Opgelucht over mijn abortus

[Frederique_]

Een potentieel kind laten weghalen en daar geen moeite mee hebben? Nee, daar geen moeite mee. Al is het maar omdat die bevruchte eicel in dat prille stadium voor mij tot op zekere hoogte een abstractie was en is, terwijl een kind op dat moment voor mij dramatisch had uitgepakt. Ik had het toen niet aangekund, dat moederschap. Psychisch en fysiek n iet, om over allerlei andere aspecten maar te zwijgen. Van de man van wie ik destijds zwanger was, viel weinig vaderlijks en partnerigs te verwachten. Hij had een zoon en dochter op afstand met wie het contact dusdanig was dat je daar weinig vrolijkmakende gevoelens van kreeg. Afgezien daarvan droomde ik geen moment van het moederschap, laat staan van gezamenlijk nageslacht. Toen zich dat onverhoeds aandiende, wist ik wat mij te doen stond.

Die abortus van toen was een goede beslissing. Sterker nog, ik denk dat ik mijzelf en de bevruchte eicel een dienst heb bewezen met het afbreken van de groei. Daarvan ben ik nog meer doordrongen nu ik al bijna vijftien jaar ervaar wat het moederschap behelst. Hoe mooi en prachtig ook, het is evengoed veel en niet-aflatend. Voor een beetje aardig moederschap heb je ruimte nodig. In je hart en vooral in je hoofd, maar ook in tijd en aandacht, huis en portemonnee. Toen ik koos voor die abortus had ik die ruimte niet, in geen enkel opzicht.

Sinds de ChristenUnie deel uitmaakt van de regering brengen media gretig verhalen van vrouwen die spijt hebben van hun abortus, die zich ertoe gedwongen voelden, zich afvragen waarom niemand heeft ingezien dat zij dit niet wilden. Vooropgesteld, het lijkt me niet fijn als je na een abortus spijt hebt. Maar al die aandacht suggereert dat veel vrouwen niet nadenken over een abortus. Nogal hovaardig. Zullen we dan maar meteen alle vrouwen ontoerekeningsvatbaar verklaren?

Wat is spijt trouwens en wanneer dient zich dat aan? Een vriendin kreeg spijt van haar abortus. Overigens ruim tien jaar na dato, toen bleek dat het bij die ene bevruchting zou blijven. Toen ze 42 was en weer single, realiseerde zij zich dat er voor haar geen moederschap in het verschiet lag. Daar had ze verdriet van. Ze rekende uit hoe oud het vruchtje zou zijn geweest als er geen abortus had plaatsgevonden. Op de verjaarskalender kwamen naam, jaartal en kruisje te staan bij de dag van de abortus en die waarop het wurmpje geboren had kunnen worden. Ze klaagde over de abortuskliniek, waar de professionals hadden moeten zien dat zij geen abortus had moeten ondergaan. Mijn vriendin kreeg overal gehoor, tot haar omgeving het zat werd. En dat gebeurde, want op wat kritischer vragen reageerde ze furieus. Verdriet stel je niet ter discussie, vond zij. Maar haar verhaal klopte niet. Meer dan spijt over haar abortus had ze geen vrede met haar leven dat anders liep dan zij wilde. Geen relatie, geen kind...

Bij die spijt kun je je alles voorstellen. Dat je zo graag die relatie had willen behouden. Dat je je nieuwe partner een kind, je ouders een kleinkind had willen geven. Dat je het leven graag anders ingevuld had gezien. Spijtverhalen van abortus gaan ervan uit dat het niet-geboren kind voor geluk had gezorgd. Nooit hoor je ze verzuchten dat ze er misschien ook spijt van hadden gehad als het kind wél was geboren.

In brede kring scoort het slachtofferschap. Je vangt meer sympathie met treurverhalen over je abortus dan met de opmerking dat het een goede beslissing was. Bovendien veronderstelt het persoonlijke verhaal vol twijfel en verdriet een poel van gevoel, moreel besef en kennis van filosofische overpijnzingen van leven en dood. Geestelijke nood over je abortus maakt je stukken interessanter dan de opmerking dat je er geen spijt van hebt en er niet onder lijdt.

Jaarlijks vinden er in Nederland ongeveer 30.000 abortussen plaats: internationaal gezien voorbeeldig weinig. Uit onderzoek blijkt dat de meerderheid van de vrouwen daarna vooral opgelucht is. Ik hoor bij die meerderheid.

Spijtoptanten zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn. Of het nou gaat over abortus of over iets anders. Mij lijkt het zinvoller het verleden te accepteren. Leer jezelf beslissingen te nemen waar je geen spijt van krijgt en dromen waar te maken in plaats van erover te fantaseren.

Jolanda aan de Stegge is freelance journaliste

[Bron: Opzij juli/augustus 2007]

[mila]

Ik kan me soms zo verbazen over de inconseqeunties van dit soort verhalen......
'Slechte relatie met een *** van een man' maar blijkbaar niet gehoord hebben van voorbehoeds/anticonceptie middelen die in diverse varianten zomaar vrijelijk te verkrijgen zijn.....het gebruik daarvan tijdens een slechte relatie met een *** van een man lijkt me aanmerkelijk makkelijker en 'ethisch' te 'verantwoorden' dan een abortus ondergaan, per slot van rekening hoe dan ook een fysieke ingreep.

Mila.