wat...

[Joyy]

...waren voor de dames (en heren) transgender en transen eigenlijk de beweegredenen om het vu te bellen? of groningen, of gent..

wat bewoog je?

in een filosofische bui vraag ik me momenteel (in een fase van bezinning en rust in een nieuwe fase in mijn leven) af of het niet alsnog eenvoudiger is jezelf te accepteren en als dat niet lukt, te accepteren dat je jezelf (nog) niet kan accepteren

de beweegreden de ik had om naar het vu te stappen , de diepe overtuiging dat ik eigenlijk toch echt een meiske was, daar kijk ik nu iig genuanceerder tegenaan

de vraag dient zich aan hoe nodig het is alsnog die zware weg te bewandelen

ik ben benieuwd hoe dat bij jullie zit

Joy

[Frederique_]

Hoi Joyy,

In redelijk willekeurige volgorde:
* Borsten krijgen
* Geen last meer van mijn libido (zowel overdag als 's nachts) hebben
* Haargroei niet verder achteruit laten gaan
* Van de jaloezie op elke vrouw die wel natuurlijke borsten heeft (en ik die ze niet had) afkomen
* Vrouwelijker vormen/gezicht
* Had ik al gezegd dat ik een mens met borsten, maar dan zonder borsten, ben - en dat borsten dus net zo vanzelfsprekend bij mij horen als ook mijn pink of mijn neus bij mij hoort?

Ik kan de vraag of ik nu wel-of-niet een vrouw in een mannenlichaam ben nog steeds niet goed beantwoorden, er hangt zoveel rond het vrouw-zijn (of: man-zijn) dat dat voor mij een semi-onmogelijke vraag is. Ik bekijk alle opties stuk-voor-stuk en man/vrouw is voor mij geen totaalconcept of meerjaren-project waarbij ik nu al weet wat ik over x maanden of y jaar ga doen. Ik ben daar tegenover de VU ook altijd open en eerlijk in geweest.

Voor mij waren/zijn hormonen een noodzaak. Een geslachtsoperatie (op dit moment) niet. Hoe ik dat weet? Tja, hoeveel jaloezie kan een mens hebben t.a.v. het hebben van eigen borsten en hoeveel jaar wou ik daar nog mee rondlopen? En als ik geen jaloezie voel t.o.v. een vagina (en ook geen enorme afkeer t.a.v. mijn penis), waarom zou ik dan een geslachtsoperatie doen?

Groetjes,

Frederique

[kiki]

hoe je het ook wend of keert, iedere keer kom je weer bij dat 'probleem' terecht. dus je kan beter het proberen op te lossen. en hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt die stap.

my 2 cents.

[Ajira]

Ik kwam er ongeveer 14 jaar geleden achter dat er iets niet goed zat.. 11 jaar geleden wist ik wat het was.. maar om een aantal redenen heb ik er nooit iets mee gedaan; Niet omdat ik de verandering niet wilde, maar puur uit angst voor het onbekende. Doordat ik het telkens maar weg heb gedrukt, en er nooit over durfde te praten kwam ik in een diepe depressie terecht. Vorig jaar was het voor mij genoeg geweest, en kwam ik voor de beslissing te staan: of ik doe er iets mee, of ik spring van een flat af; want op deze manier wil ik niet doorgaan.

Gezien ik dit postje maak, heb ik overduidelijk voor het eerste gekozen En die keuze hield ook in dat ik eens met de VU moet praten over de mogelijkheden. Dat is de route die ik genomen heb.. maar jah.. waarom denk ik dat ik met de VU moet praten ?

Ik zit met dat ding tussen m'n benen.. ik weet wat het is, ik weet wat de mogelijkheden ervan zijn.. sommige zijn fijn, sommige zijn minder fijn.. maar ik voel me niet op m'n gemak met dat ding, ondanks de fijne ervaringen die het me gegeven heeft. Ik haat het niet, ik voel me er alleen niet mee op m'n gemak en wil er vanaf. Ik ga niet naar get VU omdat ik denk dat ik een meisje ben; Ik denk het niet, ik weet het zeker. Zover was ik inmiddels zelf al gekomen. Ik ga naar het VU omdat dat nu eenmaal de enige fatsoenlijke manier is om de fout in mijn leven te herstellen.. de enige manier om mijn lichaam dermate aan te passen dat ik me er wel bij op m'n gemak voel.

