dilemma .... vertellen ... of niet ...

[Arike]

Het is met flinke aarzeling dat ik dit hier neerschrijf. Ik ben altijd gewend geweest om mijn eigen problemen op te lossen en zelf de keuze's te maken. Niet dat ik daar erg goed in ben; ik ben in staat geweest een lekkere puinhoop te maken van mijn leven.
Maar ik vind het vooral de laatste maanden gewoon erg moeilijk om het leven vol te houden en de man te spelen in mijn relatie en op mijn werk. Als ik nog veel langer zo door ga dan draai ik zowel relatie als werk gewoon echt de vernieling in. Dus ik zal wat moeten... Een paar dagen terug vroeg mijn vriendin, of ik niet liever een vrouw geweest was. Maar ik heb daar gewoon een beetje om heen gedraaid, de lafaard die ik ben... Maar dat is wel wat ik wil. Nu zit ik toch te twijfelen of ik het haar niet toch moet vertellen. Ik heb altijd zo eerlijk mogelijk willen zijn in mijn relatie, maar dit heb ik nu al jaren lopen te verzwijgen en dat voelt als een heel onprettige leugen. Ik heb het momenteel gewoon heel moeilijk om zo door te gaan. Maar hoe vertel ik dat aan mijn (hetero-)vriendin? Zij heeft het op dit moment toch al niet gemakkelijk, en dan zit je ook niet op zo'n boodschap van je vriendje te wachten. Ze weet wel van mijn T-activiteiten, maar om te horen dat je vent zich eigenlijk een meisje voelt... Onze relatie is op dit moment ook niet dusdanig dat die dat zal overleven. Ik ben er zo eentje die liever de lieve vrede bewaart, geen ruzie maakt en haar niet hoeft te kwetsen. En ja, eerlijk gezegd, ik ben ook een beetje bang dat ze me zo het huis uitschopt en die complicatie hoef ik er niet nog bij te hebben; het leven vind ik al zwaar genoeg nu.
Maar ik weet eigenlijk ook niet goed wanneer ik het wel zou durven te zeggen. Ik denk dat dat pas het geval zou zijn als ik voor mij zelf een zeker gevoel zou hebben dat het realistisch zou zijn voor mij om voortaan als vrouw in de maatschappij te zijn. En dat zal nog een heel lang pad zijn (ik heb over anderhalve maand een eerste afspraak met Tanja van Hengel en verder heb ik nog niet iets concreets ondernomen). En ergens hoop ik nog wel dat mijn gevoel mij bedrogen heeft, dat ik niet het TS-pad hoef af te leggen en dat het ook weer goed komt met mijn relatie. Maar zoals ik er nu in sta denk ik dat dat allemaal helemaal niet realistisch is om zo te denken...

[Lisa met een S]

Arike,

Ik heb ooit die vraag ook moeten beantwoorden. Naar lang te hebben nagedacht, heb ik het zo uitgelegd: Ja, als ik een keus had gehad, dan was ik als meisje geboren. Maar dat is niet gebeurd. Het gaat erom welke conclusies je daaraan moet trekken. Omdat je niet als meisje bent geboren, moet je alsnog alles aan doen om zo veel mogelijk de vrouw te worden die je had willen (cq moeten) zijn, of leg je erbij neer dat je een man bent en probeer je in zoverre mogeijk het beste ervan te maken dat er te maken valt. Want dat is in wezen de waarheid over de keus die je hebt. En ook de conclusies dat je daaran trekt zijn maar momentopnames. Vandaag kan je besluiten dat, gelet op alle omstandigheden, je het beste man kan blijven, maar morgen kan een kleine verandering in de omstandigheden leiden tot het tegenovergestelde. En andersom ook; zelfs nadat je het hele GBA traject heb doorgelopen, kan je een keer spijt krijgen van de stappen, alhoewel, als je goed wordt begeleid in het traject is de kans dat dat gebeurt klein.

Het is niet leuk voor jouw vriendin, want ze zoekt graag zekerheid en je ontneemt haar dat, maar het is wel eerlijk, want het leven met een T* is juist hierdoor altijd onzeker.

