Op 28 maart werd de 55-jarige transgender en levenskunstenaar pur sang Harry Wiersinga op het Spui in Den Haag doodgeslagen. Was Wiersinga de verkeerde persoon op de verkeerde plaats op het verkeerde tijdstip? Of ging het om pure haat tegen homo's?
Tekst en foto's: Paul Hofman
Harry Wiersinga was vooral zichzelf: een paradijsvogel die diep gelovig was, met het hart op de goede plaats en niet in een vakje te stoppen. Niet alleen gay-Den Haag rouwt. Ook in de rest van Nederland sloeg het nieuws in. "Maar", zo zegt een vriend van Harry, "hij zou zelfs zijn moordenaar vergeven". En hij zou er trots op zijn dat zijn dood niet onopgemerkt voorbij zou gaan. Al kwam de dood sneller dan hij in zijn stoutste dromen kon hebben vermoed.
28 maart. Het was een mooie lentemiddag met bijna zomerse temperaturen. De terassen rond het Binnenhof zaten vol en de mensen nipten aan hun biertjes. In de verte kwam gehaast een man aanlopen. Of was het een vrouw? Ondanks het luidkeelse commentaar stapte de man stug door. Hij kwam van zijn werk en liep naar huis. Die man was Harry Wiersinga. Al bijna dertig jaar werkte hij bij de Consumentenbond. Hij had het er erg naar zijn zin. Zijn collega's accepteerden hem zoals hij was. Aan de blikken en het commentaar op zijn uiterlijk was hij inmiddels gewend. Het deed hem dan ook niets. Het groene licht bij de zebra brandde nog even. Hij versnelde zijn pas en stak het drukke Spui over. Verderop gaf een klok aan dat het al bijna half vijf was. Harry kreeg een gespierde donkere man in het vizier. Nietsvermoedend kwamen ze elkaar tegemoet lopen. Vrolijk als altijd maakte Harry een opmerking. Toen ze elkaar passeerden, haalde de man opeens uit. Een vuistslag trof hem hard in het gezicht. Harry wankelde en viel languit op het trottoir. Het leek alsof het beeld verstilde. Mensen hielden hun pas in. Al snel werd duidelijk dat hier iets vreselijks was gebeurd. Na een paar seconden oorverdovende stilte kwam alles weer tot leven. Verschillende mensen bogen zich over Harry heen. Een omstander belde 112. Harry was opeens slachtoffer en het middelpunt van aandacht. Het telefoontje dat op de centrale meldkamer binnenkwam liet aan duidelijkheid niets te wensen over. 'Man zwaargewond op Spui ter hoogte van nummer 222/223 bij de Bierkade' had de stem gehaast gezegd. De centralist schakelde op. Er werd direct groot alarm geslagen. Alle beschikbare eenheden spoedden zich naar het Spui. Opeens klonken overal sirenes.
De ambulance en de eerste politie-eenheid arriveerden bijna gelijktijdig. In een oogopslag zagen de ambulancemedewerkers dat dit 'een misse boel' was. Ze waren in hun werk wel wat gewend, maar dit was te erg voor woorden. 'Multitrauma, nauwelijks saturatie en hevig bloedverlies' luidde hun snelle diagnose. Het was even over half vijf. Harry Wiersings was niet meer aanspreekbaar. Op de eerste hulp van het ziekenhuis bleek dat Harry een schedelbasisfractuur, een verbrijzelde kaak, een gebroken enkel en een klaplong had opgelopen. Hij werd opgenomen op de intensive care. Harry's strijd om te leven werd een doodsstrijd, want hij zou niet meer bij kennis komen.
Op de plaats delict was het inmiddels een komen en gaan van politiemensen. De omgeving werd afgezet met rood-witte politielinten en omstanders werden ondervraagd. De zaak Harry Wiersinga was geboren. Kort na het incident werd een verdachte - een 26-jarige negroïde man - aangehouden en in verzekering gesteld. Dat hij zo snel kon worden aangehouden is te danken aan getuigenverklaringen en beelden van een bewakingscamera. Nog steeds wordt de verdachte intensief verhoord, zegt de politiewoordvoerder: "Maar hij heeft nog geen bekentenis afgelegd." Over een mogelijk motief wil hij niet speculeren. Wel bleek dat de verdachte zich vaker schuldig heeft gemaakt aan geweldsmisdrijven.
