Chronisch zieke

[Sem]

Vooral patiënten in de psychiatrie hebben het zwaar, er is niemand die naar hun omkijkt, als je eenmaal chronisch ziek bent vervalt vaak je bestaansleven.
Je verliest sociale contacten op een gegeven moment ben je gewoon een kluizenaar, om weer op te krabbelen kost ontzettend veel moeite, er zijn maar weinig mensen die je nog begrijpen, omdat je vaak bizar gedrag vertoond, of men wil geen energie in je steken, geen moeite doen.
Het is heel hard en zwaar om zo te moeten leven, naast dat je chronisch ziek bent, kotst 9 van de 10 keer de maatschappij je uit, want wat moet men met jou, als je raar gedrag in hun ogen vertoond ?
zulke mensen hebben ook recht op een eerlijk bestaansleven, moeten ook eerlijke kansen krijgen net als ieder ander, jammer dat het in de praktijk niet gebeurd, ik had graag gezien dat die mensen mee konden doen met de maatschappij, nu heb ik het gevoel dat ze alleen op een afstand mogen toekijken, terwijl ook hun misschien enige vorm van talenten kunnen hebben.
We mogen heus wel een keer stil staan bij zulke mensen, en hun een hart onder de riem steken, het leven voor deze mensen is ontzettend zwaar, en vaak ook nog is vermoeiend.
Zeker als ze alleen zijn en geen partner hebben, deze mensen slagen niet in hun studie, of worden op hun werk ontslagen, daar begint vaak de aftakeling, daarnaast verliezen psychiatrische patiënten ontzettend veel vrienden/kennissen, je wereld word steeds kleiner tot het licht word uitgedaan, dat betekent dat vervolgens niemand meer naar je omkijkt, of überhaupt nog weet dat je leeft, de enige weg die er is, is dat je vaak van opname naar opname gaat en van behandeling naar behandeling, moeten psychiatrische mensen dit maar volhouden tot ze dood gaan ?
Ik kan daar niet tegen, zulke mensen help je toch ?, wat je kan doen is een arm naar ze uitsteken, psychiatrische patiënten hebben behoefte naar sociale contacten, even om te ontspannen, niet denken aan het ziek zijn, om er ook bij te horen, laten we hun niet vergeten.

[mina]

Ja mooi post Sem, helemaal mee eens...
Vergeet alleen niet dat psychiatrische patienten een enorm zware last op de schouders van familie en vrienden kunnen leggen,
en daarnaast kunnen ze ook gevaarlijk zijn voor hun omgeving...
Ik ken er een paar en die heb ik ook uit mijn vriendenkring geknikkerd, niet omdat ze problemen hebben met zichzelf...maar omdat ze ook anderen in de problemen (willen) helpen...
Maar wel een fijn betoog
Ik vind ook dat psychische ziekten helaas te vaak gebagetaliseerd worden...(alsof je er maar even overheen moet kunnen stappen)..

groeten,
Mina

[Sem]

Ja ik weet uit ervaring dat het voor familie/vrienden een zware last is, in ieder geval deze betoog kwam uit mijn hart, dit is voor mijn dagelijkse realiteit. En inmiddels ben ik het zat om overal uitgekotst te worden, met een ziekte leven is niet zo eenvoudig vooral als mensen je de rug toe keren.

[mina]

Hi Sem!

Ja inderdaad! Ik zou wel hulp zoeken dan hoor!
Heb je dat al geprobeerd?
Genderdysforie is geen makkie...
Toen ik zo oud was als jij was ik ook keidepressief hoor
Wat mij geholpen heeft was praten met een goede seksuoloog
en gendertherapeut...
Maar dat heeft jaren geduurd voordat ik de juiste hulpverlening vond.
Ik weet ook uit ervaring dat dat niet makkelijk is...
(je moet ook maar net de juiste persoon treffen)

In ieder geval veel sterkte toegewenst!

x,
Mina

[Juliette]

Hey Sem,

ik ben het niet vaak met mina eens, maar in dit geval voor 100%. Als je denkt dat het je teveel word is het goed om hulp te zoeken. Dat kan nooit kwaad. Soms lucht praten zo verschrikkelijk op.