Groetjes,
Lisa

[qt]

Ik vind heel sterk dat je eerlijk moet zijn tegen je vriendin ondertussen, met de grote kans dat je haar kwijt raakt. Dit is, zonder je een schuldgevoel aan te willen praten, heel egoistisch. Als jij dit van jezelf weet en haar niet de gelegenheid geeft een weloverwogen keuze te maken of ze al dan niet verder wil gaan met jullie relatie vind ik dat niet zo fair naar haar toe. Je stelt eigenlijk dat jij het niet aankan, nu haar verliezen. Maar in zo'n geval als dit, zeker als ze het je op de man af vraagt, verdient ze het toch dat je eerlijk bent tegen haar? Jij bent keuzes aan het maken in je leven maar geeft haar niet de mogelijkheid een keuze te maken, en houdt haar aan het lijntje.

If you love somebody, set them free!

Groetjes,
Quinty

[Lisa met een S]

Hier ben ik dus ook met Quinty eens.

Lisa

[Arike]

hi Quinty,
ik snap je reactie. En dat schuldgevoel dat je beschrijft, ja dat had ik toch ook al. Maar relaties zijn altijd gecompliceerd. Denk ik tenminste, zo'n goede ervaringsdeskundige ben ik niet... Maar in ieder geval ligt het bij mij wel lastig. Maar mijn vriendin heeft het (om allerlei andere redenen) ook moeilijk en juist zij zou nu een vent naast zich moeten hebben die haar echt heel goed steunt. En dat probeer ik ook, maar dat trekt ook wel een hele zware wissel op mij. Ik ben daarom ook steeds minder goed in staat om die man voor haar te zijn. Het is een beetje alsof ik haar probeer te redden en ondertussen zelf aan het verzuipen ben... "set her free", ja kon dat maar zo simpel. Het voelt alsof geen enkele beslissing nu een goede is...

[BlackRose]

Hoi Arike,

Wanneer "het" vertellen? Dat is één van de moeilijkste vragen die er zijn. En eerlijk gezegd, ik denk niet dat er ooit een goed moment voor is. Het is zoiets ingrijpend dat de mensen rondom je er eigenlijk nooit op voorbereid zijn.

Alhoewel, blijkbaar heeft je vriendin een beetje een vermoeden waar het naartoe gaat. Ik ken jullie natuurlijk niet, maar misschien moet je je eens afvragen of zij niet beter af is met de waarheid dan met de onzekerheid. En als je zelf nog twijfelt, kan je dat ook zeggen. En misschien komt de spanning in jullie relatie voor een deel door de onzekere toekomst?

Tja, ik kan hier enkel even brainstormen, want het is moeilijk als je de personen in kwestie niet kent. Maar ik ken de situatie wel. Zelf woonde ik nog thuis. Mijn moeder begon op een gegeven moment wel heel veel over homosexualiteit te praten, om een reactie uit te lokken (heeft ze me later verteld), maar ik zweeg in alle talen. Pas toen ik in het nauw zat heb ik het haar verteld, huilend en met horten en stoten. Ze heeft me op datzelfde moment geholpen met het tegen mijn vader te vertellen, en natuurlijk hadden ze het er moeilijk mee, maar ze stonden gelukkig achter mij en mijn beslissing.

Voor mij blijft die vraag ook opduiken. Als ik iemand leer kennen en het loopt een beetje goed, wanneer vertel ik het dan? Dit jaar leerde ik twee keer een man kennen waar het best goed mee klikte, en ze vonden me de meest fantastische en weet-ik-nog-wat-allemaal, tot ik met mijn vehaal kwam. De eerste maakte zich ervan af met steeds weer dezelfde excuses, de tweede verbrak zonder verpinken het contact. Ach ja, blijkbaar was hun ego groter dan hun verliefdheid...

Ik besef dus maar al te goed wat een gevoel het je geeft, die onzekerheid en die voortdurende vraag die door je hoofd raast: wanneer? Ik hoop dat je vlug alles op een rijtje kan zetten om de knoop door te hakken.