Het is niet een kwestie van even 1-2-3 naar het ziekenhuis, hoppa een mes erin en al je problemen zijn verholpen. Het is een lang process, en het mes in het ziekenuis is slechts te laatste stap. Voordat je daar bent heb je het grootste deel al gehad. Ik denk dat ik de belangrijkste stap al gezet heb, en wil gewoon met een specialist praten over de volgende stappen.. dat is mijn motivatie om naar het VU te gaan

[Babette]

ik kan me heel goed vinden in het verhaal van de vorige schrijfster. Ook ik weet al heel lang van m'n "trans-zijn" en ik heb in verschillende omstandigheden daar op verschillende manieren invulling aan trachten te geven. Dat lukte over het algemeen maar heel gedeeltelijk. Ondertussen speelden er ook andere dingen in m'n leven die heel veel aandacht vroegen en uiteindelijk ben ik in een burn-out van formaat terecht gekomen. Ik kon eigenlijk helemaal niets meer, behalve een beetje op de bank hangen. De hond uitlaten was al een geweldige inspanning. Ik ben nu zes en een half jaar verder, en heb deze periode achter me gelaten.

Wel heb ik gedurende deze tijd, ook op aandringen van m'n partner, heel goed gekeken naar wie ik nu eigenlijk was, en hoe ik verder wilde. Dat heeft me er toe gebracht om een afspraak te maken met het UMCG. Ik kreeg een papierwinkel toegestuurd, en bepaalde vragen die daarin stonden, met betrekking tot de privacy van derden, gingen mij veel te ver. Uiteindelijk heb ik die afspraak afgezegd. Een medeschrijfster (destijds) op dit forum heeft me er toe gebracht dat ik uiteindelijk bij Tanja van Hengel ben terecht gekomen, en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad.

Omdat ik royaal de tijd heb gehad om over allerlei essentiele dingen na te denken, ben ik gelukkig wel al een tijdje zover dat ik de mens die ik ben, volledig accepteer, en dat is een fijn gevoel.

Joyy schreef:
de beweegreden de ik had om naar het vu te stappen , de diepe overtuiging dat ik eigenlijk toch echt een meiske was, daar kijk ik nu iig genuanceerder tegenaan

Dat begrijp ik heel goed. Ik denk dat het buitengewoon lastig is om aan dat lijf waar je in zit, te ontsnappen. Voor mij is het zeker niet zo dat een operatie zaligmakend is. Bovendien staat me dit vanuit mijn spiritualiteit, de manier waarop ik tegen Leven aankijk, behoorlijk tegen. Maar ik zal nooit "nooit" zeggen...

@Joyy: leuk draadje trouwens!

Groetjes en liefs,

Babette.

[kiki]

ben ik gelukkig wel al een tijdje zover dat ik de mens die ik ben, volledig accepteer, en dat is een fijn gevoel.

en wat houdt dat accepteren dan precies in? dat je blijft zoals je bent? of dat je ook daadwerkelijk in transitie gaat? fulltime als vrouw leven, ontharen, hormonen, evt. srs, enz. dat is me niet helemaal duidelijk. want ik lees in je hele verhaal hier niets over wel of niet in transitie gaan. en daar ging het dus wel om. dus nogmaals de vraag, wat heb je dan precies geaccepteerd?

[Joyy]

je kunt wat mij betreft weten hoe het zit maar daar toch in berusten, jezelf met de situatie verenigen

het is nogal wat om de hele mallemolen in te gaan

ik zet de stappen nog steeds voorzichtig,stap zetten, erop terugkijken evalueren, laten rusten, en dat bevalt me

je kunt op ontelbaar verschillende manieren in het leven staan, ook mbt je trans zijn

je kan zelfs zo ver gaan dat je je hele persoonlijkheid, je ikje, los ziet van het lichaam dat je hebt, waarbij de vraag opdoemt, hoe belangrijk is modificatie dan nog

totdat ik het gevoel heb alles geprobeerd te hebben, zal ik het vu traject links laten liggen, want wie wil dat nu aangaan

als het niet hoeft, en ik een andere manier van leven heb kunnen vinden, levenswijze/visie , dan niet

[troeteltrans]

ok andere opties, maar welke zouden dat dan zijn?
Misschien mediteren en boven je lichaam uitstijgen... ik ben nog niet zo verlicht hiermee om te kunnen gaan.

