar.....ik ben wel echt niet ontevreden met het resultaat en mijn sekspartner(bio) ook nie....in tegendeel...mijn sekspartner is wel ontevreden met haar geslachtsdeel omdat ze al van vroeg af aan veelste grote kleine schaamlippen heeft en daar erder un beetje jaloers op de mijne is, hahahaha.....ze draagt nooit onderbroeken juist daarom, anders heeft ze namelijk pijn....

Wat ik wel vervelend vind is, dat ik al 3 keer dit jaar een urineweginfektie ben opgelopen, iets wat ik niemand wens, want dat doet nou echt zeer en is altijd weer met un antibiotikakuurtje verbonden, wat je eigenlijk niet te vaak moet doen, ik bedoel antibiotika slikken

Maar spijt of wat dan ook, never nooit, ook neem ik de meer of minder vervelende dingen gewoon zo als wat ze zijn, namelijk als normaal bij een (biologische) vrouw

groetjes

[Forumwatch]

De moderators van dit forum willen geen spook verhalen, daarom worden de minder leuke verhalen niet zomaar op het net gezet. De juiste context moet blijven, anders worden de nieuwe zusters alleen maar bang.

De moderators van dit forum hebben zich helemaal niet bemoeid met dit onderwerp en zien tot nu toe geen aanleiding daarvoor.

[Anakin_TS]

Okay, sorry dan heb ik het verkeerd begrepen.

[mila]

Hoi Patricia,

nou, die 'hoera moet je ook doen' verhalen ken ik idd, maar dan van 15 jaar geleden. Het waren post op ts'en die zich zelf overschreeuwden, had ik de indruk, of die zich *niet* konden vinden in mijn non op staat.
Verder weet ik idd van diverse -estetische- complicaties van transen die indertijd in de VU werden geopereerd; het zag er niet uit, en er moest een hersteloperatie aan te pas komen.

Het gekke is nu, dat diegenen die ik ken die in Thailand zijn geopereerd, meer dan tevreden zijn, zowel esthetisch gezien, als het feit dat het functioneel is. (en niet alleen voor wat betreft dr Suporn's patienten, maar ook dr Chettawut's patienten, ruim de helft goedkoper ook trouwens).

Toch denk ik..........200% TS of niet, heel vaak volgt er een post op dip van wat voor soort of aard dan ook. Soms een paar maanden na SRS, soms na een half jaar, maar meestal binnen 1 jaar. En die dip heeft dan niets te maken met het resultaat; meer met de emotionele/geestelijke schok, eerlijk gezegd.
De reden daartoe? Kan van alles zijn........de onherroepelijke onomkeerbaarheid van de ingreep bv, dat is iets wat het on of onderbewuste wel moet zien te verhapstukken.

Verder ken ik transen die ruim 20 jaar geleden zijn geopereerd, en voor hun is het tot op de dag van vandaag nog steeds een issue, ofwel de estetische resultaten van hun SRS, ofwel het ts zijn zelf........

Resumerend: als ik een SRS zou willen (ik ben een TG/non op TS), dan zou ik hoe dan ook het geld bijelkaar zien te krijgen om naar Thailand te gaan, oftewel dr C, die is wel te veroorloven, qua prijs. Zeer goede resultaten, esthetisch, functioneel (ook qua diepte), en gevoeligheid, en de verhalen over complicaties bij ts patienten die zich door dr S of dr C hebben laten opereren..........die zijn heeeeeeeeeel erg zeldzaam, en dan niet bij wijze van verzwijgen, want ik ken ettelijke patienten van dr S en dr C in real life, en die hebben geen reden om tov mij de waarheid te verdraaien. Met het diletteren hebben ze qua tijd en discipline wel moeite, maar dat lijkt mij niet zo onlogisch.

De (vele) verhalen over dr Pichet, oftewel de 'the Bangkok butcher' zijn helaas wel maar al te waar. De goede man is niet een slecht chirurg, integendeel de patienten *die aan het begin van zijn werkdag geopereerd worden* zijn in de regel tevreden. Bij de patienten die daarna komen laat hij helaas regelmatig 'wat steken vallen'. En geloof me: dat valt volkomen in het niet bij jou (terechte) relaas.