Ps: als je er eens over wil praten met een onproffessioneel iemand.., mag het met mij altijd.

[Gast]

Hey Sem,

ik ben het niet vaak met mina eens, maar in dit geval voor 100%. Als je denkt dat het je teveel word is het goed om hulp te zoeken. Dat kan nooit kwaad. Soms lucht praten zo verschrikkelijk op.

Ps: als je er eens over wil praten met een onproffessioneel iemand.., mag het met mij altijd.

ja, en ik ben weer eens tegen dit alles...

je kent JEZELF het beste,...je weet wat bij jou persoontje het beste zal passen!

optie 1:je kunt wel eens kijken of er een andere manier van praten is ...zodat je toch kunt blijven wie je wilt zijn....( nu bedoel ik dus niet dat je texten niet goed zijn he, ik bedoel praten naar de buitenwereld, naar de onwetende oordelende middenmoot)

zodat mensen niet zo lopen te oordelen over dingen waar ze geen weet van hebben...

de meeste in de zorg zijn zelf zo GEK als een deur, laat ik je dat wel vertellen!!(ik heb er genoeg weg gedragen zien worden uit hun kantoor,...ik was dan blij, dat ik voor een andere instantie werkte pfff) nee, praat de mensen maar naar de mond, wat ze aankunnen om te horen...

dat is het gewoon, hun zijn er NIET mee groot geworden dus, WAT DE BOER NIET LUST EET HIJ NIET , dit soort insteek van hun ...kan irri zijn voor jou...

maar, het geeft hun NIET het recht jou naar het vooronder te trekken...omdat hun er niet mee om kunnen gaan...

zo, dat wast weer

knufff

p.s iedereen bedoelt het vast goed, maar mensen...laten we nu eens gewoon met elkaar praten...en niet met de zogenaamde hulpinstanties...
echt, die hebben ook niet alle antwoorden die bij jou passen...

lees een boek, ga lekker wandelen...haal eens diep adem en geniet van de natuur...die valt je teminsten niet lastig om wie of wat je bent


zwaai wapper

[mina]

hoi Pour vous, dat is misschien wel waar,
maar soms is het beter de juiste hulp te hebben dan
proberen op allerlei andere manieren om te gaan met
je gevoelens en gedachten.
Natuurlijk, een boek lezen, een stuk wandelen....
is een heel goed idee...
En ik ben 100% met je eens dat de meeste hulpverleners
totaal niets van genderdysforie begrijpen en zelfs niet
eens iets van hun eigen vak.
Maar het lijkt me heel onverstandig het hulp zoeken dan
maar op te geven.
Weet je trouwens hoe gevaarlijk "met elkaar praten" kan zijn,
wanneer je gesprekspartner totaal niets van je
problemen begrijpt?
kans is groot dat je je dan alleen nog maar rottiger gaat voelen,
en je krijgt advies en tips waar je niets mee kunt.
Dan lijkt het me beter hulp te zoeken die bij je past,
dat is moeilijk te vinden, maar meestal bestaat het wel...
Nogmaals, ja idd....ik heb heeeeel slechte ervaringen
...(ik heb er zelfs een gehad die dacht dat
homoseksualiteit aangeleerd was - ik heb daarna zeker 5
jaar geen hulp meer gezocht, maar de enige die ik daar
het diepste mee trof was mezelf).

Ik weet dus wel wat je bedoeld...maar ik sta nog steeds achter
mijn standpunt: er zijn ook goede hulpverleners! (niet veel! maar
ze zijn er wel...)...
En het kan een goede ondersteuning zijn...
anyway... het was maar een tip.

groetjes,
Mina

[Sem]

Het is niet alleen dat ik het Genderdysforie probleem heb, ik heb naast dit ook nog ptss, wat mijn leven compleet gesloopt heeft, ik heb een dubbele handicap en daarmee leven is alles behalve makkelijk, vooral als de huidige maatschappij maar door raast.