Eigenlijk vind ik het soms belachelijk eenvoudig klinken, je hebt problemen en die kunnen worden opgelost als je als vrouw kan gaan leven. Maar dan zit je nog wel met een mannen lijf, een opvoeding en socialisatie als man waardoor je in veel gevallen als je niet passabel kunt worden, overal buiten komt te staan. Niet bij de mannen, niet echt bij de vrouwen. Je moet je goed kleden zodat je vrouwelijkheid word benadrukt... gewoon een dag slonzig en het kan zijn dat mensen weer gaan meneren. Niets is vanzelfsprekend meer. Je moet er hard voor knokken. Alleen gaat dat bijna niet. Of je moet wel heel sterk zijn of minder gevoelig zijn voor negatieve feedback van andere mensen.

het is dus niet makkelijk, maar een andere manier? Verzin maar eens wat.

[Joyy]

absolute oplossingen bestaan niet, het is een constante verschuiving van hoe om te gaan met

voorlopig lijk ik er in te kunnen berusten en het te laten zoals het is, en ook daar zal een keer een eind aan komen, of niet,who knows


ik heb iig geleerd dat de mens enorm flexibel kan zijn tov problemen, ook de problemen van een GIS

en ook ik ken momenten dat ik denk, ok big deal, fout lijf ff, aanpassen en klaar

helaas is de praktijk totaal anders

de pest is gewoon dat je er zoveel voor moet doorstaan en je gaat je terecht afvragen, is dat het waard

[Irene]

Tinkerbell schreef:

Eigenlijk vind ik het soms belachelijk eenvoudig klinken, je hebt problemen en die kunnen worden opgelost als je als vrouw kan gaan leven.

Het is maar sterk de vraag of dat de oplossing van het probleem is, nog los van de nadelen die je daarna opsomt. Ik denk dat als je meent dat als vrouw leven je probleem oplost, je nog eens heel goed moet nadenken voor je stappen zet die onomkeerbaar zijn. Het zou best wel eens tegen kunnen vallen.

Irene

[kiki]

Het is maar sterk de vraag of dat de oplossing van het probleem is, nog los van de nadelen die je daarna opsomt. Ik denk dat als je meent dat als vrouw leven je probleem oplost, je nog eens heel goed moet nadenken voor je stappen zet die onomkeerbaar zijn. Het zou best wel eens tegen kunnen vallen.

Irene

ligt er maar net aan wat je verwachtingen ervan zijn. daarom kan je maar beter niet al te hoge verwachtingen hebben van een geslachtsaanpassing. en idd, bepaalde problemen die je pre-transitie had, die hou je ook na je transitie. het lost al je problemen niet op.

[Joyy]

ik denk dat het geen enkel probleen oplost, je je verruild het ene pakket problemen voor het andere pakket

en de vraag is dan welk pakket zwaarder weegt

[kiki]

op een gegeven moment zal je een keer moet weten wat je nou precies wil. dat is echt niets om daar een halve eeuw over na te moeten denken.

ik zou echt geen halve eeuw in transitie willen zitten en steeds maar, wil ik het wel of wil ik het niet. 2 tot 5 jaar is meer dan genoeg. je wilt het ook een keer voor zover mogelijk af kunnen sluiten.

[troeteltrans]

accepteren dat je trans bent is niet eenvoudig maar als je dat hebt gedaan, dan heb je in feite weinig te verliezen als leven als *man* je te zwaar valt.

[Joyy]

ook dat af kunnen sluiten lijkt mij een illusie

helemaal achter je laten kan je het nooit

je bent trans en dat zal je bijven tot het einde van je leven

en eenmaal in de kist litt daar gewoon een mannenskelet na verloop van tijd