Ik wil nog even reageren op: "ik ben gewend eigen problemen op te lossen en zelf keuze's te maken". Uiteindelijk komt het daar toch steeds op neer, want niemand kan dat in je plaats doen. Maar om tot die keuze's te komen kan het geen kwaad om met mensen te praten en je te laten inlichten. En soms zegt iemand dan net iets wat de knoop ontrafelt en je verder kan. Durf erover te praten en te vragen. Tenslotte zijn hier veel mensen met dergelijke ervaringen, en misschien hoor je op een moment net wat je nodig hebt!

Liefs, BlackRose.

[Arike]

Ik heb ooit die vraag ook moeten beantwoorden. Naar lang te hebben nagedacht, heb ik het zo uitgelegd: Ja, als ik een keus had gehad, dan was ik als meisje geboren. Maar dat is niet gebeurd. Het gaat erom welke conclusies je daaraan moet trekken. Omdat je niet als meisje bent geboren, moet je alsnog alles aan doen om zo veel mogelijk de vrouw te worden die je had willen (cq moeten) zijn, of leg je erbij neer dat je een man bent en probeer je in zoverre mogeijk het beste ervan te maken dat er te maken valt. Want dat is in wezen de waarheid over de keus die je hebt.

Dank je Lisa voor je reactie, het is inderdaad wel heel goed om uit elkaar te trekken of ik liever als meisje geboren was en de keuzes die ik nu moet maken. Ik hoop dat ik ook een beetje goed kan uitleggen aan haar.

En ook de conclusies dat je daaran trekt zijn maar momentopnames.

Dat is ook een van de moeilijkste dingen die er zijn. En ergens diep in mijn hart wil ik ook nog altijd een lang en gelukkig leven met haar. Maar steeds vaker krijg ik het gevoel dat dat er niet meer in zit voor ons samen, alhoewel die goede momenten er wel zijn. Maar zoals ik al zei, het is voor mij moeilijk om die man te kunnen zijn die zij nodig heeft.

Het is niet leuk voor jouw vriendin, want ze zoekt graag zekerheid en je ontneemt haar dat, maar het is wel eerlijk,

Daar heb je helemaal gelijk in, maar ik had op dat moment die vraag helemaal niet verwacht en was daarom ook niet voorbereid voor de vraag... En zeker op kerstavond was mijn reactie dan ook heel erg van, nu geen ruzie maken....

[qt]

hi Quinty,
ik snap je reactie. En dat schuldgevoel dat je beschrijft, ja dat had ik toch ook al. Maar relaties zijn altijd gecompliceerd. Denk ik tenminste, zo'n goede ervaringsdeskundige ben ik niet... Maar in ieder geval ligt het bij mij wel lastig. Maar mijn vriendin heeft het (om allerlei andere redenen) ook moeilijk en juist zij zou nu een vent naast zich moeten hebben die haar echt heel goed steunt. En dat probeer ik ook, maar dat trekt ook wel een hele zware wissel op mij. Ik ben daarom ook steeds minder goed in staat om die man voor haar te zijn. Het is een beetje alsof ik haar probeer te redden en ondertussen zelf aan het verzuipen ben... "set her free", ja kon dat maar zo simpel. Het voelt alsof geen enkele beslissing nu een goede is...

Ik snap dat je je evengoed al schuldig voelt en daar wil ik eigenlijk niet aan toe voegen. Maar ik denk dat eerlijk zijn wel de enige goede beslissing is. En aangezien je voor jezelf nog met een boel vragen zit, hoeft eerlijk zijn niet meteen te betekenen dat je zegt "ja ik wil als vrouw door het leven". Het kan ook zijn dat je iets zegt van dat je daar zelf onzeker over bent, maar er ondertussen wel hulp bij nodig hebt en dat ook gezocht hebt in de vorm van Tanja, waar je hopelijk meer duidelijkheid uit krijgt. En haar op het hart drukken dat je er voor haar wilt zijn en met haar wilt zijn.

Ik ben aan mijn transitie begonnen, wat ik maar niet kon omdat ik veel te veel verantwoordelijkheid naar geliefden en familie toe voelde, toen iemand mij duidelijk maakte: "maar op deze manier heeft ook niemand wat aan jou".

