afgelopen dinsdagavond (late dienst)nadat mijn collega weggegaan is mij op het werk omgekleed (broek,lingerie, topje met bolero erover)en nog wat spulletjes op het werk opgeruimd. Daarna scooter kleding over het geheel getrokken (dikke motorbroek en jas) en naar de wachtoverdracht gegaan. na afloop terug en gauw de pruik opgezet, prothese in de bh, en vertrokken naar huis. Bij thuiskomst scooterkleding uit, nog even wat opgeruimd en toeen een rondje gelopen met de hond. Toen ik uit mijn straat was had ik totaal geen problemen er mee of er auto's rondreden of fietsers langskwamen. Pas toen ik weer in mijn eigen straat was kwam er een bekende auto aan. Resultaat was helaas een vluchtneiging van mij en ben via een andere blok teruggelopen. Jammer en tegelijkertijd ook wel grappig om dit te observeren
Ik besef dat dit gedeelte (op straat lopen) nog wat meer innerlijke sterkte nodig heeft en tegelijkertijd heb ik genoten van het feit dat ik als vrouw gekleed thuis ben gekomen. Het huis inlopen, nog even wat dingen doen, ook in dit geval met de hond even wandelen, nog even wat tv kijken, kortom jezelf zijn en daarna naar bed. Kortom alles rustig zijn gangetje laten gaan. Dit in tegenstelling met thuis komen, hond lopen en dan pas mij om te kleden hoe kort dan ook. De ene keer is het alleen maar mijn nachtkleding en de andere keer wat vollediger maar het is na een late dienst wel erg kort.