Ik begrijp trouwens wel heel goed wat je bedoeld hoor, dat wel, maar ik persoonlijk zou me *nooit* in Nederland laten opereren.

Groetjes Mila.

[Frederique_]

Hoi Mila,

Ik heb precies het omgekeerde: het lijkt me (als TG) heel fijn om geopereerd te worden in Nederland omdat mijn ouders en zus dan bij mij op bezoek zouden kunnen komen (en me de eerste tijd evt. zouden kunnen helpen). Het lijkt me ook een heel fijn idee dat die mensen dan ook klaarstaan voor het geval er toch complicaties optreden... Als ik ooit besluit voor een SRS zal ik er zeker naar streven dat die in Amsterdam (mijn eigen woonomgeving) of Groningen (de woonomgeving van mijn familie) uitgevoerd wordt.

Ik vind het heel goed dat er verhalen zoals de eerste post in deze thread geschreven worden. Want hoewel ik de mensen die in alles-of-niets denken heel serieus neem vind ik ook dat er best meer ruimte mag komen voor mensen voor wie dit allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Bedankt voor het posten!

Groetjes.

Frederique

[johnn]

Natuurlijk kan (en mag/wil) ik niet over anderen praten die hun SRS gehad of ervaren hebben.
Wel weet ik van hoe e.e.a. bij Marcella gegaan is.
Natuurlijk was er kans op complicaties (geldt voor elke operatie) en natuurlijk was het niet van ' ff onder het mes en verder met het leven' , maar ze heeft geen complicaties gehad, dus dan kun je (denk ik) ook niet stilstaan bij stel dat dit gebeurt zou zijn of stel dat dat gebeurt was.
Marcella geeft ook aan dat het natuurlijk allemaal veel (na)pijn heeft gegeven, en 10 dagen in het ziekenhuis met alle beperkingen vandien (niet (of althans lastig) kunnen lopen, naar de wc gaan en noem maar op)
Maar achteraf, als alle wonden genezen zijn en alles weer gaat zoals het moet gaan, viel het eigenlijk wel mee en is het te overzien.
Ik vergelijk het ook wel eens met het krijgen van kinderen voor een biologische vrouw.......op het moment zelf (als ze veel pijn e.d. heeft)zegt ze ook van 'dit nooit weer' en als het kind er is en alles is weer goed genezen enz., dan willen ze (veel althans) toch nog wel weer een kind.
Alles bij elkaar genomen denk ik dat je niet veel verhalen krijgt hoe het allemaal tegengevallen is (behoudens die (weinige?) gevallen waarbij complicaties zijn opgetreden).

[Chantal C.]

In eerste instantie na een aantal reacties dacht ik zelf ook: Het lijkt wel of er een taboe op rust hier!

Voor mij persoonlijk rust er geen taboe op. Ik geloof alleen heilig in negatieve gedachten. Gedachten zijn sterk en onbewust trek je daarmee dingen aan. (Als je begrijpt wat ik bedoel) Daarom bekijk ik liever alles positief en trek je daarmee ook positieve dingen aan.

[mila]

Hoi Chantal,

nou, misschien heb je wel HET middel gevonden om transsexuele gevoelens te voorkomen........blijf gewoon vooral positief denken als man, dan heb je ook geen transsexuele medische behandeling nodig. Gewoon positief blijven denken als man, en je transsexuele gevoelens zullen als sneeuw voor de zon verdwijnen

[Carin]

Nou Mila...
Doorschieten is ook een vak! Probeer het eens bij een gebedsgenezer als je er behoefte aan hebt, zij hanteren die gedachte ook. Persoonlijk heb ik daar (ook toen me dat aangeboden werd) nooit de neiging toe gehad omdat ik zeker geloof dat God wonderen kan doen maar als je goed rondkijkt moet je toch constateren dat hij het om alleen aan hem bekende redenen niet doet. Dus genezing wordt aan het 'grondpersoneel' overgelaten. En Chantal, als ik me vergis zeg het dan, maar ik denk dat dan jou 'positiviteit' in het geding komt die zeker kan helpen om een fysiek moeilijker periode door te komen en zelfs te verkorten (wat ik zelf ook geloof). En dan nog even over info: die heb ik zowel bij Krege als bij Schepel (die uiteindelijk mijn SRS deed) ruim gekregen. Inclusief gefundeerde info over wat er mis kon gaan, hoe vaak dat gebeurde en wat er dan aan gedaan kon worden. En ik luister graag naar degenen die het totaalbeeld hebben...