Kan eigenlijk geen advies geven maar geloof zelf dat eerlijk het langst duurt en mensen het meest aan je hebben zonder dat je als Atlas het gewicht van de wereld (je geheimen en twijfels) op je rug draagt.

Groetjes,
Quinty

[Arike]

Dank je BlackRose,
Het goede moment zal er inderdaad nooit zijn, en het steeds uitstellen zoals ik doe, is natuurlijk ook helemaal niet goed. Dat schept denk ik alleen maar meer en meer problemen. En die hebben we al genoeg.
Ik denk dat je gelijk hebt dat mijn vriendin de nodige vermoedens heeft, of eigenlijk liever gezegd angst dat het die kant op gaat. Ze zegt ook steeds: "maar je hebt toch ook mannelijke kanten...", maar dat uitleggen doet ze nooit....
Ik heb trouwens nooit tegen haar beweerd dat ik alleen maar TV zou zijn, maar ik heb vanaf de eerste keer dat ik wat vertelde, gezegd dat ik een vrouwelijke kant had (maar of dat nou de goede insteek was, toen...), maar ik vond het moeilijk om dat heel goed uit te leggen en dat vind ik eigenlijk nog steeds. En dat zal inderdaad ook wel voor nog een extra stukje onzekerheid hebben gezorgd, naast alle problemen die er toen al waren.
Maar zoals ik uit jouw verhaal ook lees, het blijft toch steeds ook die onzekerheid van hoe zal de reactie zijn... en dat blijf ik toch heel moeilijk vinden. En een tijdje terug kon ik mijn terughoudend om te vertellen nog wel ergens "rechtvaardigen" onder het motto van: waarschijnlijk komt het toch nooit zo ver, maar nu...

[Arike]

... "maar op deze manier heeft ook niemand wat aan jou".

Kan eigenlijk geen advies geven maar geloof zelf dat eerlijk het langst duurt en mensen het meest aan je hebben zonder dat je als Atlas het gewicht van de wereld (je geheimen en twijfels) op je rug draagt.

Quinty,
Ik denk dat het wel heel goed is dat jij mij dit nu nog even hebt voorgehouden,
dank je!

[Irene]

Wat een mooie draad heb je opgezet Arike. Want hier worstelen er met jou nog wel een paar op dit moment (en vele in verleden en toekomst).
Ik sluit me ook helemaal aan bij de voorgaande reacties, en nee er is nooit een goed moment als je geluk heb misschien een minder slecht. En eerlijkheid is waarschijnlijk de beste oplossing, maar zolang jezelf nog niet eens goed weet hoe je in elkaar steekt, hoe moet je dat dan iemand anders uitleggen.

sterkte Arike

Irene

[Arike]

Wat een mooie draad heb je opgezet Arike. Want hier worstelen er met jou nog wel een paar op dit moment (en vele in verleden en toekomst).

ik ben zelf nog druk aan het denken over wat ik gelezen heb. Hopelijk hebben mijn "mede-worstelaars" er ook wat aan, in ieder geval wens ik die ook veel sterkte toe

Ik sluit me ook helemaal aan bij de voorgaande reacties, en nee er is nooit een goed moment als je geluk heb misschien een minder slecht. En eerlijkheid is waarschijnlijk de beste oplossing, maar zolang jezelf nog niet eens goed weet hoe je in elkaar steekt, hoe moet je dat dan iemand anders uitleggen.

sterkte Arike

Irene

Bedankt Irene,
ik hoop alleen dat ik het "minder slechte moment" niet hebben laten passeren, toen wellicht dat me voor de voeten geworpen werd....

[Arike]

Inmiddels nog even nagedacht....

Maar ik denk dat eerlijk zijn wel de enige goede beslissing is. En aangezien je voor jezelf nog met een boel vragen zit, hoeft eerlijk zijn niet meteen te betekenen dat je zegt "ja ik wil als vrouw door het leven". Het kan ook zijn dat je iets zegt van dat je daar zelf onzeker over bent, maar er ondertussen wel hulp bij nodig hebt en dat ook gezocht hebt in de vorm van Tanja, waar je hopelijk meer duidelijkheid uit krijgt. En haar op het hart drukken dat je er voor haar wilt zijn en met haar wilt zijn.