De volgende dag is Harry voorpaginanieuws. Als hij nog had geleefd, had hij er om moeten glimlachen. Opeens had zinloos geweld een nieuw gezicht. Dat het met Harry nooit meer goed zou komen, kon toen nog niemand vermoeden. Op 18 april overleed hij echter in het ziekenhuis. Drie weken had hij als een leeuw voor zijn leven gevochten, maar zijn verwondingen waren te ernstig. Zijn collega's zijn verbijsterd. Toch plaatste de Consumentenbond geen In memoriam-bericht op zijn website. Edward Sterenborg, hoofd communicatie van de bond, legt uit waarom niet. "We vonden het niet passend een dergelijk overlijdensbericht tussen de tests van koelkasten te plaatsen." Onder grote belangstelling werd Harry gecremeerd.
Op zaterdag 28 april werd op de plek waar Harry Wiersinga ernstig werd mishandeld een herdenkingsplechtigheid gehouden waar ruim honderd mensen bij aanwezig waren. Ook de politie Haaglanden was ruimschoots vertegenwoordigd. Een politiefotograaf maakte voortdurend foto's. De politiewoordvoerder verklaart dat dit niet ongebruikelijk is in dit soort zaken. Het werd een vrolijke en tegelijkertijd verdrietige plechtigheid. Mensen lieten hun emoties de vrije loop. Woede, angst en bezorgdheid voerden de boventoon. Ooit sprak Harry de woorden: "Ik voel me geen man en geen vrouw, ik zit er ergens tussen in. Maar van top tot teen voel ik het dubbele." Die woorden zullen altijd tot de verbeelding blijven spreken.
Wie was Harry Wiersinga?
'Een kleurrijk persoon die dodelijk irritant kon zijn', 'lief' en 'sociaal'; het zijn maar enkele reacties uit zijn omgeving. Harry Wiersinga groeide in de jaren vijftig op in Emmen, waar zijn vader predikant was. Het geloof kreeg hij met de paplepel ingegoten. Het liet hem nooit meer los. Wiersinbga kwam uit een warm en sociaal gezin. In zijn jeugd kleedde hij zich als een meisje. En, vertelt een kennis uit die tijd, hij gedroeg zich ook zo. Omdat Emmen nogal benepen was, trok Harry naar het westen waar hij redelijk zichzelf kon zijn zonder altijd en overal maar nagejouwd te worden. Harry was een zogenaamde transgender. Toen hij 25 was, kwam hij bij de Consumentenbond, waar hiuj binnenkort zijn dertigjarig dienstverband zou vieren. Hij had een druk sociaal leven en vanaf de jaren tachtig was hij in zijn vrije tijd actief in de Haagse gemeente van de Nederlandse christengemeente, de Thomaskerk. Voor deze gemeente bezocht hij onder meer zieken en waakte hij bij stervenden.
Met zijn jaren zeventig-look, zijn frêle lichaam gehuld in een satijnen blouse, uitbundige sieraden en rechtopstaand haar met uitgelopen mascara was Harry een opvallende verschijning in Den Haag. Maar hij werd geaccepteerd om zijn puurheid. Ook al kon hij mateloos irritant zijn met zijn hoge, kirrende lachje. Zijn performance was soms echt over de top, zo bekent Kees, een vriend. Het woord eeeenig! lag hem in de mond bestorven. Maar, zo blijkt uit de vele reacties, Harry kon je niet in een hokje stoppen.
Waar de naam Harry wordt vermeld kan ook Harriëtte gelezen worden.
===
Ondanks het feit dat er een verdachte is aangehouden, heeft de politie Haaglanden toch nog twee vragen. De politie zoekt getuigen die zich niet eerder gemeld hebben van de mishandeling op het Spui op woensdag 28 maart omstreeks 16:30 uur. Bovendien wil de politie in contact komen met mensen die iets kunnen vertellen over de looprichting van de verdachte. Heb je informatie over deze zaak, bel dan met de recherche van bureau Hoefkade van de politie Haaglanden via nummer 0900-8844 (lokaal tarief) of met Meld Misdaad Anoniem op 0800-7000.
[bron: Gay Krant nr 579]
deel 1 van het hele artikel als jpg
deel 2 van het hele artikel als jpg