Carin.

[Chantal C.]

nou, misschien heb je wel HET middel gevonden om transsexuele gevoelens te voorkomen........blijf gewoon vooral positief denken als man, dan heb je ook geen transsexuele medische behandeling nodig. Gewoon positief blijven denken als man, en je transsexuele gevoelens zullen als sneeuw voor de zon verdwijnen

Wishfull thinking!

[Chantal C.]

En Chantal, als ik me vergis zeg het dan, maar ik denk dat dan jou 'positiviteit' in het geding komt die zeker kan helpen om een fysiek moeilijker periode door te komen en zelfs te verkorten (wat ik zelf ook geloof).

Hoe bedoel je? (snap je zin even niet)

[Carin]

Hoe ik het bedoel? Dat positief/negatief in het leven staan ook zijn weerslag heeft op je fysieke hoedanigheden.
Voorbeeldje? Een collega van me loopt al tijden bij de dokter/specialist voor een veelheid van kwalen maar fysiek vinden ze niets. Deze man kijkt echter altijd overal negatief tegen aan en ziet overal de meest zwarte scenario's. Volgens mij kunnen ze fysiek zoeken tot de hel dichtvriest en vinden ze niets: hij zou voor zo ver ik kan zien meer gebaat zijn bij 'wat positiever in het leven staan'. En daar zou een psych goed bij kunnen helpen. Begrijp me goed: dit is geen roddel want ik heb het hem ook recht in zijn gezicht gezegd.
Ik denk in lijn hiermee dat een pessimist veel langer over herstel zal doen dan een optimist als ze beiden dezelfde operatie moeten ondergaan.
Voldoende duidelijk? Dan een prettig weekend: uiteindelijk krijg ik dat ook want ik mag over vijf minuten naar huis!

Groetjes, Carin.

[Chantal C.]

Hoe ik het bedoel? Dat positief/negatief in het leven staan ook zijn weerslag heeft op je fysieke hoedanigheden.
Voorbeeldje? Een collega van me loopt al tijden bij de dokter/specialist voor een veelheid van kwalen maar fysiek vinden ze niets. Deze man kijkt echter altijd overal negatief tegen aan en ziet overal de meest zwarte scenario's. Volgens mij kunnen ze fysiek zoeken tot de hel dichtvriest en vinden ze niets: hij zou voor zo ver ik kan zien meer gebaat zijn bij 'wat positiever in het leven staan'. En daar zou een psych goed bij kunnen helpen. Begrijp me goed: dit is geen roddel want ik heb het hem ook recht in zijn gezicht gezegd.
Ik denk in lijn hiermee dat een pessimist veel langer over herstel zal doen dan een optimist als ze beiden dezelfde operatie moeten ondergaan.
Voldoende duidelijk? Dan een prettig weekend: uiteindelijk krijg ik dat ook want ik mag over vijf minuten naar huis!

Daar sluit ik me helemaal bij aan!

[Irene]

Er bestaat ook zoiets als een self fulfilling prophecy, die werkt in beide richtingen: Dus als je jezelf blijft voorhouden hoe beroerd je je wel niet voelt zul je je ook slechter gaan voelen, maar andersom als je je zelf inprent dat het prima gaat zal dat ook zijn invloed hebben.

Irene

[Dorothy]

Nou het werd anders gelijk afgekraakt door bijna iedereen hier!
Ik werd zelfs beschuldigd van het "vissen naar SRS verhalen met complicaties", terwijl het mij daar helemaal niet om ging.

Ja, dat was ik. Ik had ook de motivatie van mijn opmerking erbij moeten zetten.
Als je je vraag wat beter had ingekleed, onder andere met een toelichting, waarom je die vraag stelt, dan had je denk ik, wat positievere en meer constructieve antwoorden gekregen.
Zeker als je die vraag had gesteld op het TS-forum.
Ik kan mij namelijk voorstellen dat niemand graag dit soort intieme vragen beantwoordt aan een wildvreemde en dan ook nog daar, waar iedereen mee kan lezen.

Dorothy.