Ja, ik denk dat eerlijk zijn, wel de juiste beslissing is. Maar dat maakt de boodschap er niet makkelijker op. Want als ik luister naar mijn gevoel is de boodschap duidelijk... het laatste half jaar zijn voor mij de puzzelstukjes wel langzaam op de juiste plek gaan vallen, en dan is het luid en duidelijk: ik wil niet als man verder... (misschien raar, maar dit zo intypen is weer een stukje acceptatie van mijzelf). En dan blijven er weinig opties over, denk ik..
Eigenlijk is er voor mij nog maar één vraag waarvoor ik echt bij Tanja een antwoord zoek (naast een hele berg meer praktische vragen), en dat is: moet ik op mijn gevoel vertrouwen? Over die vraag is in dit deel van het forum in het verleden ook wel weer heel veel gezegd, maar ik blijf het heel eng vinden....

[Irene]

Ik heb uiteindelijk (voorlopig dan toch) afgezien van een gesprek met Tanja (of een andere gendertherapeut) omdat ik bang was voor de consequenties. De openstaande vragen had ik eigenlijk al beantwoord. Misschien ben ik wel wat al te eigenwijs op dit gebied. Zolang ik dit leven zo kan invullen heeft het echter mijn voorkeur.

Irene

[qt]

Eigenlijk is er voor mij nog maar één vraag waarvoor ik echt bij Tanja een antwoord zoek (naast een hele berg meer praktische vragen), en dat is: moet ik op mijn gevoel vertrouwen? Over die vraag is in dit deel van het forum in het verleden ook wel weer heel veel gezegd, maar ik blijf het heel eng vinden....

Durf ik niet op te antwoorden. Dat is een kwestie van jezelf kennen, weten of je jezelf genoeg moeilijke en ongemakkelijke vragen hebt gesteld die steeds weer op hetzelfde antwoord uitkomen.

Ik vond nog een belangrijke extra voorwaarde voor een transitie: verbeterd het mijn levenskwaliteit. En daarvoor vond ik de voorwaarden: kan ik een redelijk leven als vrouw krijgen qua acceptatie en passabiliteit, wordt ik niet verschrikkelijk eenzaam en kan ik het allemaal aan.

En mijns inziens moet je je goed bedenken dat het wel een soort van surrogaat is, realistisch zijn in welke mate je echt "vrouw wordt (bent)".
Je hebt een verleden, een omgeving en alles. In veel opzichten blijf je wel trans, een soort van vrouw, maar met andere angsten, onzekerheden en mogelijkheden. Echt "gewoon vrouw" wordt je nooit. Je zult altijd in bepaalde mate geconfronteerd blijven met je verleden. In het oog springend voor mij zijn: het aan je toekomstige partners moeten vertellen, het niet kunnen krijgen van kinderen, het niet mee kunnen praten over standaard vrouwenprobleempjes, soms wat minder jezelf zijn tbv je passabiliteit en onzekerheid mbt tot passabiliteit, wat echt de meeste transen hoe passabel ook hebben en niet snel overheen komen. (Ken ze die zich er na 15 jaar nog zorgen om maken)


Eh, zal ik nou op "OK" klikken en versturen? Nou doe het maar wel, maar niks hierboven is waarheid, alleen maar wat overpeinzingen vanuit mezelf.

Groetjes,
Quinty

/edit: uiteindelijk vind ik dus wel dat het mijn levenskwaliteit aanzienlijk verbeterd heeft, ondanks de beperkingen. Voel me zoveel meer mezelf, ben trots op het lichaam waar ik me eerst voor schaamde en bevrijd van mijn zwaarwegende geheimen , wat een bevrijding op zich is.
Door positiever zelfbeeld is mijn leven leuker, en is mijn sociaal leven wel veranderd maar ook gegroeit. In alles voor mij de moeite waard geweest en erg gelukkig met mijn moeilijke beslissing.