[Gast]

Weet je trouwens hoe gevaarlijk "met elkaar praten" kan zijn(yep dit weet ik )

hoi hoi mina

ik bedoelde ook hier te praten met andere die het zelfde hebben, en het een en ander opsteken kan nooit kwaad nee , dat is waar.

en sem , ik begrijp je zo...

maar vergeet niet (al klinkt dat afgezaagd)
je bent niet alleen he, zeker hier niet.....
geef nooit op, vooral nu je weet dat je het zo goed doe.


twijfelen mag, dat wil zeggen dat je nadenkt...bij dit denken hoort ook een stukje loslaten en vertrouwen in het leven....
het samen en nu ....komt op je pad, meestal als je het niet verwacht.

liefs ......

laten we het nu eens samen doen , dan voelen we ons begrepen en niet meer alleen.

[Ciska Lacomte]

Ik heb (onwetend als ik ben) maar eens hier gekeken, maar wat ik zo lees denk ik dat je zonder goede, professionele begeleiding misschien alleen maar van de regen in de drup raakt. Ik heb dusdanig weinig ervaring in het hele geestelijke zorgcircuit, dat ik je verder niet kan adviseren. Hooguit veel sterkte, en genoeg zelfrespect wensen om jezelf hieruit te werken.

Ciska.

[Sem]

Ik heb gelukkig wel goede proffesionele begleiding, zonder kan ik echt niet.

[Gast]

Ik heb gelukkig wel goede proffesionele begleiding, zonder kan ik echt niet.

hoi hoi

ja tjee,....je weet dus zelf wat het beste bij je past.

voor mij weet ik ,dat ik er geen baat bij heb,....ik weet uit levens ervarig(ik ben iets ouder)dat of je nu praat met zo iemand of niet...

je toch door de jaren heen een stapje heen of terug word getrokken...

voorbeeldje:een opmerking van iemand, een geurtje...

zo werkt het gewoon,...een plekje geven kan kwa mensen.... meestal als de aangeven persoon zegt ergens spijt van te hebben.

daarom zeggen mensen waarvan die persoon die hun kwaad heeft gedaan niet meer in leven is of niet meer te spreken , dat JIJ hun vergeeft..........zodat je door kunt leven..

het komt allemaal weer in een rondje bij elkaar in het leven..
tot alles waar je mee zit is opgelost.

en enige kennis van zaken is wel wenselijk, bv hoe pak je dit aan, zodat je door kunt gaan met JOU leven op de rit te krijgen , en te houden.

ik kan bv ook dingen niet meer, banden met mensen zit er voor mij niet meer in...al zeg ik dit niet...en handel ik er ook niet naar...al zijn de gevoelens er wel in mij....

ik denk dat je gewoon door kunt met je leven zolang je blijft volhouden, en dan maar een stapje heen of weer terug...dat geeft toch niks?

groetjes

[Sem]

Opgeven moet je nooit doen, ten eerste is het zinloos, ten tweede doe je de andere verdriet als je weg rent, niet dat ik er ooit over nagedacht heb, om ooit is weg te gaan, maar ik vond dat de makkelijkste weg, en de makkelijkste weg is niet altijd de beste weg.
Ik heb mijn hele leven lang gevochten en nu doe ik dat nog steeds, en nooit leg ik het bijltje er bij neer, tuurlijk ben ik het zat en wil ik rust, maar ja de situatie is gewoon niet anders, klaar hier moet ik het mee doen, inmiddels ben ik het wel gewend om tegen slagen te krijgen, ik heb niet anders gehad dan mijn hele leven vol met tegen slagen, ik probeer zo goed mogelijk mijn ding te doen, en te genieten van de dingen die nog wel gaan, ik probeer het leven zo leuk mogelijk te maken, ik kan wel gaan zitten mokken maar daar schiet ik ook niks mee op, en als ik kijk naar mijn leven mag ik 2 mensen bedanken die mij het leven mogelijk hebben gemaakt, die er dag en nacht voor mij zijn geweest, en nog steeds dag en nacht voor mij klaar staan, ik denk wel dat ik zonder die 2 mensen dit niet meer had kunnen zeggen dan had ik alles opgeven, maar dankzei hun kreeg ik mijn vechtlust weer terug.

[Gast]

hoi hoi

zo rommel ik ook wat aan ,en het gaat goed

en het is fijn als iemand dag en ancht voor jou klaar staat om je te helpen , niks beter dan dat ja toch

*knuffiess*

[Sem]

Ik kom er ooit wel weer bovenop, daar vecht ik voor.