je overpeinzingen zijn heel herkenbaar (heel fijn dus dat je toch op OK hebt geklikt). Dat zijn de punten waar ik ook heel lang mee heb geworsteld.
Dit is heel herkenbaar en je hebt het hier nu mooi voor me neergezet. Voor mij is het ook heel belangrijk dat het realistisch moet zijn dat mensen mij zien als vrouw. Wat dat betreft moet ik -denk ik- niet klagen, er zullen genoeg TS'en zijn die er beter voor (hebben ge)staan dan ik, maar ik denk dat ik met mijn lengte en lichaam best wel moet kunnen wegkomen (de meest kritische zwakke punten zijn in ieder geval wel verbeterbaar)quintytamara schreef: Durf ik niet op te antwoorden. Dat is een kwestie van jezelf kennen, weten of je jezelf genoeg moeilijke en ongemakkelijke vragen hebt gesteld die steeds weer op hetzelfde antwoord uitkomen.
Ik vond nog een belangrijke extra voorwaarde voor een transitie: verbeterd het mijn levenskwaliteit. En daarvoor vond ik de voorwaarden: kan ik een redelijk leven als vrouw krijgen qua acceptatie en passabiliteit, wordt ik niet verschrikkelijk eenzaam en kan ik het allemaal aan.
Ik ben me daar ook heel erg van bewust. Toen ik ongeveer 7 jaren geleden al op het punt stond naar de VU te stappen, kon ik uiteindelijke die stap voor mijzelf niet kon accepteren. En een van de belangrijkste redenen was toen wel het besef dat ik nooit een "gewoon vrouw" zou worden. Nu jaren later besef ik eigenlijk dat ik als man ook niet echt geslaagd ben, eigenlijk kan ik mezelf niet anders zien dan een soort van surrogaat-man...quintytamara schreef: En mijns inziens moet je je goed bedenken dat het wel een soort van surrogaat is, realistisch zijn in welke mate je echt "vrouw wordt (bent)".
Je hebt een verleden, een omgeving en alles. In veel opzichten blijf je wel trans, een soort van vrouw, maar met andere angsten, onzekerheden en mogelijkheden. Echt "gewoon vrouw" wordt je nooit. Je zult altijd in bepaalde mate geconfronteerd blijven met je verleden. In het oog springend voor mij zijn: het aan je toekomstige partners moeten vertellen, het niet kunnen krijgen van kinderen, het niet mee kunnen praten over standaard vrouwenprobleempjes, soms wat minder jezelf zijn tbv je passabiliteit en onzekerheid mbt tot passabiliteit, wat echt de meeste transen hoe passabel ook hebben en niet snel overheen komen. (Ken ze die zich er na 15 jaar nog zorgen om maken)
Die beperkingen zullen er voor mij ook altijd blijven, maar zoals het nu gaat, gaat het ook niet goed met mij. Mijn sociaal leven stelt inmiddels bijzonder weinig meer voor en wat betreft mijn zelfbeeld...quintytamara schreef: Eh, zal ik nou op "OK" klikken en versturen? Nou doe het maar wel, maar niks hierboven is waarheid, alleen maar wat overpeinzingen vanuit mezelf.
Groetjes,
Quinty
/edit: uiteindelijk vind ik dus wel dat het mijn levenskwaliteit aanzienlijk verbeterd heeft, ondanks de beperkingen. Voel me zoveel meer mezelf, ben trots op het lichaam waar ik me eerst voor schaamde en bevrijd van mijn zwaarwegende geheimen , wat een bevrijding op zich is.
Door positiever zelfbeeld is mijn leven leuker, en is mijn sociaal leven wel veranderd maar ook gegroeit. In alles voor mij de moeite waard geweest en erg gelukkig met mijn moeilijke beslissing.
Ergens zie ik het ook zeker nog wel als een sprong in het duister. Maar je weet toch niet wat de toekomst precies gaat brengen. Maar ik heb er inmiddels wel wat vertrouwen in, dat ik een weg kan kiezen die wat goeds kan brengen.
Zonder gekheid lijkt het voor veel transjes meestal meer mee te vallen dan verwacht. Nu is de kans natuurlijk aanwezig dat je diegene bij wie het tegenvalt niet of nauwelijks hoort, maar over het algemeen valt het de meeste mensen niet tegen. Aanwijzingen zijn o.a. de band met je familie, de tolerantie van je omgeving, en hoe sterk je in je eigen schoenen staat. Het helpt als je als vrouw je mannetje kan staan. 
)
