mila schreef:Hoihoi Joy,
en toch......blijf ik er bij dat een setje genitalieën niet bepalend is, dus is mijn meidenpiemel niet een 'herinnering' aan de man *die ik nooit was of geweest ben*, *ondanks mijn meidenpiemel*.
Ik kan me het wel voorstellen dat het setje genitalieën van cruciaal belang word *als je werkelijk van de ene kant naar de andere gaat, om wat voor reden dan ook*. Dwz: als je als onverdachte, passabele man geleefd hebt, en helemaal vrouw wilt worden.
Ik ben altijd al vrouwelijk geweest, en als zodanig behandeld, ook pre op ja, dus in die zin heb ik geen last van 'bewijsdrang' of 'compleet willen worden'. Die piemel heeft mij indertijd zeer zeker niet tot 'man'gemaakt, integendeel zou ik bijna zeggen.
Ik wil hierbij wel even aantekenen dat ik aan de hormonen gegaan ben om baardgroei en lichaamshaar ed *te voorkomen*, en dus niet te bestrijden. Als ik alsnog op latere leeftijd was vermannelijkt, dan had ik daar beslist niet mee kunnen leven. Een soort omgekeerde trans dus.
Kortom: mijn meidenpiemel zit me sociaal en maatschappelijk niet in de weg, dus waarom zou ik een lichamelijk en geestelijk zware operatie ondergaan? Uit aanpassing? Of om 'compleet' te worden? Dat geldt misschien voor anderen, maar niet voor mij. Ik beschouw mezelf namelijk al als compleet, en vrouwelijk in alle verdere opzichten, en zo word ik ook gezien en behandeld.
Nee, ik blijf voor wat dat betreft liever 'overcompleet', en daarbij: ik ga door het leven als vrouw, wie, behalve mijn minnaars, ziet er nou wat er zich precies tussen mijn benen bevind? Daarbij: who cares? Als ik maar tevreden en gelukkig ben toch? En ik sleep er geen andere mensen zoals een partner of kinderen in mee.
Om kort te gaan: het hebben van een piemel maakt je nog niet tot 'man', net zo min als het hebben van een vagina je 'tot vrouw maakt'. Een m/v/tv/ts/tg mens bestaat uit meer dan geslachtsdelen alleen namelijk. Er bestaat nog altijd iets als sociale perceptie, dwz: mensen zien me in de eerste instantie als een vrouw, pas daarna als TS.
Maar eerlijk is eerlijk: zoals jij een piemel ziet als een reminder aan mannelijkheid, zo zie ik een neovagina bij ettelijke transen die ik real life ken, als een entiteit binnen hun verschijning.
Sommigen zijn zo mannelijk in alles, dat ik, idd, omgekeerd van jou, ze zie als mannen met borsten en een neovagina, simpelweg omdat ik geen vrouwelijkheid bij ze aanvoel, en dan heb ik het niet over uiterlijkheden, maar over manier van spreken, redeneren, denken, bewegen, enz.
Ik ga nu eens 'a non op explains' lezen, die link die gepost werd, lijkt me interessante materie.
Groetjes Mila.
Hola
Het is niet zo extreem dat ik het haat, wel doet het pijn omdat juist een penis een ultiem kenmerk is van man zijn en dat staat mij uiteraard momenteel enorm tegen
Ik kan me net als in jouw verhaal best voorstellen dat naarmate je vervrouwelijkt , in combi met je profilering naar buiten, het hele plaatje,het plaatje langzaamaan kompleet wordt zoals je het voelt, het van minder belang gaat worden
Het zaakje zal sowieso slinken, krimpen, en iig niet meer functioneren na langdurig hormoongebruik, dat zal al wat rust geven
Een neovagina is ook niet alles, maar de best gunstige optie, of iig, er zal iets kunstmatigs geconstrureerd moeten worden, tis niet anders, net als hormonen, epilatie etc
Dat is ook trans zijn, zo dicht mogelijke benadering van het vrouw zijn
Ik heb er geen problemen mee als iemand besluit, ik neem geen neovagina, why not
De enige reden die geldig is om wel een neovagina te nemen (nemen?) is simpelweg, een vrouw heeft geen penis
Joy